วันที่เราเฝ้าคอยมานานวัน…วันนั้นคือวันนี้

Posted: October 24, 2005 in Jam
จริง ๆ แล้วว่าจะรอให้ แพรว กลับจากค่ายแล้วเข้ามาอ่าน blog ก่อนฮะ แต่สงสัยมันจะเนิ่นนานออกไปทุกที แล้วพอดีมีเรื่องอยากอัพ ก็เลย….เอาวะ อัพก็อัพ "- – ยังไงก็…ถ้าแพรวเข้ามาอ่านแล้ว  blog ที่พูดถึงแพรวอยู่อันที่แล้วนะฮับ
 
อันที่จริง ก็ควรจะพูดถึงภาคต่อจากครั้งที่แล้วนะฮะ แต่พอดีเมื่อวันศุกร์ได้มีโอกาสไปงานกีฬาสาธิตสามัคคีที่กำแพงแสนเป็นเจ้าภาพ ก็เลยมีเรื่องอยากพูดถึง เท่าที่อ่านดูจาก blog ของน้อง ๆ ต่างก็จะมีมุมมองต่องานนี้แตกต่างกันไป ผมเองก็มีมุมมองของผมที่อาจจะแตกต่างจากฅนอื่น ๆ เหมือนกันฮะ
 

 
ส่วนที่ผมไปในวันนี้ก็คือส่วนของแสตนด์เชียร์ เชียร์ที่ม. 6 รับผิดชอบจะต้องขึ้นแสตนด์ตั้งแต่เช้า แต่เชียร์ชุดพิเศษจริง ๆ ก็ตอนเย็น
 
สมัยผมอยู่ม.6 ช่วงเวลาระหว่างวันเป็นช่วงที่ค่อนข้างอืดแล้วก็ออกจะเนือย ๆ สักหน่อย เนื่องจากหลาย ๆ ปัจจัย เช่น อากาศร้อน   คืนก่อนหน้าวันงานก็ซ้อมหนัก+นอนดึก  แถมสิ่งที่เราทำได้บนแสตนด์ก็มีไม่มากนัก จะมาแปรอักษรเต็มรูปแบบก็ไม่ได้ (เพราะว่าต้องเก็บทีเด็ดไว้ตอนโชว์เชียร์ใช่มะ) สิ่งที่ทำได้ นอกจากเชียร์นักกีฬาเป็นช่วง ๆ ก็มีซ้อมร้องเพลงกันเบา ๆ เงียบ ๆ
 
ปีนั้นอาจารย์ก็มีกิจกรรมให้ทำหนุก ๆ บ้าง เช่น ให้ฅนออกมาทำท่าตลก ๆ ข้างหน้า แล้วแสตนด์ก็ทำตาม มีให้ออกมาเต้นขำ ๆ (คล้าย ๆ ลีดส์ตลก)  แต่มันก็สนุกตอนเราทำกันก่อนวันงาน พอวันงานมาทำซ้ำอีกรอบ ก็จืดลง ที่เหลือก็นั่งกันเฉย ๆ สรุปก็คือ เรามานั่งฆ่าเวลากันเล่น ๆ บนแสตนด์เพื่อรอให้ถึงเวลาเชียร์ชุดพิเศษนั่นเอง
 
 
สิ่งที่พอจะทำให้เราคึกคักได้ในปีนั้นก็คงเป็นลีดส์ของสาธิตปทุมวันมั้ง ปีนั้นเรานั่งอยู่ขวาสุดของแสตนด์ ปทุมวันนั่งทางซ้ายมือของเรา ตอนเช้าเค้าก็จะมีลีดส์ออกมานำเชียร์ แล้วก็ซ้อมเชียร์ชุดพิเศษของเขา ลีดส์เค้าเต้นได้ดีมาก ๆ ออกแนว sexy (เล่นเอาหนุ่ม ๆ กระชุ่มกระชวยไปหลายฅน) ใครเคยเห็นลีดส์สาธิตปทุมวันเต้นคงพอนึกภาพออก (ฅนที่ขึ้นแสตนด์ปีนี้ก็จะเจอประสบการณ์เดียวกัน) เล่นเอาท่าเต้นของลีดส์โรงเรียนเราจืดไปเลย –แต่ถ้าลีดส์โรงเรียนเราจะเต้นแบบนั้นบ้าง อาจารย์คงหัวใจวายตายไปซะก่อน (ฮา)
 
เนื่องจากกิจกรรมระหว่างวันมันค่อนข้างจะเนือย ๆ มันก็เป็นสิ่งที่ติดอยู่ในใจของผมมาตลอด ว่าเฮ้ย มันน่าจะสามารถทำอะไรให้มันสนุกสนาน คึกคักขึ้นมาให้สมกับที่เป็นแสตนด์เชียร์กีฬานะ ตั้งแต่ผมเข้ามหาลัยไป เริ่มเรียนรู้เกมส์ การสันทนาการการทำให้ฅนหมู่มากคึกคักขึ้นมาก ผมก็มีความฝันอย่างนึง (ฝันมา 4 ปีแล้วละ) ว่า
 
ถ้ามีโอกาส ก็อยากจะออกไปนำ "แจว*" กับแสตนด์สาธิตสามัคคีสักครั้งในชีวิต…
 
ฅนเราจะทำอะไรมันก็ต้องมีแรงบันดาลใจใช่ไหมครับ ความคิดนี้ของผมก็มีที่มาที่ไปจากสองเหตุการณ์
 
อย่างแรก เชื่อว่าเพื่อน ๆ ที่อยู่ KUS รุ่นผมหรือรุ่นใกล้ ๆ ผมคงรู้จัก พี่วิศน์ ศรีพวาทกุล(KUS25)เป็นอย่างดี**
 
สมัยผมอยู่ม.4 ผมสมัครโครงการนักเรียนแลกเปลี่ยนอิชิโนเซกิรุ่นที่2 สมัยนั้นการคัดนักเรียนแลกเปลี่ยน จะเอาทุกโครงการมาทำกิจกรรมร่วมกัน แล้วก็เอานักเรียนที่เคยเป็นนักเรียนแลกเปลี่ยนมาแล้ว มาช่วยเป็น staff พี่วิศน์ก็เป็นหนึ่งในนั้น(อิชิโนรุ่นแรก)
 
ช่วงค่ายคัดเลือก ก็จะมีกิจกรรมให้ออกมาแสดงความสามารถพิเศษกัน (พวกรำไทย ร้องเพลง อะไรเทือกเนี้ย) แต่การนั่งดูการแสดงติด ๆ กัน 20-30 ฅน มันก็ช่วยไม่ได้ที่จะอืดแล้วก็เนือย พี่วิศน์ แล้วก็ทีมงานเค้านี่แหละฮะ(สมัยนั้นพี่เค้าอยู่ม.5) ที่ออกมาคั่นเวลาด้วยการแจว ผลก็ออกมาคือสนุกมาก ๆ ฅนเข้าร่วมทุกฅน รวมทั้งผมด้วย ก็รู้สึกคึกคัก แล้วก็หายเบื่อหายเซ็ง (นอกจากนี้ แทนที่พี่เค้าจะนั่งดูเฉย ๆ ก็กลับนั่งเก็บสถิติด้วยนะฮะ ว่าฅนเข้าร่วมเลือกแสดงความสามารถพิเศษกันประเภทไหนบ้าง เป็นร้องเพลงกี่ฅน เล่นดนตรีไทยกี่ฅน ดนตรีสากล แสดงวัฒนธรรมไทย แสดงความสามารถเฉพาะตัวกันกี่ฅน ผมก็…โหย คิดได้ไงเนี่ย ฅนที่เป็นฅนพิเศษ ความคิดความอ่าน การกระทำ มันแตกต่างจากฅนธรรมดาอย่างเรา ๆ อย่างเห็นได้ชัดเลยจริง ๆ)
 
 
เรื่องที่สอง ตอนผมทำสาธิตสามัคคี ปีนั้นจัดที่องครักษ์ นครนายก ของสาธิตประสานมิตร เชียร์ช่วงเช้า (ที่มันเนือยๆนั่นละ) ก็มีพี่วิศน์เจ้าเดิม ที่เข้ามาเยี่ยมพวกเรา ออกมาถือโทรโข่ง พูดคุย ให้กำลังใจ แล้วก็นำเชียร์เรา 1-2 เพลง สำหรับผมแล้ว ตอนนั้นรู้สึกดีมาก ๆ เลยนะฮะ ใครเคยเป็น staff สาธิตสามัคคีคงนึกออก ว่าวันงานมันกดดันขนาดไหน  ความคาดหวังมันทับลงบนบ่าแค่ไหน พอมีรุ่นพี่ที่เข้ามาเยี่ยม เข้ามาให้กำลังใจ เข้ามาผ่อนคลายความตึงเครียดของพวกเรา มันก็รู้สึกดีมาก ๆ รู้สึกอบอุ่นที่ยังมีฅนคอยเชียร์พวกเราอยู่  วันนั้นผมก็ติดตากับภาพนี้ แล้วก็ตั้งใจว่า สักวันเราจะกลับมาเยี่ยม มาให้กำลังใจแสตนด์เชียร์อย่างนี้บ้างละ
 

 
กลับเข้าสู่ปี 2548 (ฮา) จริงๆ  แล้วทุก ๆ ปีก็ได้ไปดูน้อง ๆ เชียร์นะครับ (ยกเว้นของรุ่น 29 ที่ไม่สามารถถ่อไปถึงขอนแก่นได้) แล้วก็หมายมั่นปั้นมือว่าจะไปลด tension ของน้อง ๆ ด้วยการแจวอยู่ทุกปีนั้นแหละ เพียงแต่ว่าโอกาสมันมักจะไม่อำนวย ส่วนใหญ่แล้วก็เป็นเพราะเกาะเพื่อนไป ซึ่งก็มักจะไปกันตอนใกล้ ๆ โชว์เชียร์ชุดพิเศษแล้ว ซึ่งตอนนั้นน้อง ๆ ต้องตั้งสมาธิสำหรับการแสดง เราก็ไปได้แค่นั่งดูเฉย ๆ
 
พอดีปีนี้โชคดี ผมติดรถคุณพ่อคุณแม่ของน้องรุ่งทิพย์ไป (KUS30–ประธานเชียร์สาธิตสามัคคีของรุ่นนั้นด้วย) แล้วก็มีน้องเคท น้องมายด์ (ขอโทษที ไม่มีรูปมาลงให้ดู) ถึงที่กำแพงแสนกันตั้งแต่เช้า
 
พอไปถึง ไม่มีอะไรทำ ก็ไปนั่งเกะกะ เนียน ๆ กับน้อง ๆ บนแสตนด์ อาจารย์เห็นเข้าคงทนไม่ไหว เลยเอาเสื้อเชียร์มาให้ผมใส่ (เสื้อก็ได้ฟรี แถมกินข้าวกล่องฟรีอีก เกรงใจชะมัด) เข้าไปนั่งดู แล้วก็คุย ๆ กับน้อง ๆ ทีมงาน
 
เหมือนกับโชคชะตาฟ้าบันดาลเลยละฮะ ตรงที่ว่า แสตนด์ปีนี้ มีอะไรเหมือน ๆ กับตอนรุ่นผมทำเชียร์หลายอย่าง ตั้งแต่แดดที่ร้อนจ้า มีแต่นักกีฬา ไม่มีฅนดู ที่นั่งริมขวาสุด สาธิตปทุมวันนั่งติดกับเรา รวมไปถึง ลีดส์ปทุมวันช่วงเช้าที่ดึงสายตาเราซะอยู่หมัด ครึ่งเช้าแรกทำให้ผมรู้สึกเหมือนกับย้อนเวลากลับไปตอนอยู่ม. 6 เป็นบ้าเลย
 
ตอนพักเที่ยง ก็รวมรวมความกล้า เข้าไปพูดกับทีมงาน ขอเวลาสัก 10-15 นาที เพื่อที่จะแจว น้อง ๆ ก็น่ารักมาก ไม่รังเกียจรังงอนอะไร แล้วก็พอดีที่เขาเซ็ตแผนหลังกินข้าวให้ลีดส์ตลกออกมานำอยู่แล้ว การแจวของเราก็เข้าชุดได้พอดิบพอดี
 
พอถึงเวลารวมพล ประกอบกับลีดส์ตลกยังมาไม่ถึงแสตนด์เชียร์ น้องก็ให้ผมนำไปก่อน ผมก็เอาแจวที่เตรียมไว้ออกมาเล่น (เชื่อไหมว่าเป็นแจวที่คิดไว้ตั้งแต่เมื่อ 4 ปีที่แล้ว) ยิงแจวไปหนึ่งชุด (ประมาณ 35 แจว) ผลตอบรับออกมาค่อนข้างดีในสายตาของผมนะฮะ น้อง ๆ ดูสนุกสนานกันดี ตอนจบ ขอให้ปทุมวันช่วยแจว ปทุมวันก็เล่นกับเราด้วย (มันส์มากทีเดียว) ถือว่าผลลัพธ์ออกมาเป็นที่น่าพอใจ (จริง ๆ แล้ว ถ้าเลือกเพลงแจวมาเล่น มีฅนตีกลองมัน ๆ โทรโข่งก็เสียงดังพอ ปัจจัยเกื้อหนุนครบเครื่องอย่างนี้ ควรจะคาดหวังได้ในระดับนึงอยู่แล้วฮะ) 
 
 
 
สิ่งที่ประทับใจสำหรับแสตนด์ปีนี้ก็คือ น้อง ๆ ให้ความร่วมมือดีมากฮะ active แล้วสั่งทำอะไรก็ทำ (ขนาดโค้ด เกษตร-เฮ้! ธรรมดาน้อง ๆ ยังสนุกเลย) เจอแสตนด์ "สั่งได้" แบบนี้ฅนนำกำลังใจมาเพียบเลยละฮะ ไม่งั้นถ้าออกไปนำอะไร แล้วไม่มีการตอบสนอง คงเล่นเอาฝ่อเหมือนกัน
 
ขอบคุณ… น้อง ๆ ทีมงาน ที่ให้โอกาสพี่นะฮะ รู้สึกซาบซึ้งแล้วก็ตื้นตันมาก ๆ ชีวิตฅนเราเกิดมา จะมีสักกี่หนกันเชียว ที่จะได้มีโอกาสย้อนเวลากลับไป และได้ทำสิ่งที่คาใจมาเนิ่นนาน เป็นช่วงเวลาที่มีความสุขมาก ๆ ไม่เคยคิดว่าเราจะมีโอกาสได้ทำสิ่งที่เราแอบฝันไว้มานานแล้วแบบนี้  ก็ขอขอบคุณมาก ๆ จริง ๆ
 
….
….
….
 
แต่เรื่องราวใด ๆ ในโลก มักจะมีสองด้านเสมอ การนำแจวของผมอาจจะสนุกในระดับนึงก็จริง แต่ถ้าการกระทำของผม ทำให้น้อง ๆ รู้สึกอึดอัด ไม่สบายใจ รู้สึกว่ารุ่นพี่เข้ามาแทรกแซงส่วนที่เป็นงานของน้อง ๆ พี่ก็ขอโทษจริง ๆ นะฮะ ผมอาจจะอยู่ในวัฒนธรรมของกิจกรรมมหาลัยกับชมรมซึ่งการแจมของรุ่นพี่เป็นเรื่องธรรมดาจนชิน ทำให้ลืมฉุกคิดในประเด็นนี้ไป ถ้ารุ่นน้องไม่มาเล่าให้ฟัง ก็คงไม่รู้ว่าน้อง ๆ บางฅนแอบซีเรียส ยอมรับผิดแต่โดยดี แล้วก็ขออภัยจริง ๆ

 

 


พี่วิศว์ เป็นนักเรียนตัวอย่างของโรงเรียนฮะ ถามอาจารย์ที่ทันรุ่นนั้น รับรองไม่มีใครไม่รู้จัก เป็นรุ่นพี่ในตำนานที่ผมเคารพนับถืออีกฅนนึง (แค่บอกว่าพี่เค้าเป็น ประธานเชียร์กีฬาสี ประธานเชียร์สาธิตสามัคคี แล้วก็ประธานรุ่น KUS25 แค่นี้ก็คงการันตีความสามารถได้แล้วนะฮะ ไม่นับเรื่องเรียนที่จบวิศวะการบิน ม.เกษตรด้วยคะแนนเกียรตินิยมอันดับหนึ่งเหรียญทองอีก  ตอนนี้เรียนต่อที่เยอรมันฮะ) 
 
** เกมแจวเป็นเกมมาตรฐานระดับเบสิคที่ค่าย หรือกิจกรรมไหน ๆ ก็ต้องมีฮะ (ทำไมตอนเราอยู่ม. 6 ไม่ฉุกใจคิดถึงเกมนี้ฟระ) เป็นเกมที่นำง่าย ใครนำก็สนุกทั้งนั้น ขึ้นว่า ‘แจวมาแจวจ้ำจึกน้ำนิ่งไหลลึกนึกถึงฅนแจว’ ใครที่เข้าพวกก็ต้องลุกออกมาแจว (จริง ๆ ฅนที่เข้ามาอ่าน blog นี้น่าจะรู้จักแจวกันทุกฅนนี่หว่า)
 
 
ปล. ขออภัยที่คราวนี้ไม่มีรูปมาลงให้ดูนะฮะ นิสัยเสียของผมอีกอย่างก็คือ เวลาลงทำกิจกรรมแล้วจะลืมเรื่องกล้องไปเลย เสียดายจริง ๆ (ขนาดไม่ได้ไปขอถ่ายรูปคู่กะแตงไทยอ่ะ เซ็งโคตร)
Advertisements
Comments
  1. แองเจิ้ณ says:

    สมน้ำหน้า555+…มิหน้าล่ะถึงไม่ไปถ่ายกะแตงซักทีนึงแต่พี่ก้อนเคอะนู๋จะบอกว่านู๋ก้อลืมกล้องเหมือนกันเค่อะอุตส่าห์ชาร์ตไว้ตื่นขึ้นมาดันลืมเค่อะจาเป็นบร้า><โอยๆๆปีหน้าแล้วๆสาธิตสามัคคีพี่ก้อนมาด้วยล่ะอย่าลืมน้า…แต่อย่างพี่ก้อนไม่พลาดอยู่แล้วอ่ะดิ่…อิอิ

  2. Chayanin says:

    ตกลงบลอกนี้พูดถึงอะไรหว่าไม่ได้เห็นลีดเลยอ่าเซ็งๆๆจบดีก่า

  3. ก้อน Masatha says:

    angel_hipz >>> ๕๕๕ เอ้า ถึงว่า ไม่เห็นมีรูปลง blog ของพี่แย่กว่าอ่ะ เอาไว้ในกระเป๋า แล้วก็ดันทิ้งกระเป๋าไว้บนแสตนด์ แย่เจรง ๆ ปีหน้าคงไปอีกล่ะ คราวหน้าไปถ่ายอย่างเดียว ไม่ทำอย่างอื่นแล้ว!!KUS³²Sεε-Douβlε-U >>> บล๊อกนี้เป็นฅนแก่รำลึกความหลังว่ะ อยากดูรูปสงสัยต้องไปเจาะ blog ฅนอื่นนะป่านนะ

  4. SoM says:

    อ่า ปีนี้มะด้ายขึ้นแสตนด์อ่า แต่ก้พอนึกภาพออกนะ แต่พี่ก้อนนี่ เนียนทุกงานจิงๆ -*- นับถือๆ

  5. Air Flow Man says:

    โอ้ว เย มาเยือนครั้งแรก

  6. Jang says:

    ดิฉันไม่เมนท์นะคุณมษฐาเพราะ" บล๊อกนี้เป็นฅนแก่รำลึกความหลังว่ะ"………ยังไม่ถึงวัยอันสมควร…55555555555……หวัดดีจ้า..เพิ่งกลับมา..แวะทักก่อนนะเอากล้องไปหรือไม่เอาไปก็ไม่น่าจะแตกต่างกันนะก้อนเห็นเจ้าธามบอกว่าตอนกีฬาสี "พี่ก้อนถือไมค์ร้องเพลงใหญ่เลยแม่" 555+++คราวนี้อาจจะมัว"จ้อง"จนลืมถ่ายรูปก็ได้ ..เนาะแซวเล่นนา………เดี๋ยวแวะมาใหม่นะ อ่านบลอคเธอแต่ละทีเหนื่อยมั่ก

  7. ก้อน Masatha says:

    SoM-zab>>> เนียนเก่ง…โทดที พอดีหน้าเด็ก (ฮา)Panatzy >>> โอ้ว เย แล้วแวะเข้ามาบ่อย ๆ น้า¤°•TwïѬ߱┢┦ømë•°¤ >>> ตอนกีฬาสีมันไม่มีไมค์หรือเครื่องขยายเสียงใด ๆ ให้ผมร้องเพลงนาฮะ น้องเค้าเห็นภาพหลอนอ๊ะป่าวฮะ (แบบว่าฅนหน้าตาคล้ายกันอะไรประมาณเนี้ย)

  8. Jang says:

    เอาไว้เจอน้องที่โบสถ์แล้วให้เจ้าธามทำท่า พี่ก้อนร้องเพลงดูสิไม่รู้ว่า น้องเจออะไรหลอนๆ หรือเปล่านะคะอาจจะโดนหลอนมา ^_^ ปีนี้พี่ไม่ได้ไปดูลูก ปีหน้าจะลองแอบไปดูจะลองไปศึกษาวิธีการ"เนียน" แล้วเอามารวมเล่มเผื่อคนรุ่นหลัง

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s