ก็ต้องงานกีฬาสีสินะ (อยากรู้เหมือนกันว่าจะมีใครสามารถอ่านได้จนจบ อิอิ)

Posted: August 20, 2005 in Jam

 

7 วันเต็ม ๆ ที่ไม่ได้อัพ Blog ซึ่งจริง ๆ แล้วมันก็พอมีเรื่องให้พูดถึงอ่ะนะ แต่ว่ารู้ตัวว่าวันศุกร์จะได้ไปงานกีฬาสีที่โรงเรียน ซึ่งมันจะต้องมีเรื่องเขียนยาวแน่ ๆ ก็เลยอั้นไว้
 
ซึ่งก็ไม่ผิดหวัง แต่ก็ผิดคาด
 
 
ที่บอกว่าผิดคาดก็เพราะว่า ก่อนกีฬาสีได้เข้ามาคลุกคลีในระดับนึง เห็นการซ้อม การเตรียมตัวของแต่ละสี ก็เลยแอบวาดภาพในใจ ว่าวันจริงมันน่าจะเป็นอย่างนู้นอย่างนี้นะ แต่พอเอาเข้าจริง ๆ
 
สิ่งที่คิดไว้ก็ไม่เป็นอย่างที่คาด… นี่ล่ะ ความสนุกของการทำกิจกรรมล่ะ!
 
 

 
พูดถึงภาพรวมก่อนละกันน้า ผมเองหลังจากจบม. 6 ก็ไม่ได้มาดูกีฬาสีอีกเลย (ติดเรียนน่ะคับ) เวลามางานกีฬาสีของปีนี้ เห็นอะไรใหม่ ๆ ก็รู้สึกตื่นตาตื่นใจหลายอย่าง ทั้ง ๆ ที่จริง ๆ แล้ว มันอาจจะไม่ใช่สิ่งใหม่เพียว ๆ ก็ได้ ก็ทำความเข้าใจไว้นิดนึงละกัน ว่าผมกำลังเปรียบเทียบภาพกีฬาสีปีนี้ กับเมื่อ 5 ปีก่อนอยู่    ไม่งั้นอาจจะรู้สึกว่า ทำไมหมอนี่มันตื่นเต้นจัง(วะ) ไม่เห็นมีอะไรใหม่เลย อะไรทำนองนั้น
 
 
สิ่งที่ประทับใจเรื่องแรกก็คือ ปีนี้มีการวาง concept ที่ค่อนข้างชัดนะ โดยเฉพาะการตั้งชื่อสี ไม่ว่าจะเป็น Yellow Odyssey, Blue Zaiya หรือ Pink Gypsy ซึ่งมันทำให้เกิดแบรนด์ที่แตกต่างจากการใช้ชื่อ สีฟ้า สีเหลือง สีแดงธรรมดา
 
 
ที่สำคัญ น้อง ๆ ก็ค่อนข้างจะสร้างอัตลักษณ์ได้ดี คือไม่มีหลุด concept เลย อย่างปีผม สมมติว่าออกแนวรักษ์ไทย ก็ทำบ้างไม่ทำบ้าง ไม่เหมือนปีนี้ที่แต่ละสีค่อนข้างชัด ว่าจะขายจุดเด่นตรงไหน แล้วก็การทำพาเหรด & แสดง ชุดลีดส์ ชุด staff แม้กระทั่งการจัดเต๊นท์ก็ดูกลมกลืนกันดีนะ ไม่มีหลุด
 
 
 
อย่างที่สอง เรื่องเพลง ก็เป็นเพลงแต่งตามปกติอ่ะนะ เพลงแต่งใหม่ที่เจ๋ง ๆ ก็มี แต่ที่ขำก็คือเพลงแปลงบางเพลงเป็นเพลงเก่าขนาดสมัยผมเป็น staff น่ะ ก็น่ารักดี คิดว่าจังหวะมันคงถูกใจ (มั้ง) แต่ที่สงสัยก็คือ ทำไมตบมือชุดมันซับซ้อนจัง(วะ) ประมาณว่า IQ ไม่ถึง 120 อย่าหวังว่าจะตบได้ถูกจังหวะ (แล้วก็แอบสงสัยเงียบ ๆ ว่าน้องประถมมันจะตบได้รึฟะ หรือว่า IQ เราต่ำกว่าเด็กประถมอีก = =)
 
 
ลูกเล่นต่าง ๆ ที่เพิ่มเข้ามาก็ประทับใจทีเดียว ไม่ว่าจะเป็นเสียง ฮึ่ย ๆ หรือ เฮ้ย ๆ เวลาตบมือชุด หรือแม้กระทั่งเสียง ชู่วววว เป็นอะไรที่ทำให้ตบมือชุดดูมีสีสันมากนะ คาดว่าตบมือชุดของสาธิตสามัคคีคงออกมาดูดีเหมือนอย่างนี้ ไม่จืดชืดเกินไปล่ะ
 
 
 
อย่างที่สามก็คือ ค่อนข้างพอใจในชุดลีดส์นะ เวลาเข้ามหาลัยไปแล้ว มักจะขัดใจอยุ่ลึก ๆ เพราะบางที (ไม่สิ หลายทีทีเดียว) ชุดลีดส์มักจะทำให้ดู….ประหลาด มากกว่าจะทำให้ดูดี ที่สำคัญ ปีนี้แทบทุกสีจะลีดส์จะแต่งตัวไม่เหมือนกัน (หรือถึงชุดเหมือนกัน ก็จะแต่งหน้าทำผมต่างกัน) ซึ่งโดยส่วนตัวแล้วผมชอบนะ เพราะผมเชื่อว่าแต่ละฅนก็มีจุดเด่นบนใบหน้าหรือรูปร่างต่างกัน ควรจะแต่งตัวให้เหมาะกับสไตล์ของแต่ละฅนมากกว่า ไอ้ประเภทที่แต่งออกมาแล้วเหมือนกันเดี๊ยะ จนแยกไม่ออกว่าใครเป็นใคร อย่างลีดส์จุฬา ธรรมศาสตร์นี่ ดูแล้วหงุดหงิดเล็ก ๆ (รู้สึกเลยว่า ถ้าแต่งออกมาแล้วดูเหมือนกันไปหมดยังก๊ะฝาแฝดแล้ว สูเจ้าจะคัดเอาฅนหน้าตาดี ๆ มาเป็นลีดส์ไปเพื่อ?)
 
 
 
 
ก่อนที่จะลงรายละเอียดของแต่ละสี ขอเล่านิดว่าวันนั้นไปทำอะไรบ้าง
 
 
 
 
ไปถึงโรงเรียนตอนเกือบบ่าย ถึงปุ๊ป น้องพลอย(รองประธาน) ก็อุตส่าห์เอาเสื้อ staff มาให้ น่ารักมาก ๆ ก็ขอบคุณที่เก็บเสื้อไว้ให้นะคับ ผมก็เปลี่ยนเสื้อเลย แล้วก็ร่อนเร่เป็นผีประจำ Blue Zaiya (ใส่เสื้อ staff คุ้มกว่าลีดส์อีก อุอุ) จากนั้นก็ตระเวนถ่ายรูปลีดส์ตามฟอร์ม ถ่ายครบ ก็มาช่วยน้อง ๆ Zaiya ทำงานจับฉ่าย ไปช่วยลีดส์แต่งตัวมั่ง จับน้องนั่งเป็นแถวมั่ง นั่งอยู่ข้างหน้าเป็นต้นแบบสอนเพลงมั่ง (แต่ตอนแข่งเชียร์ไม่ได้ไปช่วยร้องนะครับ อันนั้นก็เว่อร์เกิน – -) อยู่จนงานเลิก ช่วยเก็บของนิดหน่อย
 
น้อง ๆ ก็มาถามว่าจะไปเลี้ยงด้วยรึเปล่า
 
ไม่รู้ว่าถามตามมารยาทรึเปล่า แต่ก็ตอบตกลง จริง ๆ วันนั้นก็มีรุ่นพี่อีกฅน คือพี่กิ๊ฟไปด้วย แต่ผมก็รู้สึกเกรงใจนิด ๆ เหมือนกัน เพราะถ้าเทียบกันแล้ว พี่กิ๊ฟทุ่มให้สีนี้มากกว่าผมหลายเท่านัก (ยังกะเป็น staff) ก็
 
ถ้าน้อง ๆ ฅนไหนรู้สึกว่าผู้ชายฅนนี้ช่างสะเหร่อยิ่งนัก งานของน้อง ๆ ก็ยังหน้าด้านมาแจมได้ (แถมยึดไมค์ตอนคาราโอเกะได้หลายเพลงด้วยสิ – -) ก็ขออภัยมานะที่นี้ด้วยนะครับ ไม่มีคำแก้ตัวใด ๆ – –
 
 
 
 

 
พูดถึงลีดส์ของแต่ละสีมั่งดีกว่า (ดูรูปประกอบได้ในอัลบั้ม)
 
 
เริ่มที่สีเหลืองก่อนเลย
 
ชุดสมัยวิคตอเรียน (หรือสมัยแม่พลอย-สี่แผ่นดินหว่า?) ดูสวยทีเดียว ใส่ส้นสูงปรี๊ด ตอนแรกเห็นก็รู้สึกว่า มันจะรุ่มร่ามไปรึเปล่าหว่า อาจจะเต้นลำบาก แต่ก็ปรากฏว่าท่าลีดส์ไม่ผาดโผนมาก (ขนาดเก็บมือยังเอามาวางข้างตัวเลย) ก็เลยเข้ากับชุดดี ถึงแม้ว่าจะแต่งตัวเหมือนกัน แต่ก็ทำผมแตกต่างกันนะ ทรงผมอาจจะดู….แปลก ๆ แต่ถ้าคิดในแง่ของการสร้างความเด่นสะดุดตาแล้วละก็ ตรงตามจุดประสงค์เต็ม ๆ ที่สำคัญ ทั้งทรงผม ทั้งการแต่งหน้า(ที่ถึงแม้จะเข้ม) ไม่ไปทำลายความสวยดั้งเดิมของลีดส์อ่ะนะ (แปลว่า แต่งแล้วก็ยังดูสวย ไม่เป็น E เพิ้ง) ก็ต้องชมฝีมือฅนแต่งหน้า-ทำผมว่าทำได้ดี(มาก ๆ) ทีเดียว
 
 
ในส่วนของท่าลีดส์ สิ่งที่ผมชอบก็คือ สีนี้มีการเดินเยอะมาก ๆ (ขนาดใส่ส้นสูงนะเนี่ย) แทบจะเดินสวนสนามกันตลอดเวลาทีเดียว ขาก็ไม่ตาย ขนาดเพลงโรงเรียนซึ่งเป็นเพลงปราบเซียน(เพราะท่าน่าเบื่อจนเผลอหลับได้ง่าย ๆ ) ก็ยังใส่การเดินแถวเข้าไป ทำให้น่าสนใจขึ้นมาบ้าง แล้วก็มีท่าลีดส์ที่เต้นไม่เหมือนกัน หรือเต้นฅนละจังหวะไม่น้อยเลย (ซึ่งแน่นอน มันซ้อมยากกว่าท่าลีดส์ที่เต้นพร้อมกันหมด) ดูรวม ๆ แล้ว เป็นท่าเต้นที่ผ่านการใคร่ครวญมามากทีเดียว (ส่วนของลาวกระทบไม้ อาจจะดูไม่ค่อยเนียน แต่ก็ถือว่าพยายามคง concept ได้ดี)
 
ส่วนของการเชียร์ ก็มีตัวอักษรเล่นประกอบ น่าสนใจ แต่ด้วยความที่ทุกสีก็มีลูกเล่นในจุดนี้ ก็เลยไม่แตกต่างมากนัก อ้อ ตบมือชุดยากสาด เสียงพูด ‘ตัก ตัก มือ’ ก็เลยดังกว่าเสียงตบมือจริง ๆ เสียอีก
 
 
 
 
 
สีแดง
 
ชุดของลีดส์สวยมากกกก หลายฅนชอบชุดลีดส์สีนี้มากนะ แล้วก็เข้ากับ concept โจรสลัดด้วย แต่ละฅนก็แต่งตัวไม่เหมือนกัน
สำหรับท่าลีดส์ สารภาพว่าเห็นตอนซ้อมแล้ว ผมมองข้ามสีนี้ไปเลย เพราะท่าลีดส์ขาตายสนิท มีแต่วาดแขนอย่างเดียว ซึ่งมันค่อนข้างจะไม่ดึงดูด
 
แต่พอวันจริงผิดคาดนะ มีการเดินแถว จัดซุ้มไม่น้อยเลย ที่สำคัญ การเน้นไปที่การวาดแขน ฟันมือ ช่วยกลบจุดด้อยได้ด้วย เพราะลีดส์จะใส้ส้นสูงแทบทุกฅน ดังนั้นท่าเต้นที่มีการขยับขามาก ๆ คงจะไม่เหมาะ แล้วพอไปเน้นที่การฟันมือที่ดูเฉียบ แล้วก็พร้อมเพรียง แทนความฉูดฉาดของท่าเต้น ทำให้ออกมาดูดี จนโอชมเปาะเลยทีเดียว
อ้อ ท่าเต้นแดงน่ารัก ก็แอบได้ใจหนุ่ม ๆ ไปหลายฅน
 
 
อีกเรื่อง น้องสาวของเพื่อนผม (ณภัทร) ได้เป็นลีดส์ด้วยอ่ะ ถ้ารู้จักแต่พี่ชาย แต่ไม่เคยเห็นน้องสาว จะรู้สึกอัศจรรย์มากที่พี่ชาย(แบบนี้) จะสามารถมีน้องสาวที่ดูดีขนาดเป็นลีดส์ได้ (หุ หุ)
 
 
 
 
สีชมพู
 
ไม่รู้ว่าเพราะตอนนั่ง มันอยู่ใกล้รึเปล่า แต่รู้สึกว่าสีนี้เสียงดังชะมัด (เพราะเพลงมันเป็นกรี๊ดด้วยมั้ง) แต่ที่แน่ ๆ เสียงตบมือโดยที่ใส่ถุงมือมันได้เนื้อเสียงที่โดนใจชะมัด อุปกรณ์ลอดห่วงที่หนึ่งตอนจบก็ดูแจ๋วทีเดียว
 
 
สำหรับลีดส์ บอกตามตรงว่าตอนที่ไปดูน้อง ๆ ซ้อมกัน รู้สึกว่าท่าลีดส์ของสีนี้สวยมาก ๆ เลยนะ รอบแรกที่เห็นขนลุกซู่ไปหลายรอบเลย แต่พอวันจริง มันอาจจะมีข้อจำกัดหลาย ๆ อย่างนะ เช่นความฉูดฉาดของเสื้อผ้า หรือ ระยะห่างระหว่างฅนดูกับลีดส์ที่ค่อนข้างกว้าง ทำให้ทอนรายละเอียดสวย ๆ ของท่าลีดส์ไปหลายส่วน (รู้สึกว่าถ้าได้ดูใกล้ ๆ จะประทับใจมากกว่า)
 
แต่อย่างน้อย น้องอนรรฆ ก็ชมล่ะ ว่าชอบความครีเอท แล้วก็ท่าสวย ๆ ของลีดส์สีนี้ (ถ้าเจ้าตัวพูดอย่างนั้นก็รับประกันได้ ผมเองไม่เคยเป็นลีดส์ตอนอยู่สาธิต เพราะงั้นก็จะไม่รู้หรอกว่าท่าลีดส์ที่เห็นมันเป็นท่าเก่า หรือท่าใหม่ที่คิดขึ้นเอง)
 
 
 
อ้อ อยากจะบอกว่า รอบสอง ลีดส์สีนี้เต้นโดยไม่ใส่รองเท้านะเจ้าคะ (ประโยคนี้มอบให้แพรวรุตต้า)
 
 
 
 
สีฟ้า
 
ด้วยความที่ลงมาคลุก พร้อมเห็นไอเดียตั้งแต่ช่วงแรก ๆ ยอมรับว่าไม่ค่อยอยากประเมินสีนี้เท่าไหร่ (มันจะมีอคติส่วนตัว) ก็เลยใช้วิธีวัดเอาจากเสียงของฅนดูที่อยู่ข้าง ๆ แล้วกัน
 
ช่วงเช้า ออกมาผิดคาดนะ เพราะเห็นแววตอนซ้อมแล้ว ผมไม่คาดหวังอะไรเลย กะว่าคงโดนทิ้งกระจุยกระจายแหงแซะ แต่พอวันจริงออกมาดูดีทีเดียว ถึงแม้จะเนือยไปบ้าง(อากาศอาจจะร้อน) แต่ส่วนของท่าก็ได้มาตรฐานเลยล่ะ ไม่จืดสนิทอย่างที่กลัว ถึงจะไม่โดดเด่นเหนือสีอื่น ๆ แต่ก็ไม่รู้สึกว่าทิ้งขาดหลุดลุ่ย แม้มุกฟันดาบจะแป้กเล็กน้อยก็ตาม
 
 
ช่วงบ่าย ดูแล้วแตกต่างจากสีอื่นมากขึ้น เปิดตัวด้วยการเดินแหวกเพลทออกมาก็เรียกเสียงฮือฮาได้ไม่เลย ถึงแม้ wave จะแป้ก แต่ท่าเต้นหลาย ๆ จุดก็ดึงสายตาฅนดูได้ดี ไม่ว่าจะเป็นท่าคล้าย ๆ ปล่อยพลังตอนบูม ท่าจบ vctory (กอดอก) หรือการเดินมาทบกันของสีฟ้าสู้  ๆ (ถ้าจำไม่ผิดอ่ะนะ) ผมเองก็เพิ่งประจักษ์ ว่าแค่การเดิน (เดินธรรมดานี่แหละ ไม่ต้องมีอะไรซับซ้อนเลย) ถ้าทำออกมาด้วยความมั่นใจ เฉียบ ก็เรียกเสียงฮือฮาจากฅนดูได้แล้ว
 
อ้อ ส่วนเพลทมังกร ‘รักนะ’ ได้ใจฅนที่อยู่ดู(จนจบ) มากทีเดียว เสียดายเหมือนกันที่ฅนดูเดินออกเสียก่อน (เพราะนึกว่าจบแล้ว)
 
 
 
สรุปโดยรวมนะ ถามจากโอแล้ว เทียบกับปีที่แล้ว เจ้าตัวรู้สึกเฉย ๆ (แต่ให้ความเห็นว่า ปีนี้ดูไม่ทิ้งกันขาด เพราะปีที่แล้ว สีอื่นต่ำกว่ามาตรฐานหมด มีสีเดียวที่โดดขึ้นมา มันก็เลยเด่นเป็นพิเศษ) ผมเองก็คิดว่าโชว์แบบนี้ เป็นเรื่องยากที่จะทำให้ขึ้นไปอีกระดับ(ถ้าเทียบกันปีต่อปี) แต่โดยส่วนตัวแล้ว ถ้าได้ดูอะไรใหม่ ๆ ที่ไม่เคยเห็น ไม่เคยคิดมาก่อน ก็ถือว่าเป็นกำไรที่คุ้มค่าทีเดียว 
 
 

 
 
 
นิสัยเสียอย่างหนึ่งของผมก็คือ เวลาดูการแสดง (ไม่ว่าจะเป็นเต้น หรือลีดส์ก็ตาม) มักจะมองกวาด เพื่อหาฅนที่เต้นได้โดดเด่น สะดุดตาที่สุดก่อน จากนั้นก็จะล็อคเป้าหมาย เทน้ำหนักการมองส่วนใหญ่ไปที่ฅน ๆ นั้น วิธีนี้ จะทำให้เก็บรายละเอียดของท่าเต้นได้ดีมากทีเดียว (เพราะเราจะดูท่าจากฅนที่เต้นดีที่สุด) แต่ข้อเสียของมันก็คือ เป็นวิธีที่ไม่ค่อยเหมาะนัก กับการเต้นที่เน้นการแปรแถว, ความพร้อมมากกว่าความสวยงามของท่าเต้น หรือเป็นท่าเต้นที่ซ้ำไปซ้ำมา แต่สำหรับผมแล้ว ก็เป็นวิธีที่ใช้บ่อยนะ เพราะรุ้สึกว่าจะทำให้เรียนรู้อะไรได้เยอะพอตัว
 
เชื่อไหมว่า เวลาซ้อม ถึงแม้เราจะเห็นว่าฅนนี้เต้นดี ฅนนี้เต้นห่วย แตกต่างกันอย่างชัดเจน หรือฅนนี้พื้นฐานแน่น อีกฅนมือใหม่ชัด ๆ
 
แต่พอถึงวันจริงแล้ว ด้วยชุด ด้วยการแสดง ด้วยความเร็วของท่าเต้น เรามองความแตกต่างนี้ไม่ออกหรอกครับ สิ่งที่ทำให้เรามองออกว่าฅน ๆ นี้แตกต่างจากฅนอื่นมีอย่างสองประเด็นเท่านั้นเอง (เท่าที่ผมนึกได้นะ)
 
อย่างแรก การพรีเซนท์ความรู้สึกทางใบหน้า เป็นพื้นฐานง่าย ๆ จนคาดไม่ถึงนะ เซียนกับไม่เซียน บางทีดูว่ายิ้มรึเปล่าตอนแสดงก็รู้แล้ว อาจจะเป็นเพราะว่าตอนซ้อมเรามุ่งไปที่ความถูกต้อง ความพร้อมของท่ามาก จนละเลยพื้นฐานง่าย ๆ ไป (ไม่แปลกใจเลย ที่ลีดส์นิเทศจุฬา อุทิศหนึ่งวันเต็ม ๆ ในการซ้อมยิ้ม) ถ้ายืนในระยะที่ใกล้พอ ผมกวาดตามองหน้าไม่กี่ที ก็รู้แล้วว่าควรล็อคเป้าที่ใคร
 
 
อย่างที่สอง ความ ‘เต็มที่’ ในการเต้น โดยเฉพาะท่าเต้นเร็ว ๆ มีการเคลื่อนไหวมาก ๆ จะดูง่าย อย่างฅนที่วาดแขนพอให้ครบรอบ กับฅนที่วาดจนสุดแขนอย่างเต็มกำลัง มันพอดูออกจริง ๆ นะ (ถึงแม้ว่า ถ้าซ้อมมาหนัก ๆ จะเหมือนกันหมดก็ตาม) ถ้ายืนไกล ๆ มองไม่เห็นหน้า ผมก็จะใช้วิธีนี้ในการแยกแยะ
 
ตามที่กล่าวมาข้างต้น (แหะ แหะ) ก็อยากจะพูดถึงบ้าง ว่าลีดส์ของแต่ละสี มีฅนไหนบ้างที่โดดเด่นกระแทกตา และเพื่อให้นึกภาพออก สี่ฅนที่ว่านี้ กระผมตามไปขอถ่ายรูปคู่แล้ว (นอกเหนือจากถ่ายลีดส์รวมธรรมดา) — ทุ่มเทสุด ๆ
 
 
สีเหลือง –  เดาไม่ยาก ก็ต้องแตงไทย ชัวร์ 100% สีนี้ดูออกง่าย (โปร่งใสจริง ๆ นะฮะ สาบานได้) ที่บอกว่าดูง่าย ก็เพราะว่าแตงไทยเป็นฅนเดียวที่ยิ้มเห็นฟัน ในขณะที่ฅนอื่นจะตีหน้านิ่ง ๆ (ขนาดฟีฟ่า มีประสบการณ์เป็นลีดส์มาพอสมควรยังไม่บรรลุขั้นนี้เลย) ถ้าเอาแต่ท่าเต้น ยอมรับว่ามองไม่ออกจริง ๆ ว่าใครเหนือกว่าใคร มันดูเท่า ๆ กันไปหมด ที่สำคัญ แตงไทยยิ้มแบบเป็นธรรมชาติ ดูมีความสุขในการเต้น (ไม่ยิ้มแหย ๆ เหมือนลีดส์บางคณะที่มหาลัยผม) ก็เลยโดดออกมาจนดูออกได้ง่ายมาก
 
— หลังแสดงรอบสองเสร็จ น้องม. 6 ผู้หญิง พูดว่า "ชอบแตงไทยจังเลยว่ะ เวลาเค้ายิ้มแล้วโลกทั้งโลกสดใจขึ้นทันตาเห็นเลย" ผมฟังแล้วก็ได้แต่หัวเราะหุหุในใจ…ปานนั้น เอาเป็นว่าไม่ใช่ผมฅนเดียวที่มองเห็นจุดนี้แล้วกัน
 
 
 
สีแดง- น้องลิน ขานี้ไม่ได้ยิ้มแฉ่งนะ แต่จะร้องเพลงตามไปด้วย ที่สะดุดก็คือ หน้าตาน้องเค้าจะดูสบาย ๆ ไม่เกร็งเหมือนฅนอื่น ๆ ความมั่นใจ + ตำแหน่งยืนข้างหน้า ทำให้อดคิดไม่ได้ว่า เจ้าตัวน่าจะมีส่วนคิดท่าลีดส์ไม่น้อยเลยทีเดียว (ไม่รู้ว่าผมคาดถูกรึเปล่า) แต่ความมั่นใจก็มีส่วนสำคัญนะฮะ
 
หลังพิธีปิด พยายามควานตัวเผื่อขอถ่ายรูปไว้เป็น reference สำหรับลง blog แต่ไม่รู้ว่าเจ้าตัวอยู่ที่ไหน สุดท้ายก็เจอตัวตอนก่อนผมจะกลับนิดเดียว โชคดีจริง ๆ (แต่ก็อย่างที่บอกว่า สีนี้ค่อนข้างจะไม่อยู่ในสายตาตอนแรกเริ่ม ทำให้จำหน้าเจ้าตัวไม่ได้ เวลาเจอกันใกล้ ๆ ก็จะไม่แน่ใจว่า ใช่ฅนเดียวกับที่เราเห็นไกล ๆ ตอนแสดงรึเปล่าฟะ ต้องใช้วิธีจำชุดเอา)
 
 
 
 
สีชมพูน้องดา อันนี้เห็นมาตั้งแต่ตอนซ้อมแล้วล่ะ เวลาแสดงจริงเจ้าตัวจะอมยิ้มเฉย ๆ พรีเซนท์สีหน้าไม่โดดเด่นมาก แต่ท่าเต้นยอมรับว่าน้องเค้าเต้นได้สวยดึงดูดจริง ๆ (ตอนไปดูเจ้าตัวซ้อม บอกได้เลยว่า ละสายตาได้ลำบากมาก)
 
โดยเฉพาะการถ่ายน้ำหนักไปมาบนปลายเท้าที่เขย่งทั้งสองข้าง (คล้าย ๆ บัลเล่ต์) สวยจับใจ ลองแอบหัดดูบ้างนิดหน่อย แต่ยังจับเคล็ดไม่ได้แฮะ ท่าลีดส์สวยเป็นธรรมชาติจนไม่ต้องเกลาเลย (เป็นฅนเดียวที่เวลายืน จะดึงศูนย์ถ่วงไปข้างหลัง ซึ่งถ้าไม่ใช่ฅนที่มีพื้นฐานมาก่อน ยากนะที่จะทำได้ด้วยตัวเองอย่างนั้นโดยไม่ต้องเตือน)
 
 
 
 
สีฟ้า แพรวรุตต้า ปกติเรียกแพรวสวย แต่วันนั้นแต่งตัว + เต้นท่าผู้ชาย จนกลายเป็นแพรวหล่อ นับถือฅนคุมลีดส์เซ็ตนี้เลย ที่พลิกวิกฤติ (เพราะเจ้าตัวเต้นพลิ้ว ๆ แบบผู้หญิงไม่ได้) มาเป็นโอกาส เจ้าตัววางมาดได้นิ่ง แล้วก็ดูเท่มาก ๆ สาว ๆ กรี๊ดกันใหญ่เลย ผมเองก็เพิ่งเรียนรู้นะ ว่าสำหรับลีดส์ท่าผู้ชายแล้ว มาดเป็นสิ่งสำคัญ (เล่นเอาลีดส์ผู้หญิงเป็นตัวประกอบไปเลย) แต่จะว่าไป น้องลีดส์ผู้ชายอีกสองฅน ก็หลุดกรอบสายตาไปเหมือนกัน (แฮะ ๆ)
 
อุตส่าห์วางมาดซะดิบดี พอแสดงเสร็จ ไปรัวมือให้น้อง ๆ ในเต๊นท์ ก็ลิงแตกเหมือนเดิม (เฮ้อ)
 
 
 
 
สรุปโดยรวมแล้ว ผมเองก็เพลิดเพลินทีเดียวในการชมลีดส์คราวนี้ เห็นแล้วก็รู้สึกดีที่น้อง ๆ มีความสามารถ (อ้อ สำหรับลีดส์ผู้ชาย ขออภัยจริง ๆ ไม่ได้ปรายตามองเลย แต่ก็คงไม่เป็นไรมั้ง ก็รู้ ๆ อยู่แล้วหนิ ว่าลีดส์ผู้ชายมันก็เป็น ส่วนเกิน ของงานนั่นแหละ— สมัยผมเป็นลีดส์คณะ เพื่อน ๆ ยังจำกันไม่ค่อยได้เลยว่าผู้ชายฅนไหนที่เป็นลีดส์ T-T)
 
 
 

 
 
 
ดีใจมาก ๆ นะ ที่ได้มางานนี้ หลังจากมองข้ามมาหลายปี ได้เรียนรู้อะไรดี ๆ เยอะเลยทีเดียว ที่สำคัญ น้อง ๆ ก็สร้างแรงบันดาลใจหลาย ๆ อย่างให้กับผม (ไฟในการทำกิจกรรม ต้องหมั่นหาเชื้อมาเติมบ่อย ๆ อย่างนี้แหละครับ) ปีหน้าอาจจะไม่ได้มาคลุกคลีกับน้อง ๆ มากเหมือนปีนี้ แต่อย่างน้อย วันเปิดกับวันปิด ก็จะพยายามกลับมาดูน้อง ๆ จนได้สิน่า
 
 
***อย่าดูถูกความเยาว์นะเอ้อ เราอาจจะเรียนรู้สิ่งใหม่ ๆ  จากรุ่นหลังเราได้อย่างคาดไม่ถึงเลยทีเดียว***
 
 
ขอบคุณน้อง ๆ Blue Zaiya ด้วยนะครับ ที่ให้โอกาส ทำให้วันธรรมดา ๆ 1 วันกลายเป็นวันที่พิเศษขนาดนี้
 
////อัลบั้มรูปประกอบงาน ดูได้ในอัลบั้มข้างบน (หัวข้อ กีฬาสี 48) มีคำบรรยายใต้ภาพด้วยเน้อ////
Comments
  1. ©~Chefphan~© says:

    อร้าก ยาวมาก ขอไม่อ่านนะพี่ = =

  2. Pr-aeW says:

    – ลิงแตก!!!! -*– อยากดูสีอื่นมั้งจัง แอบเซงนะเนีย- แพรวเท่ห์ขนาดนั้นเลยหรอ-*- (เจ้าตัวรู้สึกธรรมดานะ)- คนสวย(แตงไทย)ทำอะไรก้อดูดีไปหมด 555+- ได้ข่าวว่าสีแดงร้องเพลงดังมักมากO.o- เห็นท่าเต้นสีชมพูแล้วรู้สึกว่ามันเข้าคอนเสบของเค้าดีนะ ท่าแต่ละท่า-*- แพรวคงทำไม่ได้

  3. Natthida says:

    อีกหน่อยมัดถาจะกลายเป็นนักวิจารณ์แน่ๆ ถึงไม่ได้ไปเราก็พอจะนึกภาพออกได้ น่าอิจฉาจิงๆ คนทำงานแล้วไม่มีสิทธิได้ไปดูเลยนะเนี่ย

  4. Chayanin says:

    นึกไม่ถึงว่าพี่ก้อนจะเอารูปที่พยายามถ่ายกับผมขึ้นเสปซจริงๆพูดอย่างกับผมเป็นผีเลย ถ่ายสามรอบไม่ติดเลยเนี่ย…

  5. NuttyGM says:

    รู้สึกแก่

  6. ก้อน Masatha says:

    ป่าน(เชฟป่าน)—ไม่เป็นราย พี่เข้าใจ (แต่blog เราพี่อ่านจบทุกครั้งนะเอ้อ)แพรวรุตต้า– เออ ถูกแล้ว… แพรวเวลานั่งนิ่ง ๆ ก็ดีอยู่หรอก…แต่..(เติมประโยคหลังเอาเอง) — เท่ไม่เท่ ก็ได้ชื่อใหม่เป็น แพรวหล่อ แล้วหนิ– 5555+ คราวหน้าจะพูดเกี่ยวกับ แ ต ง ไ ท ย ด้วย รออ่านละกาน~*– ดังเหมือนกันนะ แต่มุมที่พี่ยืนมันก็เฉย ๆ ได้ยินแต่เสียงสต๊าฟมากกว่า– เหอ ๆ เห็นด้วยๆ ส่วนท่าพลิ้ว ๆ แพรวอาจจะเต้นไม่ได้ แต่ท่าเท่ ๆ ผู้หญิงฅนอื่นๆ ก็ทำเหมือนแพรวไม่ได้เหมือนกันละน่านัตตี้– ขอบใจมากจ้า (ไปเมนต์ให้แล้วเหมือนกัน) จริง ๆ แล้วถ้าชนเรียน ผมเองก็มาไม่ได้เหมือนกันละคับป่าน cw — ไม่เป็นราย โอกาสหน้ายังมี (คราวหน้าให้ก้องถ่ายให้ ขานี้เชื่อใจได้)ณัช– ไม่หรอกฮะ เทียบแล้ว ณัชแก่กว่าน้องม. 5 แค่ 2 ปี เอ๊ง!

  7. gibt says:

    อ่านแล้วมันส์ดีนะ

  8. SoM says:

    โหว ละเอียดดีจัง ชอบๆ ๆ- แตงไทย ยิ้มน่ารักมากกก ดูมีความสุขเวลาเต้น ( ติดมาจากการแสดงรำ ชัวร์!)- รุตต้า เท่ กรี๊ด- อ่านยาวจมากจนลืมไปแระว่าต้นๆนี่เขียนเกี่ยวกะอารายนะ 5 5 5

  9. ก้อน Masatha says:

    gibt — พออ่านเมนต์แล้ว ถึงได้รู้ว่ามีใครบ้างที่อ่านบล๊อกเราเนอะ นั่งอ่านหมดทุก entry เลย ดีใจจัง ๆ ส้ม — เหอ ๆ ถ้าชอบอ่านก็จะเขียนอีกจ้า 555 (ผมเอง เขียนเอง จนจบแล้วยังลืมเลยว่าต้น ๆ เขียนอะไร เข้าจาย ๆ )

  10. เฟื่องลดา says:

    พี่แตงไทยสุดสวย >< ชอบมากกพี่ก้อนเขียนซะดาลอยไปแล้วเนี่ยะ(แต่ดาว่าถ้าพี่แตงไทยมาอ่านคงจะลอยทะลุเพดานไปเลย 55 ก็พี่แตงไทยเจ๋งจริงๆเนอะ)ดาว่าดาไม่ได้เต้นดีขนาดนั้นซะหน่อยนะ -*- ออกจะแป้กๆง่ะ แต่ก็ขอบคุณที่ให้กำลังใจนะคะ (นานๆทีจะมีคนชม 55)ชุดสีแดงสวยง่ะ ,, สีฟ้าเต้นเท่ แข็งแรงมากๆ

  11. Patha says:

    ดา– ยอมรับว่าวันจริง พี่ก็ดูไม่ค่อยทันฮะ ดีว่าเก็บรายละเอียดของสีเราได้ตั้งแต่ตอนซ้อม (ต้องขอบคุณก้องที่ลากพี่ไปดูวันนั้นนะ) เอาเป็นว่า เรามีเต้นเมื่อไหร่ พี่ก็อยากไปดูอีกนะคับ

  12. Laptopchina.com says:

    งามแต้ๆๆๆ อิอิ

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s