Dear แพรว

Posted: October 15, 2005 in Human to human
ว่ากันตามจริงแล้ว ผมมีไฟล์ .avi ที่อยากเอาใส่ใน blog แต่จนปัจจุบันนี้ก็ยังไม่สามารถทำได้ (ขอขอบคุณคุณ twinB สำหรับความพยายามในคำแนะนำนะฮะ รบกวนไว้มากเหลือเกิน)
 
ก็เลยพยายามมองในแง่ดีว่า อย่างน้อย การที่เราขุดเอา project เดิมที่วางไว้มาลง blog ก็ทำให้เราไม่เสียคำพูด(แหะ ๆ ) เพราะแอบไปบอกเจ้าตัวไว้แล้วว่าเราจะเขียนถึงเขาวันนี้ (จริง ๆ ก็เลยวันแล้วล่ะ เพราะว่างานส่วนตัวเพิ่งเสร็จ) เลทนิดเลทหน่อยก็คงไม่เป็นไรมั้ง (ใครรู้ตัวว่าถูกพาดพิง มาอ่านแล้ว เมนท์ให้หน่อยก็ดีนะฮะ)
 
เอ้า เริ่มเลย
 


 
เรื่องของเรื่องมันเกิดจากว่า เมื่อสองสามอาทิตย์ก่อน เจอ แพรว แถวสยาม (วันนั้นถ้าจำไม่ผิด แพรวไปถ่ายรูปขาวดำที่ลงใน blog เจ้าตัวด้วยล่ะ) เขาก็มาเล่าให้ฟังว่า มีฅนชมว่าผมหล่อ(อา…เป็นเรื่องที่น่ายินดีอย่างยิ่ง) แต่ชีวิตฅนเรามันไม่ค่อยง่ายเหมือนบะหมี่สำเร็จรูปขนาดนั้น แพรวเล่าให้ฟังว่าเจออาจารย์ที่โรงเรียน(สาธิตเกษตร)
 
"ได้ข่าวว่าแฟนแพรวหน้าตาดีเหรอ ?" อาจารย์ถาม
" ค่ะ" แพรวยิ้มตัวลอยด้วยความปลื้มปิติ แต่แล้วก็นึกอะไรขึ้นมาได้
"อาจารย์ไปเจอแฟนแพรวที่ไหนคะ?" (ไม่เคยพาแฟนมาโรงเรียนนี่หว่า)
"อ้าว แฟนเราไม่ใช่พี่ชายปัฏฐาเหรอ"
 
….. แป่ววววววว……
 
ผมฟังแล้วก็หัวเราะหึหึ

จริง ๆ แล้วได้ชื่อว่าเป็นแฟนกับแพรว ก็ไม่เห็นจะเสียหายตรงไหน เป็นเรื่องที่ควรภูมิใจด้วยซ้ำ แต่ว่า นี่ก็ไม่ใช่ครั้งแรกหรอก ที่มีฅนเข้าใจผิดว่าผมเป็นแฟนแพรว หรือถ้าจะพูดให้ถูกก็คือ ผมมักโดนเข้าใจผิดเป็นประจำ ว่าเป็นแฟนกับฅนนู้นฅนนี้ทั้ง ๆ ที่ไม่ได้เป็น (แต่หลัง ๆ ก็เจอน้อยลงแล้วล่ะ) แล้วก็เชื่อว่าหลาย ๆ ฅน คงเคยเจอสถานการณ์เดียวกัน

 
เพราะงั้น ประเด็นของ Entry นี้ก็คือ ทำไมฅนเราเวลาสนิทกับเพศตรงข้าม จะถูกมองว่า พยายามจีบ ไม่ก็เป็นแฟนกันด้วย มันจะเป็นไปไม่ได้เชียวเหรอ ที่เราจะรู้สึก พิเศษ กับใครสักฅน แต่ไม่ได้คิดอะไรเกินเลยมากไปกว่านั้น ผมเองก็มีเพื่อนพิเศษ ๆ ที่เป็นผู้หญิงหลายฅน ในขณะเดียวกัน ก็ถูกฅนเข้าใจผิดว่าเราเป็นแฟนกับฅนนั้นบ้าง ฅนนี้บ้างอยู่บ่อย ๆ เพราะงั้น ใน entry นี้ ผมก็เลยจะพูดถึงว่า ใครบ้างที่เป็นผู้หญิงพิเศษสำหรับผม และทำไม ถึงกลายมาเป็นเช่นนั้นได้ ก็ลองดูละกันครับ (เข้าข่ายขายเพื่อนกินนิ) 


 
ปฐมบท
 
แพรว ทอฟฟี่ แตงโม
 
สามสาวนี้มีจุดร่วมด้วยกันอยู่ 3 อย่างครับ
 
ข้อแรก ทั้ง 3 ฅนเป็นเด็กสาธิตเกษตร (KUS รุ่น 26, 29 แล้วก็ 30 ตามลำดับ)
ข้อสอง ทั้ง 3 ฅนเป็นนายกของสโมสร Interact โรงเรียนสาธิตเกษตร
ข้อสาม ทั้ง 3 ฅนเป็นฅนที่ผมสามารถพูดว่า "คิดถึงนะ" ทุกครั้งที่เจอหน้ากัน หรือโทร.หากันได้อย่างไม่เคอะเขิน
 
ฟังดูอาจจะเป็นคำพูดที่หวานนะ แต่ผมรู้สึกอย่างนั้นจริงๆ ซึ่งประโยคเต็ม ๆ ของมันก็คือ "แม่งคิดถึงว่ะ ไม่ได้เจอกันตั้งนานแล้วสิเนี่ย" แต่พอพูดกับสุภาพสตรีก็เลยต้องกระชับคำหน่อย " – – จริง ๆ มันหมายความว่า รู้สึกดีใจมาก ๆ ทุกครั้งที่เจอนะ แต่ช่วงที่ไม่ได้เจอ ก็รู้สึกเฉย ๆ ไม่ได้ปรากฏในห้วงคำนึงบ่อยๆ  เหมือนใครบางฅน
 
ความพิเศษ และก็ความสัมพันธ์ของทั้งสามฅนในแง่ของการทำกิจกรรม ผมพูดไปหมดแล้ว ในบทความ "แด่รุ่นพี่ที่เคารพรัก" เพราะงั้น ใน entry นี้จะพูดถึงความประทับใจของทั้งสามในส่วนอื่นละกัน (อยากรู้ว่า 3 สาวนี่ เกี่ยวข้องกับผมในเชิงกิจกรรมยังไง กรุณาไปตามล่าหาบทความอันนั้นมาอ่านเอาเอง — เคยพูดถึงไปแล้ว ในบทความเรื่อง งานแต่งของพี่ดนู)
 
ฅนแรก แพรว
 
นอกเหนือไปจากความชื่นชม และนับถือในความสามารถทางด้านกิจกรรมแล้ว แพรวเป็นฅนพิเศษสำหรับผมในหลาย ๆ แง่นะ
 
เรื่องที่หนึ่งก็คือ แพรวเป็นผู้หญิงไม่กี่ฅน ที่ผมสามารถปรึกษาปัญหาหัวใจ ได้อย่างตรงไปตรงมา ไม่ต้องอ้อมค้อม ไม่ต้องพูดปิดบังความรู้สึกของตัวเอง
 
เหตุการณ์ที่จำได้แม่นยำก็คือ วันงานประจำปีตอนผมอยู่ปีสาม วันนั้นผมกับเพื่อนในกลุ่มนัดกันไปกินเหล้ากันต่อ แล้วก็ไปจ๊ะกับแพรวที่ไปร้านเดียวกันพอดี ตอนนั้นผมเพิ่งแห้วมาหมาด ๆ (สด ๆ ร้อน ๆ เลย อาการยังย่ำแย่อยู่มาก) พอเจอหน้าแพรวปุ๊ป แพรวก็บอกเลยว่า ขอคุยส่วนตัวหน่อย ตอนนั้นก็งง ๆ เหมือนกัน นึกในใจว่า ขนาดมากินเหล้า แพรวยังจะมาปรึกษาเรื่องกิจกรรมกับตรูอีกเหรอฟะ? (คือก่อนหน้านี้ เวลาเจอหน้าทีไรก็คุยแต่เรื่อง Interact ไม่มีเรื่องอื่น)
 
 
พอหามุมคุยได้แล้วก็โดนยิงทันควัน
"นี่ได้ข่าวว่าแกชอบ…. อยู่เหรอ" ผมฟังเข้าก็อึ้งสนิท (มาถึงก็ปล่อยหมัดน็อคเลยเหรอวะ) ได้แต่พยักหน้าด้วยความจนมุม
แล้วแพรวก็ตบไหล่ปุปุ พูดว่า
" แกอย่าเพิ่งตัดใจนะ…ชั้นจะเอาใจช่วย" แล้วก็เดินหายไป
แพรวเป็นฅนแรกเลยละครับ ที่เข้ามาตอนที่อาการผมค่อนข้างจะย่ำแย่ โดยเฉพาะตอนนั้น ผมยังไม่ได้ไป peak* กับใครด้วย พอเจอคำพูดปลอบใจแบบนี้ ถึงจะสั้น ๆ  ก็ช่วยได้มากเลยทีเดียว ทีนี้ฅนเราพอรู้ความในใจกันแล้ว จะพูดอะไรมันก็ง่ายขึ้น หลังจากนั้นเวลาคุยกันทีไร ถึงแม้ว่าจะเริ่มต้นด้วยเรื่องงานก็ตาม ก็มักจะไปจบที่ปัญหาหัวใจเสมอ (แหะแหะ)
 
เรื่องที่สอง จำได้แม่นอีกเช่นกัน วันนั้นผมไปขอถ่ายรูปคู่กับสาวฅนนึง พอดีแพรวอยู่แถวนั้น ก็เลยขอให้ช่วยถ่ายให้ ทีนี้เพื่อนๆ ของสาวเจ้าฅนนั้นก็…ตามประสาเพื่อนที่ดีละฮะ พอมีฅนมาขอถ่ายรูปกับสมาชิกในกลุ่ม ทั้งหมดก็จะมะรุมมะตุ้มยัดเยียดกันเข้ามาอยู่ในเฟรม ตอนนั้นผมก็ทำใจไว้แล้ว ว่าคงไม่ได้รูปคู่อย่างที่ต้องการแน่ คงจะได้รูปหมู่แทน
 
แพรวก็ถ่ายให้ไปรูปนึง หันมาสบตาผมนิดนึง แล้วก็บอกว่า ขอถ่ายอีกรูป กันเสีย แล้วก็เปลี่ยนฉากถ่ายแนวนอนเป็นแนวตั้ง… พอผมรับกล้องคืนมาดูรูปเท่านั้นแหละ
 
อุแม่เจ้า…
 
รูปแรกเป็นรูปหมู่ก็จริงฮะ แต่รูปที่สองที่เป็นรูปแนวตั้ง แพรวกดซูม จนเหลือผมกับสาวฅนนั้นอยู่ในเฟรมแค่สองฅน ทำให้ได้รูปคู่สมใจ ตอนนั้นแพรวยังไม่ได้เรียนถ่ายรูป รุปออกมาเบลออนาถมาก (แย่กว่าที่ส้มถ่ายให้ผมอีก) แต่กลับกลายเป็นรูปที่ผมประทับใจมากที่สุดในอัลบั้ม กลับมาถึงก็เซฟเข้าไฟล์ดูแลรักษาอย่างดีเลย ไม่ใช่เพราะได้ถ่ายรูปคู่กับฅนที่อยากถ่ายหรอกนะฮะ แต่เป็นเพราะการกระทำของเพื่อนเรา…บางทีก็ทำให้ซาบซึ้งใจมากมายทีเดียว
 
เรื่องที่สาม ช่วงตอนที่ผมอยู่ปีสี่ งานเริ่มหนักขึ้นเรื่อย ๆ ปกติผมจะกลับบ้านวันศุกร์ทุกสัปดาห์อยู่แล้ว แต่ช่วงนั้นงานหนักมากจนกว่าจะออกจากคณะได้ก็ค่ำแล้ว  นอกจากนั้ยังต้องนั่งรถหลายต่อ ซึ๋งเบียดเสียดยัดเยียดมาก กว่าจะถึงบ้านก็ดึก ๆ ดื่น ๆ  แล้วก็เหนื่อยจากการเดินทางจนไม่สามารถทำอะไรต่อได้ ช่วงนั้นทำงานไม่ทัน นอนไม่พอ แล้วก็ล้ามาก ๆ พอต้องเดินทางกลับบ้าน ซึ่งมันเสียทั้งเวลา เสียทั้งพลังงาน มันก็เลยพาลหงุดหงิดจนฅนที่บ้านยังรู้สึกได้ 
 
พอดีกับช่วงนั้นโอเพิ่งเข้านิเทศปีหนึ่ง อะไร ๆ ก็ยังไม่ลงตัว ผมเองก็ต้องแวะไปนิเทศเพื่อไปดูน้องให้เข้าที่เข้าทางอยู่เป็นประจำ ประกอบกับช่วงนั้นเตรียมงาน con (ค่ายของ interact) ก็เลยได้เจอแพรวค่อนข้างถี่ ก็ได้รับรู้ข้อมูลว่า ช่วงนั้นแพรวต้องเทคแคร์คุณแม่เป็นพิเศษ แล้วก็ต้องกลับบ้านแต่หัววัน เรียกได้ว่า สี่โมงเย็นก็ต้องถึงบ้านแล้ว ตอนนั้นผมฟัง ผมโคตรทึ่งเลยนะ สำหรับฅนที่รักการทำกิจกรรมเป็นชิวิตจิตใจ สามารถอยู่ทำกิจกรรมได้ดึก ๆ ดื่น ๆ กลับบ้าน 3 ทุ่ม 4 ทุ่มเป็นประจำตั้งแต่อยู่ม.ปลาย แต่ต้องตัดทุกอย่างออกจากวงจรชีวิตเพื่อกลับบ้านไปดูแลคุณแม่ ยอมรับว่าผมจินตนาการไม่ออกเลย 
 
 
แต่ความเป็นจริงข้อนี้กลับสอนผมว่า เวลาที่เราจะใช้อยู่ร่วมกับคุณพ่อคุณแม่มันเหลือน้อยลงทุกที ๆ เราควรจะใช้ช่วงเวลานี้ให้คุ้มค่าและเกิดประโยชน์ให้มากที่สุด… ตราบใดที่เรายังมีโอกาสอยู่
 
พอผมเข้าใจในจุดนี้แล้ว การเดินทางกลับบ้านของผมก็กลายเป็นเรื่องเล็กน้อยไปทันที ผมไม่รู้สึกหงุดหงิดที่จะต้องเสียเวลากลับบ้านทั้งๆ  ที่ทำงานไม่เสร็จตามกำหนดอีกเลย
 
นอกจากนี้เวลาที่อยู่ที่บ้าน ผมตัดเรื่องงานออกไปจากหัวสมอง แล้วก็ใช้เวลาในการพูดคุยกับคุณพ่อคุณแม่ ให้คุ้มกับที่มีโอกาสเจอกันแค่อาทิตย์ละหน อารมณ์ดี ไม่มีการหงุดหงิดใส่กันอีก เรื่องนี้ทำให้ผมซาบซึ้งมากจริง ๆ นะฮะ ถึงแม้แพรวจะไม่ได้ทำอะไรโดยตรงก็ตาม แต่การเป็นแรงบันดาลใจสำหรับเราในบางสิ่งบางอย่างก็มีค่ามากจริง ๆ ขอบคุณแพรวมา ณ ที่นี้ด้วยนะคับ
 
 
 
อืม… รู้สึกว่าพิมพ์ชักเยอะแล้ว ได้แค่ส่วนของแพรวเอง สำหรับส่วนของทอฟฟี่กับแตงโมยกยอดไว้คราวหน้าแล้วกัน
 
 
 
 
 
***อ้อ อัพรูปที่ถ่ายคู่กับแพรวในอัลบั้มแล้ว เข้าไปดูได้ ชื่ออัลบั้ม " Special girls"
 

หมายเหตุ * peak เป็นกระบวนการฟื้นฟูจิตใจชนิดหนึ่ง บุคคลที่ประสบภาวะ ‘พังทลาย’ ทางอารมณ์ จะ(ลาก)บุคคล หรือกลุ่มบุคคลที่ไว้ใจ มานั่ง แล้วก็ร่ายยาว ตั้งแต่พบเจอเธอฅนนั้นเมื่อไร ความรู้สึกแปรเปลี่ยนไปได้อย่างไร ตัดสินใจทำอะไร ปฏิกิริยาตอบสนองเป็นอย่างไร ทุ่มเทอะไรลงไป… จนกระทั่ง เข้ามาสู่จุดจบของความสัมพันธ์ได้อย่างไร หลังกระบวนการ peak แล้ว ร้อยละ 80 มักจะมีอาการดีขึ้น (ทั้งนี้ ขึ้นกับระยะเวลาที่บ่มเพาะความสัมพันธ์ด้วย) — ในกรณีที่ผู้บำบัดและผู้ถูกบำบัดเป็นตัวผู้ล้วน และอายุถึงวัยอันเหมาะสม(แต่บางทีก็ไม่ถึง) มักจะมีแอลกอฮอล์เป็น item เสริมเสมอ ซึ่งจะช่วยเพิ่มศักยภาพในการกะเทาะแก่นชีวิต และหลุดปรัชญาเกี่ยวกับอิสตรีได้อย่างคมคาย ซึ่งส่วนใหญ่ ก็มักจะลืมเลือนจนหมดสิ้นในวันรุ่งขึ้น(ฮา) และกลับไปตกหลุมในวังวนของความดักดานและมัวเมาในรักเช่นเดิม (โอ้ว วงจรอุบาทว์) 
 
 
 
 
 
Comments
  1. SoM says:

    55555 อ่านแล้วหนุกดีจัง พี่ก้อนเล่าได้เหนภาพ มาก ๆๆ ๆ ๆ ๆ …ว่าแต่…แค้นเคืองอะไรไอ้ส้มนักหนาห๊าาาา รูปก้ไม่ได้เบลออะไรขนาดนั้นซักหน่อยออกจะชัด พี่ก้อนลืมใส่แว่นแล้วดูรูปเองตะหาก เลยบอกว่ามันเบลออ้ะ ชิ งอนแร้ว ๆ ๆ 555555

  2. gibt says:

    โอ้ย…หัวเราะจนท้องแข็งเลยตอนที่ quote คำพูดของแพรวมาอ่ะ นึกออกเลยว่าเสียง and หน้าตาเธอจะเป็นยังไง แพรวก็เป็นหนึ่งในกลุ่มเพื่อนที่น่ารักที่สุดในโลกของเราเหมือนกัน คิดถึงแพรวจังเลยแพรวเจ๋งที่สุด(555 ขออนุญาตยืม space นี้ยอเพื่อนตัวเองหน่อยนะ)รักแพรวจังเลย

  3. I_PoUI_ says:

    เนอะ เราก็ว่างั้นแหละ แค่การเดินไปด้วยกันทำไมจะต้องมองว่าเปงแฟนกันด้วย –*–

  4. Jang says:

    อาราก้อน จะบอกว่ามันไม่ยากเลยนะ แค่เอาโคทไปใส่แล้วกดenter เธอเห็นพี่เขียนไว้ยาวยืดหรือเปล่าเลยงงเอาน่า นะ..ลองดูใหม่………………………. ดีจังค่ะมีเพื่อนน่ารักๆแบบนี้ มีแล้วก็รักษาไว้ให้ดีนะ คนรัก ไม่เข้าใจกันก็อาจหมางเมิน หรือเลิกรากันได้แต่"เพื่อน" กับ "ครอบครัว" ไม่ว่าจะกี่เนิ่นนาน ก็ยังคงอยู่กับเราเสมอ รู้ไม๊เวลาเรามีเพื่อน เราไม่ค่อยได้คิดถึงสิ่งดีๆที่เค้าทำให้เราอยู่ตลอดเวลา เหมือนตอนที่เราคิดถึงคนที่เรารัก เขาให้ของชิ้นนึงดีใจจะเป็นจะตาย แต่เพื่อนที่คอยยืนอยู่ข้างๆทำอะไรให้เรามากมายบางทีเรากลับทิ้งเพื่อน (มีในกลุ่มประเภทเจอหญิงแล้วทิ้งเพื่อน แต่พอแห้วก็กลับมาเรียกเพื่อนไปฟังมันพร่ำและหามมันส่งบ้าน..อันนี้คล้ายๆกะข้อความข้างบนนะ แต่สาบานไม่ได้ลอกเลียนแบบ..ให้ตายเหอะ โรบิน) เพื่อน (น้องแพรว)คงดีใจเนาะที่ก้อนเขียนถึงแบบนี้ ไม่รู้นะเป็นพี่เองจะซาบซึ้งมากถ้ามีเพื่อนสักคน ที่ออกมาบอกว่า เราเป็นเพื่อนที่ดีของเขา ………. เอาใจช่วยให้add window media player ให้สำเร็จ มันจะได้เหมือนที่เธอตั้งใจทำให้แพรว สู้ต่อไปนะ…ทาเคชิ!!!!

  5. ก้อน Masatha says:

    SoM-zab >>> เอ้อ (กลืนน้ำลายเอื้อก) พอดีพี่เอารูปคู่อันนั้นมาลงไม่ได้ด้วยเหตุผลทางราชการหนะ ทีนี้มันก็เลยต้องอ้างอิงถึงส้มไง… จะได้นึกภาพออกว่าเบลอแค่หนายยยยgibt_jr >>> เอาแพรวมาเป็นวัตถุดิบไปแล้วสองรอบ คาดว่าคงไม่เอาแพรวมาขายอีกพักใหญ่ ๆ แล้วล่า (แต่คราวที่แล้วก็พูดงี้ =.=)PouiZaa__ >>> ช่าย เห็นด้วยมั่ก ๆ ¤°•TwïѬ߱┢┦ømë•°¤ >>> เกี่ยวกับเพื่อนทำอะไรซึ้ง ๆ ให้นี่ รออ่านคราวหน้าครับ ส่วน window media ผมเอาลงได้แล้วฮะ แต่ปัญหาก็คือ ไฟล์ที่ผมจะเอามาลง มันอยู่ในเครื่องนะสิฮะ ไม่ได้ก๊อปจาก internet (ถ่ายเอง) ผมก็เลยไม่รู้จะใส่ยังไง (เพราะมันแค่ทำ link จากในคอมพ์ แต่ไม่ได้อัพโหลดลงไปใน intertnet เพราะงั้น นอกจากคอมพ์ที่ผมใช้แล้วคอมพ์อื่นจะเข้าไปดูไม่ได้อ่ะ)

  6. gibt says:

    แวะมาบอกว่าโทรไปฟังเจ้าตัวเล่าเรื่องที่โดนเข้าใจผิดว่าเป็นแฟนกันอีกรอบ ก็เลยได้5555อีกทีอืม บอกแพรวไปแล้วนะว่าคุณเขียนถึงแต่ว่าเจ้าตัวไปเข้าค่ายอยู่ เดี๋ยวกลับมาคงแวะมาดูอ่ะนะ

  7. Chayanin says:

    พี่แพรวเก่งมากๆเลยแทบจะเพอร์เฟกต์ นับถือๆ

  8. c e r e a l says:

    พี่ ก้ อ น . . ขอบคุณมากค่ะที่เอารูปสีน้ำฝีมือฝึกหัดรูปนี้มาลงด้วยแกลลอรี่นี้ฝีมือเป็นไง? ยังไม่บอกกันเลยนะ..(อ่านเรื่องพาราฯแล้ว..งงใช่มั้ย??)ได้อ่านเรื่องของพี่ก้อนแล้ว รู้สึกว่า..เออ..เราไม่ได้เป็นคนประเภทนี้อยู่แค่คนเดียวในโลกหนิหว่า..ไม่แปลกเลยค่ะที่คนคนนึงจะมีใคร อาจจะสัก 1 – 2 หรือ มากกว่า 5 คนที่เค้าได้อยู่ในฐานะของ "คนพิเศษ" ของเรา โดยที่บ่อยครั้งเค้าก็(ช่าง)ไม่รู้ตัว..(บ้างเลย)ในขณะที่เรา อาจจะไม่ได้อยู่ในฐานะนั้นของเค้า ก็เหอะ..มันก็ยังน่ายินดีที่อย่างน้อย..เราจะได้ยืนยันกับตัวเองว่า ..ไม่มี "คนรัก"..ไม่ได้แปลว่า ไม่มี "ความรัก"..* * * * * * * * * * * * * * * * * * ถ้ายังจำได้นะ..มีคำพูดในเรื่อง "เพื่อนสนิท" คำนึงว่า…"คนเรามาทะเล..ไม่หนีร้อน..ก็หนีรัก.."ตอนนี้อยู่ใกล้ๆทะเลขนาดสูดลมหายใจแล้วได้กลิ่นเกลือแต่ไม่ได้มาเพราะสาเหตุข้างบน..เพราะอากาศที่นี่ โฆตรร้อนนนน…และความรัก..ก็ไม่ได้หนีไปไหน..* * * * * * ** * * * * * * * * * *

  9. ก้อน Masatha says:

    ¤°•TwïѬ߱┢┦ømë•°¤ >>> โอย ขอบคุณมากนะฮะ ไว้มีแรงบันดาลใจระลอกสอง แล้วค่อยว่ากันอีกที (ตอนนี้ยุ่งอย่างอื่นด้วยล่ะ แหะ ๆ ) gibt_jr >>> โอ้ว ขอบคุณมากมาย ว่าแต่ปี4 แล้วแพรวมันยังทำค่ายอีกเรอะ? (รึว่าสัมมนาของผู้แทนนิสิตหว่า)KUS³²Sεε-Douβlε-U >>> ป่านก็รู้จักพี่แพรวด้วยเรอะเนี่ย ป๊อปปูล่าร์เว่อร์ ๆ พูดถึงเรื่อง perfect พี่ว่าพอเราโตไป ก็จะมีรุ่นน้องที่คิดว่าเรา perfect เหมือนกันแหละฮะ ก็เป็นเรื่องที่น่าภูมิใจละเนอะcereal @ ทะเลชุมพร >>> อ่านแล้ว งงโคตร กลับมาเมื่อไหร่ฮะเนี่ย อยากได้รูปเรามาวาดเหมือนกัน ถามโอแล้ว เจ้าตัวบอกว่าไม่มี (ตรูจะบ้า) มีโอกาสก็ส่งไฟล์มาให้ละกัน จะลองวาดให้ (แต่ไม่รับประกันความเหมือนนะฮะ ศิลปะได้ 2 ตอนม.ปลาย – -) รูปที่วาดให้ ชอบมั่ก ๆ (จนต้องเอามาใส่ blog เลยล่ะ) ไว้รออัพ blog คราวหน้า จะเอารูปที่ใส่ชุดนั้นมาลงนะฮะ ขำ ดี ๆ ^^

  10. ©~Chefphan~© says:

    555555 ผมอ่านแล้วไม่เข้าใจอ่ะ 555555จับประเด็นไม่ได้ 55555 รี้แต่ที่หัวเราะนี่ 55555รูปพี่ตรง Profile มันฮา 55555555555555

  11. แองเจิ้ณ says:

    ในชีวิตเรา"เพื่อน"แท้ดีๆมันมีค่าเนอะ

  12. ก้อน Masatha says:

    Chefphan >>> กำ "- -angel_hipz >>> ช่ายยย เพื่อนม.ปลายนี่ละ มีค่าดั่งทองคำ

  13. Enjoy says:

    เอ๊ะ เจ้าของblog นี้หน้าคุ้นๆ อ่า…

  14. praew says:

    อะโห.. (คอมแพรวเจ๊งไปเมื่อปลายเดือนที่แล้วค่ะ กว่าจะได้มาอ่านบล๊อกพี่ก้อนย้อนหลังนี่เกือบเดือนแหน่ะ ไม่รู้พี่ก้อนจะหาเจอรึเปล่าเนี่ย)อิจฉาพี่ก้อนจังที่ได้ทำงานและได้ใช้เวลากับพี่แพรวเยอะขนาดนั้น แพรวเองก็ได้รู้จักกับพี่แพรวแป๊บเดียวก็มีเรื่องให้ไม่ค่อยได้เจอกันซะแล้ว.. แต่แค่ช่วงเวลาสั้นๆแพรวก็ยังประทับใจพี่แพรวมากทีเดียว (โอ๊ะ.. ชักจะยังไงอยู่ พิมพ์เอง งงเอง) นอกจากนี้แพรวก็ได้รับแรงบันดาลใจในหลายๆเรื่องจากพี่แพรวเหมือนกันค่ะแต่ว่า.. พี่ก้อนเองก็เป็นแรงบันดาลใจให้กับหลายๆคนที่แพรวรู้จักเหมือนกันนะ (แพรวด้วยแหละค่ะ – -) ..ก็ขอบคุณตรงนี้เลยแล้วกันนะคะ ^^ (คงไม่มีครมาอ่านแล้วหล่ะ)เป็นสิ่งที่เราเป็น ทำในสิ่งที่เราคิด แพรวว่าซักวันพี่ก้อนก็คงไม่ต้องอกหักแล้วหล่ะค่ะ 555โลกยังกว้าง มีคนอีกมากที่เรายังไม่รู้จัก..

  15. ก้อน Masatha says:

    หาเจอจ้ะหาเจอ (มุกให้เจ้าของบล๊อกอ่านได้ฅนเดียวนี่เก๋ดีนะ ชอบ ๆ )พี่ได้ร่วมงานกับแพรวก็จริงจ้า แต่ก็รู้สึกว่าอยุ่ในจุดที่กำลังดีนะ เวลาฅนเราทำงานด้วยกันบางทีมันก็อดมีข้อขัดแย้งไม่ได้ ถ้าทำงานด้วยกันมากกว่านี้ อาจจะทะเลาะกันก็ได้ "- -ในทางกลับกัน พี่ก็มีใครอีกหลายฅนนะที่อยากร่วมงานมากกว่านี้ รู้สึกว่าที่ทำมามันยังไม่เพียงพอ เช่นพี่ดนู เป็นต้น (เราเองก็เป็นหนึ่งในนั้น) ก็คงแล้วแต่โอกาสแหละ ถ้ามีก็ไม่อยากพลาดที่จะคว้าไว้ว่าแต่จะขอบคุณ ทำไมต้องกลัวฅนอื่นมาอ่านหว่า? (เหะ ๆ แต่เป็นพี่ พี่ก็เขิน ๆ เหมือนกันแหละ) ขอบคุณมากนะฮะ ตื้นตันทุกครั้งที่ได้ยินคำ ๆ นี้เลยอา.. พี่ว่าเพราะพี่เป็นในสิ่งที่เป็น ทำในสิ่งที่คิด มันเลยเป็นแบบนี้ไงแพรวเอ๊ยกับฅนบางฅน เราคงเสียดายแย่… ถ้าเรารู้จักเค้าช้าเกินไปฅนชื่อแพรว ถูกโฉลกกับพี่ทุกฅนเลย….

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s