เรื่องของแตงไทย (ที่ไม่ใช่ผลไม้) !

Posted: August 25, 2005 in Human to human
คิดว่าส่วนใหญ่ฅนที่เข้ามาถึง Blog นี้ได้ จะรู้จักมนุษย์ที่ชื่อแตงไทยนะ แต่ถ้าไม่รู้จักละก็ เจ้าตัวเป็นเด็กสาธิตเกษตรฮะ รุ่น 32 เป็นลีดส์สีเหลือง (มีพูดถึงนิดหน่อยใน entry ที่แล้ว)
 
 
แล้วนึกยังไงถึงจะเขียนถึงสาวน้อยฅนนี้เป็นเรื่องเป็นราวล่ะ?
 
 
เอางี้ดีก่า
 
 
เห็น ๆ น้องฅนนี้มานานพอสมควรเหมือนกัน (ราว ๆ 3-4 ปี) ก็คิดว่าเป็นเด็กผู้หญิงที่หน้าตาน่ารักดี แต่ก็ไม่นึกว่าจะ Hot Hit มากนะ ทีนี้พอช่วงกีฬาสี ก็มีเหตุการณ์ที่ทำให้รู้ว่า เจ้าตัว ป๊อปปูล่าร์จริง ๆ แฮะ (ถึงแม้ว่าตอนคุยกับน้องส้ม เค้าบอกว่าตอนนี้กำลังกรี๊ดรวงข้าวกันอยู่ก็ตาม) เดี๋ยวคำพูดผมจะไม่มีน้ำหนัก ยกเหตุการณ์เล็ก ๆ น้อย ๆ มาเล่าให้ฟังนิดหน่อยดีกว่า
 
 
– Event แรก พูดถึงแล้วใน Entry ที่แล้ว ลองกลับไปรื้อ ๆ เอาเองนะฮับ
 
-Event สอง ตอนที่ผมไปนั่งทาสีป้ายเพลทรูปมังกร (ของ Blue Zaiya) ก็มีน้องผู้หญิง (ขออภัย จำชื่อไม่ได้ = =) ซื้อนิตยสาร Knock Knock มา ซึ่งในนั้นมีรูปน้องรวงข้าว(ใช่มะ) ที่ถ่ายแบบกับนางแบบหน้าใหม่ฅนอื่น อยู่
 
 
ทุกฅนก็มะรุมมะตุ้มดูนิตยสารเล่มนั้น แล้วก็วิพากษ์วิจารณ์กันสารพัดสารพัน สุดท้าย น้อง(สักฅน) ก็พูดสรุปปิดฉาก บทสนทนานั้นว่า " แตงไทยเอง… ก็ไม่ยอมถ่ายแบบสักทีละน้า!!" …. ถ้าคุณเป็นฅนฟัง จะแปลความหมายประโยคนี้ว่าไงดีเอ่ย
 
 
-Event สาม ตอนการแสดงรอบสองของสีฟ้า ถ้าจำไม่ผิด ตอนตบมือชุด จะมีร้องว่า "เฮ้ย เฮ้ย เฮ้ย"  ดูไปสักพัก ก็มีฅนเปรยขึ้นมาว่า "อ้อ…ร้องว่าเฮ้ย ๆ เองเหรอ…ได้ยินเป็น แตงไทย ๆ "
 
เหลือบตามอง ว่าฅนที่อาการหนักขนาดนั้นมันเป็นใครฟะ รู้สึกประหลาดใจนิด ๆ ที่ฅนพูดเป็นผู้หญิง หันไป เห็นผู้ชายทั้งแถบมองตาค้าง อารมณ์ว่า คิดได้ไงเนี่ย ? แล้วทั้งหมดก็พยักหน้าหงึกหงัก ประมาณว่าเห็นด้วยในไอเดีย – –
 
 
อันนี้ก็เป็นเหตุการณเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่เจอเองกะตัว ที่ไม่เจอคงมีมากกว่านี้ ก็รู้สึกว่ามันคงเป็นปรากฏการณ์อะไรบางอย่างรึเปล่าหว่า อย่ากระนั้นเลย ยก Entry นี้พูดถึงสาวน้อยฅนนี้มั่งดีฝ่า แบบว่า อินเทรนด์ ๆ  (แหม่… พอคุยเรื่องสาว ๆ นี่ ความคิดปรู๊ดปร๊าดทีเดียว)
 
 
 


 
 
 
 
รู้จักเจ้าตัวครั้งแรก สมัยน้องชายสุดที่รักอยู่ม. 5 ตอนนั้นมันอยู่สีแดง น้องอนรรฆ ก็คิดการแสดง เป็นระบำสเปนในส่วนของพาเหรด (การแสดง part นั้นได้ข่าวว่า ฅนดูชอบใจมากมาย)
 
 
ไม่ได้ไปดูในวันงานหรอกนะฮะ (ติดเรียน) แต่ก็เอาอัลบั้มน้องชายมานั่งดู เปิดดูรูปไปสักพัก ก็ชี้ ๆ บอกว่า น้องสองฅนนี้ หน้าตาน่ารักดี โอก็บอกว่า ชื่อแตงไทย กับฟีฟ่า ตอนนั้นก็ดูเสร็จ แล้วก็ไม่ได้ใส่ใจอะไร
 
 
ถัดจากนั้นไม่นานนัก ก็เจอแตงไทยในสภาพตัวเป็น ๆ ที่ร้านอาหาร (รู้สึกจะในม.เกษตร นี่แหละ) เผลอทักเข้าไป เจ้าตัวก็บอกว่าใช่ (แต่ทำหน้างง ๆ ประมาณว่าไอ้หมอนี่รู้จักชั้นได้ไง)
 
ตอนนั้นก็รู้สึกดีใจความทรงจำของตัวเองเล็ก ๆ ที่แค่เห็นฅนในภาพ ก็ link กับตัวจริงได้
 
 
.
.
.
 
าลเวลาก็ผ่านเลยไป
.
.
.
 
 
แล้วก็มีเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเร็ว ๆ นี้ ..ที่นึกทีไรก็ต้องอมยิ้มเสมอ
 
 
จำได้แม่นเลย เพราะว่าวันนั้นเป็นวันที่จุฬารับปริญญา แล้วผมไปถ่ายรูปกับเพื่อน ๆ ไม่ได้ เพราะต้องลากน้องชายไปโรงพยาบาล ขึ้นไป BTS ด้วยสภาพโทรมสุด ๆ ผมเผ้ายุ่งเหยิง ตาโหล (เพราะอดนอนมา) หนวดเคราไม่ได้โกน แล้วก็อารมณ์บูด เพราะเพิ่งซัดกับท่านแม่มา ก่อนมารถไฟฟ้า
 
 
 
ขึ้นไปบนรถ ก็เจอผู้หญิงหน้าตาคุ้น ๆ (แตงไทยนั่นแหละ) แต่ก็ไม่ได้คิดอะไร (ยังจำไม่ได้) พอสถานีถัดไป ฅนขึ้นมาเยอะ มันก็ดัน ๆ จนขยับไปใกล้ ๆ เจ้าตัว ตอนนั้นแหละ ที่พอเห็นหน้าใกล้ ๆ ก็รู้สึกว่า เอ๊ะ เด็กผู้หญิงฅนนี้หน้าคุ้นสาด เราว่าเรารู้จักนา แต่ก็ไม่แน่ใจ อย่างว่า ไม่ได้เจอหน้ากันตั้งหลายปี แถมวันนั้นเจ้าตัวไม่ได้ใส่ชุดนักเรียนด้วย ปล่อยผม แล้วก็ใส่เสื้อกันหนาว (ดูสิ ยังจำได้อยู่เลย) ก็เลยเหลือบมองสองสามทีเพื่อความแน่ใจ (ชื่อแตงไทยแวบเข้ามาในห้วช่วงนั้นแล้วล่ะ แต่ยังไม่ชัวร์)
 
ปัญหามันอยู่ตรงนี้ละ ด้วยความที่ยืนไม่ห่างกันมาก เจ้าตัวก็เลยรู้ตัวว่ามีฅนหันมามอง(แบบผิดสังเกต)สองสามหน เค้าก็เลยหันมามองหน้าผมด้วยความหวาดระแวง (ก็พอเข้าใจความรู้สึกล่ะนะ) ตอนแรกก็ไม่คิดจะทักอ่ะ อย่างที่บอกไปว่ากำลังอารมณ์ไม่ดีอยู่ แล้วไม่เจอหน้ากันนาน โอกาสจำฅนผิดมีสูงมาก (ถ้าทักผิดก็ไม่รู้ว่าจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน) แต่พอน้องเค้าขยับตัวแบบอึดอัด แล้วก็ทำหน้าเหมือนจะขอความช่วยเหลือมากขึ้นเรื่อย ๆ…
 
…ก็ชักรู้สึกแล้วว่า ถ้ากรูไม่ทำอะไรสักอย่าง ต้องกลายเป็นบุรุษโรคจิตเป็นแน่แท้
 
ก็เลยกลั้นใจถามไปว่า "น้องเป็นเด็กสาธิตเกษตรใช่ไหมครับ" พอเจ้าตัวตอบว่าใช่ ก็หายใจโล่งไปเปลาะหนึ่ง ก็ถามไถ่ชื่อไป (จริงๆ รู้แล้วล่ะว่าจำถูกฅนชัวร์ แต่ก็เพื่อความแน่ใจ) แล้วก็ชวนคุยสัพเพเหระนิดหน่อย พอถึงสถานีสยาม ก็ลงจากรถไฟฟ้า (เสียดายเล็ก ๆ แต่ก็โล่งอก)
 
ตอนนั้นก็รู้สึกว่าหวิดไปเหมือนกัน เอาเป็นว่าใครที่ไม่เคยเห็นตอนผม โ ท ร ม สุ ด สุ ด ก็อาจจะนึกภาพไม่ค่อยออกว่าหน้าตามัน โรคจิต ขนาดไหน – – สงสารน้องเค้าเหมือนกันนะเนี่ย
 
 ……….
 
 
ไม่กี่วันถัดมา ได้กลับไปที่โรงเรียน (จำได้ว่าไปตระเวนถ่ายรูปชุดครุยกับอาจารย์) คราวนี้ได้เจอกับตัวเป็น ๆ อีกรอบ วันนั้นอารมณ์ดี แล้วก็พอดีมีกล้องอยู่ในมือ ก็เลยขอเจ้าตัวถ่ายรูปซะเลย (ไหน ๆ ก็นะ) เจ้าตัวก็ทำหน้างง ๆ แต่ก็ยอมถ่ายแต่โดยดี ตอนนั้นส้มถ่ายรูปให้ กลับไปถึงบ้าน เปิดดูในคอมพ์ รูปเบลออนาถมาก เล่นเอาเซ็ง =3=
 
………..
 
ต่อจากนั้น ก็มาถึงวันที่มีพาเหรด & การแสดงของกีฬาสี ก็ไปดูน้อง ๆ กัน(ตั้งใจจะไปดูดรัมเมเยอร์) พอดีกล้องมันติดอยู่ในกระเป๋าด้วย ได้เจอน้องแตงไทยตัวเป็น ๆ (ช่วงนั้นเจอบ่อยเหมือนกันแฮะ) ด้วยความที่มันคาใจ (คาดว่าหลายฅนคงเข้าใจความรู้สึก) ก็เลยกะว่าจะเข้าไปขอถ่ายซ่อมอีกครั้ง
 
ตอนนั้นฅนที่อยู่ในเหตุการณ์มีส้ม ก้อง(น้องปิง) แล้วก็ป่าน(เชฟป่าน) แต่จำได้ว่าวันนั้น สมเพชตัวเองมากเลยนะ คือมันอยากถ่ายก็อยาก น้อง ๆ ก็ช่วยเหลือดี บอกว่าจะไปเรียกมาให้ (แตงไทยเค้าคุยกับเพื่อน ๆ อยู่) เราก็ไม่ยอมยื้อยุดฉุดกระชากไว้หลายรอบ ด้วยความที่ทำใจไม่ได้สักทีน่าเวทนายิ่งนัก –พอดีตอนนั้นโรคเก่ากำเริบ (โรคตากับโรคปอด, ตาขาว กะ ปอดแหก) แต่สุดท้ายก็ไปถ่ายรูปได้มาจนได้ (เกือบตายเหมือนกัน… อาการกำเริบบ่อย ๆ ยังงี้ หัวใจแย่ว่ะ) ก้องเป็นฅนถ่ายให้ คราวนี้รูปชัดสมใจ
 
 ……..
 
 
สัปดาห์ถัด ๆ มา กลับมาโรงเรียน(อีกแล้ว) มาดูน้อง ๆ เค้าซ้อมลีดส์กัน ก้องก็เดินเข้ามาถามด้วยนัยน์ตาใสซื่อบริสุทธิ์ว่า
 
 "พี่ก้อนจะถ่ายกับแตงไทยอีกไหมฮะ เดี๋ยวผมถ่ายให้"
 
เราก็ได้แต่ขมุบขมิบสรรเสริญในใจ (แกจะให้ชั้นขอเค้าถ่ายทุกครั้งที่เจอหน้ากันเลยรึไงฟะ!)
 
.
.
.
.
.
 
ข้ามมาจนถึงวันงานกีฬาสี ก็ตั้งใจจะถ่ายกับเจ้าตัวอีกรอบให้ได้ (ขอถ่ายรูปกับฅนที่เป็นลีดส์นี่ เป็นอะไรที่เนียนทีเดียว) ก็ได้ถ่ายสมใจเรียบร้อยดี ไม่มีอะไรยาก
 
— เจ้าตัวเองก็น่ารักนะ ขอถ่ายเค้าก็ยอมให้ถ่ายดีๆ  ไม่มีอิดออด ฝืนยิ้มใส่กล้อง พอถ่ายเสร็จ ก็ถอนหายใจเฮือก แล้วก็เดินหนีไปจนชวนคุยไม่ทัน
…. รู้สึกว่าชั้นจะสร้างความลำบากให้น้องเค้ามากพอดู—ก็ขอโต้ดนะก๊าบ
 
 
 
 


 
อันนั้นก็เป็นเรื่องคร่าว ๆ ในความทรงจำ
 
 
แต่แง่มุมขบขันจริง ๆ แล้วก็คือว่า
 
เวลาเจอน้องแตงไทยทีไร จะกระชากผมกลับเข้าสู่โลกแห่งความเป็นจริงทุกที… ว่าจริง ๆ แล้ว ผมแก่กว่าน้อง ๆ รุ่นนี้ตั้ง 6 ปีเชียวนะเฟ้ย!
(บางฅนอาจจะรู้สึกไม่เยอะ แต่ถ้าคิดว่า 12 ปีในโรงเรียนเป็น 1 life, 6 รุ่นนี่ก็เท่ากับ half life เชียวนา)
 
 
 
ซึ่งเป็นเรื่องน่าประหลาดใจ เพราะเวลาผมทำงานกับ น้อง ๆ cubic creative มันไม่รู้สึกว่าห่างกันมากขนาดนี้นะ รู้สึกเหมือนกับว่าแก่กว่าแค่ 2-3 รุ่นเอง …อาจจะเป็นเพราะว่า เพิ่งมารู้จักกันตอนโตแล้วละมั้ง ไม่ได้เห็นตอนที่ยังเป็นเด็กเหมือนกับแตงไทย มันก็เลยไม่ติดภาพน้อง ๆ สมัยเด็ก ๆ (เพราะเจอหน้ากันครั้งแรกก็โตแล้ว) ที่สำคัญ เวลาทำงานก็คลุกคลีเล่นหัวกัน ไม่มีความรู้สึกเกร็ง ๆ เหมือนเวลารุ่นน้อง(ที่เด็กกว่ามาก) เจอรุ่นพี่ที่คณะ (โดยเฉพาะเวลาคุยกับวาว ผมจะสับสนอยู่บ่อย ๆ ว่าใครเป็นรุ่นพี่ ใครเป็นรุ่นน้องกันแน่หว่า "- -)
 
 
คล้าย ๆ กับรุ่นน้องโขนอ่ะนะ สมัยอยู่โรงเรียนพวกนี้ก็ตัวกะเปี๊ยกเดียวนี้เอง เจอกันอีกทีก็ตัวสูงเลยหัวเราไปแล้ว มันก็….เป็นความรู้สึกที่ยากจะบรรยาย
 
ยิ่งเมื่อเปรียบเทียบกับ อาจารย์โรงเรียนเรา แล้ว… ผมเองจบไป 3-4 ปี ก็รู้สึกว่าตัวเองเปลี่ยนไปเหมือนกันนะ แต่พอเจอกับอาจารย์แล้ว ทุก ๆ ท่านดูไม่เปลี่ยนเลย (ยังกับหยุดเวลาไว้ยังงั้น) พอเทียบความแตกต่างของน้อง ๆ ที่โตกันพรวดพราดแล้วละก็ …..ช่างเป็นความขัดแย้งที่ลงตัวยังไงก็ไม่รู้
 
 
 
 
สรุปสำหรับ Entry นี้ ที่พูดมาทั้งหมด จริง ๆ แล้วก็อยากจะบอกว่า ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปแค่ไหน โรงเรียนก็ยังเป็นสถานที่พักใจรองลงมาจากบ้านอยู่ดี (เกี่ยวไรวะ!)
 
 
จบแค่นี้แล้วกัน ก่อนจะไร้สาระไปมากกว่านี้
 
 
ปล. อยากรู้เหมือนกัน ว่าใครจะเป็นแฟนพันธุ์แท้ Blog ชั้น ที่ทนอ่านมาได้ถึงบรรทัดนี้ ยังไงถ้าอยากให้เปลี่ยนแนว หรือเปลี่ยนรูปแบบอะไร ก็เมนต์มาได้นะฮะ จาได้เอาไปปรับปรุง ๆ
 
//// อ้อ รูปสามใบที่ถ่ายกับแตงไทย ใส่ในอัลบั้มที่ชื่อว่า แตงไทย แล้วนะ (มีคำบรรยายใต้ภาพด้วยน้า~*) /////
 
 
 
 
 
Advertisements
Comments
  1. KoNGGGGGGGGG says:

    อ่านไม่จบบบบบบบบบบบ เยอะโคตรๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

  2. SoM says:

    เอิ่ม รุ้สึกจาเริ่มจากเรื่องแตงไทย แต่จบเรื่องอาไรก้ม่ายรุ้แฮะ 5 5 5- ขอโต๊ด ที่ถ่ายเบลอ (เออ ส้มมันผิดเน่)- ส้มไปพูดเรื่องรวงไว้มะหร่ายน่ะ แอบงง- ชอบเล่นตัว เด๋วอีกหน่อยคนเค้าม่ายช่วยเรียกแตงให้นะเออ- แตงเคยเล่าเหมือนกันว่าพี่ก้อนทักบนรถไฟฟ้า (สงสัยกลัวมากจนจำได้ขึ้นใจ)

  3. Chayanin says:

    อ่านจบด้วย หุหุ

  4. NuttyGM says:

    อ่านจบแล้ว และรู้สึกได้ว่า เป็นคนโรคจิต มาก

  5. Natthida says:

    ยาวๆแต่วันหลังจะกลับมาอ่านนะ น่าสนใจดี

  6. praew says:

    อ่านจบแล้ว…พี่ก้อนเป็นคนอย่างนี้หน่ะเอง 555ล้อเล่นค่ะ >.<

  7. ©~Chefphan~© says:

    = =" เป็ยสเปซที่ไม่มีสาระเลยง่ะ นั่งอ่านตั้งนาน

  8. gibt says:

    น้องแตงไทยน่ารักจัง (พี่เป็นผู้หญิงนะจ๊ะไม่ต้องตกใจถ้าได้อ่าน ไม่ได้เหมือนเจ้าของ blog) เราอ่านจบด้วยน่าดีใจจิงๆ

  9. ก้อน Masatha says:

    Konggg — ถ้าอยากให้ก้องอ่านจบ ต้องเขียนเรื่องของส้ม(ที่ไม่ใช่ผลไม้) สินะ – -SoM-zab — โอ๊ะ โอ๋ อย่าคิดมากนะจ๊ะ ที่ผ่านมาก็พึ่งพาหลายเรื่อง ขอบใจมั่ก ๆ (แล้วต้องพึ่งส้มอีกเยอะนะส้มนะ)ป่านcw — หุ หุ nuttyGM — ๕๕๕๕ เพิ่งรู้เรอะ ว่าพ้มโรคจิต (ผมว่า จริง ๆ แล้วโลกนี้ก็ไม่มีใครที่ ป ก ติ จริง ๆ หรอก มันก็โรคจิตกันอย่างละนิดอย่างละหน่อยทั้งนั้นแหละว้า ~*)นัตตี้ — แล้วจารอนะฮะ หุหุแพรว — เป็นยังงี้ตั้งนานแล้วจ้า อ่านไปเรื่อย ๆ ก็จาเห็นด้านมืดของพี่มากขึ้นเรื่อย ๆ ไปเอง (เหอ ๆ )ป่าน(เชฟป่าน) — กร๊าก ๆ ๆ ไม่มีสาระ แต่ฅนมาเมนต์มากเป็นประวัติการณ์ ^^ ทุกทีเขียนแต่เรื่องหนัก ๆ มาเขียนเรื่องที่ไม่ต้องใช้สมองอย่างงี้บ้างก็ไม่เลว แล้วจะรออ่าน บ ล๊ อ ก มี สา ระ จากป่านนะฮับ >0<gint_jr — เห็นด้วย ๆ (ว่าแต่เท่าที่เจอ มีแต่ผู้หญิงนะเนี่ยที่บอกว่าเจ้าตัวน่าร้ก หรือว่าเค้าจะป๊อปปูล่าร์ในหมู่ผู้หญิงหว่า?) หุหุ

  10. Pr-aeW says:

    แอบเซงนะเนีย – ขนาดเจ้าตัว(แตงไทย)โดนแอบถ่ายรูปยังออกมาสวยเรย-*– เหอะๆทีหลังน่าจะมี แฟนพันธุ์แท้ แตงไทย!!^o^

  11. เฟื่องลดา says:

    พี่ก้อนบ้าพี่แตงไทยนะคะเนี่ย 555คล้ายๆแฟนพันธุ์แท้แต่ดาจะบอกความลับให้ว่า ..จริงๆแล้วดาก็บ้าพี่แตงไทยเหมือนกัน 55พี่แตงไทยน่ารักมากๆๆ เป็นคนที่เพอร์เฟคมากก >< ชอบจัง

  12. แองเจิ้ณ says:

    พี่ก้อนต้องเข้าไปอยู่ใน"แตงไทยแฟนคลับ"ได้แระหล่ะโหย!!ไรจะขนาดนั้น…วันหลังถ้ามีรูปเค้าจาจัดส่งไปให้นะคะ- -"หนักเลยเนี่ยะหนักมาก…

  13. Patha says:

    แพรว (รุตต้า)- ทำบุญมาน้อย ก็ต้องทำจายยยย- แฟนพันธุ์แท้นี่คงสู้ไม่หวาย แต่ถ้าแค่แฟนคลับล่ะก็ น่าสน ๆ ดา – คิดเหมือนกันจ้าเจิ้ณ — ขอบใจนะจ๊ะ แหม รู้ใจเจง ๆ อาการพี่ยังไม่ค่อยหนักหรอก ว่าแต่ แฟนคลับนี่ สมัครที่ไหนล่ะเนี่ย (เอากันหญ่าย เอากันหญ่าย)

  14. Rata says:

    เข้าblogพี่ก้อนเป็นครั้งแรก ทำให้รู้ว่า พี่ก้อนเป็นคนที่เขียนblogได้ยาวมากๆ แต่ชอบอะ ที่พี่จะแบบว่า คอยตอบคนที่มาเมนต์อะ

  15. ก้อน Masatha says:

    รตา << จ้า แล้วเข้ามาอ่านบ่อย ๆ นะฮับ

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s