เบลอ ๆ มั่ว ๆ

Posted: October 20, 2006 in ทำนั่นทำนี่-เจอนู่นเจอนี่

ช่วงเขียนบล็อกใหม่ ๆ ก็อัพประมาณ ๕ วันต่อครั้ง

… ต่อมาก็อาทิตย์ละหน

… จนตอนนี้ กลายเป็นเดือนละสองหนแล้วคับ “- –

 

เอาเข้าจริง วันนี้ยังไม่มีฟีลลิ่งที่จะเขียนด้วยซ้ำไป… แต่ถ้าทอดเวลาเนิ่นนานออกไปกว่านี้ จะกลายเป็นว่า เดือนนี้มีแค่เอนทรี่เดียว ซึ่งดูจะเอาเปรียบแฟน ๆ เกินไป (ถึงแม้จะเป็นเอนทรี่ที่ยาวชะมัดก็เหอะ)

 

เอาเป็นว่าวันนี้ก็เขียนไปเรื่อย ๆ นะครับ ความคิดอาจจะกระจัดกระจาย ไม่เป็นชุดเดียวกันเท่าไหร่  (จับฉ่ายว่างั้น)

 

ช่วงเดือนที่ผ่านมา อารมณ์สวิงมากครับ ปลายเดือนที่แล้วมีสอบใหญ่ เลยหมกตัวจำศีล ไปไหนไม่ได้ เอาแต่อ่าน ๆ ๆ ๆ ๆ

สัปดาห์ถัดมา สอบเสร็จ คราวนี้อารมณ์สวิงกลับครับ สัปดาห์เดียวไปดูหนังถึง ๔ เรื่อง (๒ เรื่องในโรง อีก ๒ เรื่องเป็น VCD และ DVD) ดูกันจนเอียนเรย

ถัดจากนั้น ใช้พลังชีวิตไปกับการเขียนบทความขนาดยาวครับ เป็นเมกะโปรเจคท์ระดับเดียวกับ แด่รุ่นพี่ที่เคารพรักเลย(ทำเป็นกระดาษ A4 พับครึ่ง ใช้ทั้งหมด ๒๕แผ่น) เหมือนเดิมคือทำต้นฉบับ ๕ เล่ม เก็บที่ตัวเองเล่มหนึ่ง ที่เหลือแจกจ่ายผู้ที่เกี่ยวข้อง (หวังว่าเขาเหล่านั้นจะได้อ่านนะเนี่ย) หลังจากทำเสร็จ เหมือนพลังชีวิตหายไปครึ่งนึงเลยครับ ไม่อยากพิมพ์อะไรที่เป็นภาษาไทยไปพักใหญ่ (เป็นเหตุผลที่ไม่มีฟีลลิ่งที่จะอัพบล็อกจนถึงวันนี้)

แล้วสัปดาห์นี้ กิจกรรมที่ไปดูเยอะมากครับ ตั้งแต่ไปดูพิธีเปิดกีฬาสาธิตสามัคคีเมื่อวันอาทิตย์ที่ผ่านมา วันพุธไปปล่อยมุกแป้ก ๆ กับcubic creative สักชั่วโมงกว่า ๆ ที่ TK Park วันนี้มีงานครบรอบ 48 ปีคณะวิทยาศาสตร์ ตอนกลางคืนก็ไปปาร์ตี้มา พรุ่งนี้ก็ว่าจะไปดูพิธีปิดกีฬาสาธิตสามัคคี เสาร์อาทิตย์หน้า มีค่ายของน้อง ๆ ที่คณะอีก

อารมณ์ก็เลยพุ่งขึ้นพุ่งลงอย่างที่เห็น

 

จริง ๆ แล้วไม่แปลกที่เวลาเราทุ่มเททำอะไรสุดตัว อารมณ์จะพุ่งขึ้นพุ่งลงและขาดความเสถียร (อย่างเวลากลับจากค่ายไหนที่ทุ่มสุดตัวมาก ๆ พีคมาก ๆ จะเล่นซึมเอาหลายวัน) จริง ๆ แล้วที่บ้านก็ไม่ค่อยชอบเท่าไหร่ ที่มู้ดมันสวิงมากขนาดนี้ แต่ผมว่าชีวิตมันมีรสชาติดีนะฮะ ดีกว่าให้อารมณ์มันนิ่งงงงงงง จนขาดสีสันไป

 

***

 

ช่วงนี้กำลังสนุกกับการตามข่าวการเมืองครับ ตอนแรกคิดว่ารัฐบาลขิงแก่ ที่อ่อน PR น่าจะน่าเบื่อ… คงทำงานตามระบบราชการแบบยืดยาด แล้วไม่มีอะไรน่าสนใจแบบรัฐบาลคุณทักษิณ

 

ผมคิดผิดแฮะ

 

รัฐบาลชุดนี้จุดประเด็นเปรี้ยงปร้างได้ตลอดเลยครับ

ช่วงแรก ๆ ก็ออกข่าวเช็คบิลรายวัน ว่าฅนนี้จะโดน ฅนนั้นจะโดน

สัปดาห์ที่ผ่านมาก็เล่นประเด็นควบคุมน้ำเมา ทั้งเรื่องห้ามโฆษณา ทั้งเรื่องจำกัดอายุให้เป็น ๒๕ ปี

อาทิตย์หน้าก็จะมีเรื่องประธานสภานิติบัญญํติให้ฟัดกันนัวอีก

ใครคอการเมือง ช่วงนี้ผมว่าน่าสนใจมากทีเดียว

ผมเองก็อยากเห็นเหมือนกัน ว่ารัฐบาลที่สามารถออกนโยบายโดยไม่ต้องคอยเจรจา ประนีประนอม แบ่งผลประโยชน์กับกลุ่มทุน… จะทำหน้าที่ได้ดีแค่ไน

 

***

 

เรื่องสุดท้ายที่จะพูดวันนี้คือเรื่องของความรักครับ

 

คุณแม่เคยถามผมเหมือนกันว่า… ลูกไม่คิดจะเรียนนิเทศบ้างเหรอ

เข้าใจว่าคงเห็นผมชื่นชมกิจกรรมหลาย ๆ อย่างที่น้องชายผมทำ บางอย่างก็ได้มีโอกาสเข้าไปมีส่วนร่วมด้วย (เช่นพวก MV หรือหนังสั้น นิด ๆ หน่อย ๆ)

 

คำตอบแบบไม่ต้องคิดก็คือ ไม่มีทางครับ กิจกรรมพวกนี้เป็นสิ่งที่ทำ นอกเวลาก็รู้สึกดีครับ แต่ถ้าทำเป็นอาชีพ ทำตลอดเวลา หายใจเข้าออกเป็นมัน…  ผมว่าคงอ้วก

 

ของแบบนี้ ถ้าจะทำเป็นอาชีพได้ ต้องมีใจรักในระดับ ดูดดื่มเลยทีเดียว

 

เหมือนอย่างที่ผมเองก็ชอบฟังเพลงครับ แต่ถ้าต้องเป็น DJ ฟังเพลงวันละหลาย ๆ ชั่วโมง เปิดเพลงซ้ำไปซ้ำมา (ใช่เพลงที่อยากฟังรึเปล่าก็ไม่รู้ แต่ฅนฟังมันอยากฟังนี่หว่า) ผมก็คงเอียนจนตายเหมือนกัน

 

สิ่งที่จะทำจนเป็นอาชีพได้ ผมว่าผมต้องรักมันมากกว่านี้ครับ

 

… แม้กระทั่งวิทยาศาสตร์เอง ผมคิดว่าในอนาคตก็ต้องทำงานในสายงานนี้แหละครับ (มาไกลจนถอนตัวก็ไม่ทันแล้ว แล้วก็รักมากพอที่จะไม่ยอมให้มันขาดหายไปจากชีวิตด้วย) แต่ถ้าพูดกันตามตรง ผมไม่คิดว่าจะเป็นนักวิทยาศาสตร์แบบ เพียวได้หรอกนะครับ

 

ดูได้ชัดเจน ช่วงสอบที่ผ่านมา ต้องบังคับตัวเองให้อ่านงานด้านวิทยาศาสตร์ตั้งแต่เช้าจรดเย็น … ยอมรับว่าไม่ใช่เรื่องสนุกเลยครับ (อ่านไม่กี่ชั่วโมงก็สนุกอยู่หรอก แต่อ่านเอาเป็นเอาตายก็ไม่ไหว) แล้วก็เลยรู้สึกว่า เราต้องพักสมองบ้าง เอาเวลามานั่งอ่านนิยาย อ่านการ์ตูน เล่นเน็ต ดูหนัง หรือทำอะไรที่ไม่เกี่ยวข้องกับวิทยาศาสตร์บ้าง

 

ผมยอมรับว่าอิจฉาฅนที่รักวิทยาศาสตร์ จนอยู่กับมันได้ตลอดชีวิตนะครับ เพราะผมคงทำอย่างนั้นไม่ได้… ชีวิตยังต้องการประสบการณ์ด้านอื่น ๆ บ้าง

 

นี่เป็นเหตุผลหนึ่ง ที่ในบล็อกของผมถึงไม่มีเรื่องที่เกี่ยวข้องกับวิทยาศาสตร์เลย (เคยมีมากสุดก็เอนทรี่เดียว แต่ก็อ้อม ๆ ไม่ตรงไปตรงมา)

 

ที่สุดแล้ว ผมอาจจะมีอาชีพเป็นนักวิทยาศาสตร์ก็จริง แต่งานอดิเรก ก็คงทำอย่างอื่นแหละครับ…

 

ทำในสิ่งที่รัก… คืออิสระ

รักในสิ่งที่ทำ… คือความสุข

 

(ประโยคจาก ละครเรื่อง ทอฝันกับมาวิน)

 

Advertisements
Comments
  1. Chayanin says:

    ได้ข่าวว่า ท่านนายกฯคนใหม่ มีโควตประจำตัวแล้วเหรอครับ?
     
    "ผมไม่มีหน้าที่แก้ปัญหาน้ำท่วม"
     
    เท่าที่ดูจากไกลๆ (ไม่ได้ตามข่าวใกล้ชิด) ไม่เห็นว่ารัฐประหารแล้วจะดีกว่าเดิมสักเท่าไหร่
     
    ที่ว่าแตกแยกกัน มีรัฐประหารแล้วก็ทะเลาะกันเหมือนเดิม แค่เปลี่ยนประเด็นแค่นั้นเอง (จะสงบก็ตรงที่ห้ามชุมนุมนั่นแหละ)
     
    ที่ว่ากลไกการตรวจสอบถูกแทรกแซง คราวนี้หายเกลี้ยง
     
    ได้ยินแว่วๆ ว่าจะเอากรีนจีดีพี เฮ้อ
     
    ตอนนี้ก็เลยเลิกตามข่าวไปแล้ว (หลังจากเขียนเอสเสเสร็จ) เพราะว่า อ่านแล้วเครียด ตอนนี้รอหิมะแรกดีกว่า
     
    เรื่องน้ำเมา ไม่รู้จะว่าไง ก็ไม่คิดว่าเพิ่มไปจะได้ประโยชน์อะไรมากมาย สำคัญอยู่ที่บังคับใช้จริงมากกว่า
     
    ไม่รู้นะ เพราะอยู่ตรงนี้ รู้สึกว่า แอลกอฮอล์ ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรมากมาย (แต่ยังไงก็ไม่ชอบอยู่ดี)
     
    (แต่สงสัยอย่างนึง ถ้าบอกว่า จำกัดอายุให้เป็น ๒๕ ปี แปลว่า การดื่มเหล้า จำเป็นต้องมีวุฒิภาวะสูงกว่าการเลือกตั้งงั้นสิ)
     
    ไปดีกว่า

  2. Chayanin says:

    ลืมบอก
     
    แบกกราวนด์สวยดีครับ

  3. praew says:

    ในที่สุดก็เริ่มดองบล๊อกแล้ว ..ฮ่าฮ่า
    ก็เข้าใจในกรณีที่อารมณ์ขึ้นๆลงๆอยู่หรอกค่ะ เคยเป็นเหมือนกันหลังจบงานใหญ่ๆ
    ยังไงก็แล้วแต่ ขออวยพรให้กลับมาเป็นปกติไวๆ (พูดเหมือนไม่ปกติงั้นแหละ..)
     
    พี่ก้อนเนี่ยโชคดีจริงๆแหละค่ะ ได้ทำตามฝันของตัวเอง
    ตกใจนะเนี่ย ไม่คิดเหมือนกันว่ามีคนอยากเป็นนักวิทยาศาสตร์อยู่อีก
    แพรวเคยอยากเป็นนักวิทยาศาสตร์เหมือนกันค่ะ เคยอยากใส่เสื้อกาวน์ขาวๆ วันๆนั่งทำนู่นทำนี่ในlap (ว้าวๆ >_<)
    เริ่มคิดตั้งแต่ป.๒ แต่แล้วฝันก็สลายเมื่อเจอเคมี อ.สุพินตอนม.๕ ปางตายทีเดียว ..ไม่อยากบรรยายต่อ ขมขื่นเกินทน T-T
     
    แต่กิจกรรมจุดประกายมันบ้ามากเลยค่ะ ตอนนั้นอยู่ป.๒ จำได้ว้าเรียนกับ อ.ทัศนีย์ (พี่ก้อนไม่น่ารู้จักหล่ะ)
    ตอนนั้นมีกิจกรรมในห้องตอนเรียน สปช. ค่ะ (ส่งเสริมประสบการณ์ชีวิต) อาจารย์ให้เอาน้ำเกลือใส่ถาดหลุมโลหะ แล้วเผา..
    เผาไปนานๆจะเหลือแต่เกลือ จริงๆกิจกรรมก็จบเท่านั้นแหละค่ะ.. หลังจากนั้นก็จำไม่ได้ว่ามันฝังใจมานานขนาดนี้ได้ไง
    ไม่น่าเชื่อเลยทีเดียว แต่มันก็ทำให้กระตือรือร้น (กระดี๊กระด๊า) เวลาจะเรียนวิชาวิทยาศาสตร์ขึ้นมา
     
    ยังไงก็แล้วแต่ ไม่ว่าจะเลือกทางไหนก็ "สู้ตาย" นะคะ
    จริงๆก็ดีแล้วที่พี่ก้อนสามารถแยก "อาชีพ" กับ "งานอดิเรก" ออกจากกันได้
    สิ่งที่อยากทำ กับสิ่งที่ต้องทำ ..งืมๆ เบลอละ สอบเสร็จไปแล้วยังเบลออยู่เลยค่ะ เฮ้อ.. พอละดีกว่า
     
    แล้วว่างๆจะเอาหนังสือไปคืนค่ะ ^^

  4. praew says:

    แก้คำผิดค่ะ lab*

  5. ก้อน Masatha says:

    -ςω™- >>> เรื่องโควตนี่ไม่เคยได้ยินแฮะ (ตกข่าวเรอะเนี่ย…ขนาดอยู่เมืองไทยแต้ ๆ ‘- -)
    หลังมีรัฐประหารแล้วไม่เห็นจะดีกว่าเดิมนี่… ผมไม่เห็นแปลกใจเลยฮะ
     
    จะว่าไป… ตั้งแต่เปลี่ยนการปกครองจากสมบูรณาฯ มาเป็นประชาธิปไดย ตั้งแต่ ๒๔๗๕
     
    ก็ไม่เห็นประเทศไทย… มันจะดีขึ้นสักเท่าไหร่เลย
     
     
     
    pяãέω³²  >>> คาดว่าอาทิตย์หน้าจะกลับมาเข้าสู่ชีวิตปกติแล้วล่ะจ้ะ เพราะไม่มีอะไรมาดึงสมาธิไปแล้ว
    จะว่าไป ก็ไม่ได้ทำตามฝันเป๊ะ ๆ หรอกฮะ เพราะจริง ๆ แล้ว งานที่สนใจจริง ๆ คือด้านแปรรูปอุตสาหกรรม พวก value added ถ้าไม่งั้นก็เป็นด้านพลังงานทางเลือก ไม่ก็สิ่งแวดล้อมไปเลย
     
    ไปไงมาไง มาออกที่วิทยาศาสตร์การแพทย์ไปได้ก็ไม่รู้
     
    แต่ก็ได้แต่หวังว่า สักวันนึง เวลามองย้อนกลับไป เราจะบอกตัวเองได้เต็มปากเต็มคำว่า… นี่ละ เรามาถูกทางแล้ว
     
    เรื่องคืนหนังสือไม่เป็นไรนะ ไม่ต้องรีบก็ได้ วันไหนตื่นทัน ก็ค่อยเอามาคืน (อุอุอุ)

  6. แองเจิ้ณ says:

    โอ้ เปลี่ยนโฉมspaceใหม่ขรึมได้ใจมากๆพี่ก้อน
    เบื่อๆๆๆๆการเมืองที่สุดในโลก><
    NO COMMENT!!!
    อยากเห็นstandพิธีปิดสาธิตสามัคคีจังเลย
     
    และวันอาทิดก้อแอบเหนพี่ก้อนซักพักแล้วแหละ แต่แบบเจออีลาวเบียดหลังอยุ่ออกไม่ได้
    จะตะโกนเรียกก้อไม่มีเสียงเลย!! แบบเสียงหายหมด
     
    นักร้องหน้าตาดีเค่อะ!!
     
    รุ้สึกพูดจานอกเรื่องมากเลยฮ่าๆๆ

  7. May-ya says:

    +++ "แต่ผมว่าชีวิตมันมีรสชาติดีนะฮะ ดีกว่าให้อารมณ์มันนิ่งงงงงงง จนขาดสีสันไป" <<< ถูกต้องนะคร้าบบบบ ^^ ก้ออารมณ์น่ะ มันมีไว้ให้วิ่งขึ้นวิ่งลงนี่นาเนอะพี่ก้อน จะให้นิ่งงงงงงงง สนิทเหมือนน้ำในอ่าง มันก็ไม่ใช่อารมณ์อะจิ ^^
     
    +++ เมย์ชอบอ่านงานทางด้านวิทยาศาสตร์ แต่เลคเชอร์นี่โบกมือบ๊ายบายค่ะ 555 ตั้งแต่จบปี 2 มา เมย์เจอแต่วิชาที่ตัวเองไม่ชอบเลย ทรมานมากๆ ไอ้การอยู่ในห้องเลคเชอร์ฟังขำๆเอามันส์ มันก็ได้อยู่หรอก แต่พอต้องมานั่งอ่านจริงจัง ท่องสอบ คิดวิเคราะห์ในสาขาที่ตัวเอง "ไม่ชอบเลย" มันก็แสนจะ … (จงเติมคำในช่องว่าง ที่ไม่ใช่มีความสุข 555) =__="
     
    +++ แต่ก็คล้ายๆพี่ก้อนแหละค่ะ จะให้เมย์มาขลุกอยู่กะมันตลอดเวลาเมย์ก็ไม่ไหวเหมือนกัน จะให้ว่างปุ๊บจับมาอ่านปั๊บ (ถ้าคิดงานก็อีกเรื่อง แหะๆๆ อันนี้ก็คิดได้เรื่อยๆ) มันก็ต้องไปเล่นกีฬามั่ง วาดภาพมั่ง เที่ยวมั่ง ร้องเพลงมั่ง ดนตรีมั่ง เขียนหนังสือมั่ง ชีวิตมันถึงจะมีสีสันเนอะ ^^
     
    +++ ถึงเมย์จะอยากเก่ง แต่เมย์ไม่ได้อยากจะเก่งที่สุด หรือเก่งมากมายจนทำได้แค่ด้านนี้ด้านเดียวอ่า รู้สึกว่าเกิดมาทั้งที คนเรามีชีวิตเพื่อเรียนรู้ ก็น่าจะเรียนรู้ให้รอบ ตักตวงสิ่งรอบตัว ทำความรู้จักกับมันให้ได้มากที่สุด นั่นละสำหรับเมย์ถึงจะเรียกว่า "ได้เกิดมาจริงๆ" ^^
     
    +++ ก็ว่าเข้าไปนั่น -_-" 555

  8. gibt says:

    คิดอยากจะสร้างบล็อกของตัวเองเหมือนกัน แต่คาดว่าจะไม่มีปัญญาอัพบ่อยๆ (คือความจริงยังไม่มีปัญญาทำให้เสร็จเลยด้วยซ้ำ) แต่ถ้าอยากไปดูรูปก่อนก็ได้นะ มีเก็บไว้พอสมควรแล้วเหมือนกัน
     
    อืม เรื่องอารมณ์ขึ้นๆลงๆก็เป็นเหมือนกันนะ แต่ว่าตอนนี้กำลังพยายามควบคุมอยู่ เพราะว่ามันทะลุขึ้นลงมากเกินไป ไม่อยู่ทางสายกลาง กลัวว่าสักวันปรอทมันจะแตกเอา ถึงแม้ว่าจะเป็นส่วนหนึ่งของปุถุชนก็เถอะ
     
    ตอนนี้ไม่ได้ตามการเมืองเลยอ่ะ รู้แต่ว่าตอนวันเกิดได้ของขวัญชิ้นใหญ่มากกกกกกกก เพื่อนๆลืมวันเกิดกันเกือบหมด มีแต่บอกว่ารัฐประหารแล้วนะ คิดดูว่าแม้แต่พ่อกะแม่ยังลืมเลยอ่ะ (ขอบคุณหนึ่งในสองคนที่เมืองไทยที่ไม่ลืมวันเกิดด้วยน้า)
     
    อยากจะทำในสิ่งที่รักแล้วก็รักในสิ่งที่ทำด้วย เลยยังไม่รู้จริงๆว่าตัวเองอยากทำอะไรอ่ะ
     
    บล็อกนี้งงๆ จริงๆด้วย คนอัพก็งง คนคอมเมนต์ก็งงจ้า

  9. Sunida says:

    บางทีมีชีวิตอยู่กับการวนเวียนทำหนังมากๆก็เอียนบ้างเหมือนกันนะพี่ก้อน
    แต่นานไปคงยิ่งรักมันมากกว่านี้
    แต่ตอนนี้ยังงงๆยังหาทางของตัวเองไม่ค่อยเจอก็เลยมึนๆว่านี่ฉันเลือกเรียนถูกทางรึเปล่า

  10. Jang says:

    หวัดดีค่ะก้อน
      Oขอบคุณที่เจียดเวลาไปเยี่ยม ^_^ เข้าใจเหมือนกันว่าคงยุ่งมากๆ 
     
    Oเรื่องการเมือง เห็นด้วยกะป่าน แต่รอนะอะไรก็ต้องใจเย็น
    ความจริงแล้วคุยกับผุ้ใหญ่แวดวงนี้ ก้ได้ความคิดอะไรใหม่ๆ มาเป้นแง่มุมให้คิด
    ท่านบอกว่า"คนไทย" ไม่ได้สนใจการเมืองว่าจะเป็นจะตายยังไง ยกเว้นการสู้รบที่ถึงขั้นนองเลือด
    ดังนั้นส่วนใหญ่แล้ว ใครจะมีบารมี บารไม่มี หมดบารมี กอดบารมี ไม่ได้สำคัญไปกว่า
    วันพรุ่งนี้เขาได้ตื่นเช้าไปทำงาน ลูกไปโรงเรียน รับเงินเดือน หาที่กินที่เที่ยวไปวันๆ
    ท่านบอกว่า"ประชาธิปไตย ของคนไทยมีความหมายแค่นี้"
     
    ข่าวการเมืองก็เหมือนสกูปแอบเมาท์ดาราของซ้อเจ็ด ใครจะทำระยำตำบอน ก็ได้แค่เอามาเมาท์ไปวันๆ
    จะทำอะไรกันได้ ….กี่ยุคกี่สมัย"ขยะ"ก้ยังลอยเป็นแพอยู่ในสภา  พี่ไม่เห็นว่ามันจะแตกต่างอย่างไร
    ก้ผลประโยชน์มันทับซ้อนกันรุงรัง ฝนตกทีขี้หมูไหล คนไทยก็ยังยอมอุดจมูกอยู่กับขี้หมูได้เป็นสิบยี่สิบปี
     
    Oรากฐานที่สำคัญที่สุดของแผ่นดินคือ"ครอบครัวและการศึกษา"
    พี่ยังหวังว่าเราจะยังมองเห็นแก่นแท้ของการศึกษาและสถาบันครอบครัว
    รู้ที่ควร ไม่ใช่รู้เพราะต้องการครอบครอง 
    ถ้าเราจะคิดเปลี่ยนแปลงสังคม เราต้องทำงานกันหนักทีเดียว โดยเฉพาะการเป็นพ่อ แม่
     
    แต่ก้อ่ะนะ  อะไรจะเกิดก็ต้องเกิด พี่คิดว่าปัญหาทุกปัญหามันมีหนทางของมัน
    (ถึงนายกมองว่าน้ำท่วมไม่ใช่เรื่องของผม  คนที่เจอปัญหาก็มีปัญญาเท่าที่มีเอาตัวรอดไปได้แหล่ะ จะประเภทต่อคิวซ้ำๆมารับถุงยังชีพหรือผูกคอตายหนีปัญหาก้อีกเรื่องนึง)
     
    Oทำไมเราถึงยังลังเลกันได้จนกระทั่งอายุขนาดนี้กันแล้ว ว่าชอบหรือไม่ชอบ รักหรือไม่รัก ใช่หรือไม่ใช่ในสิ่งที่ตนถือครองอยู่
    ปัจจัยแวดล้อมมันทำให้อิสระทางการตัดสินใจเรามากขึ้นนะพี่ว่า  ที่ถูกต้องที่สุดก็อย่างที่ก้อนบอกไว้แล้ว ได้ทำในสิ่งที่ตนเองรักคืออิสระ(โชคดี) รักในสิ่งที่ทำคือความสุข(รู้อยู่ รู้เป็น)
     
      ถ้าพอใจในสิ่งที่ตนมีและรู้จักตามหาสิ่งที่หวังอย่างถูกต้อง ชีวิตมันก็โอเคแล้วล่ะ
     
     
     
    Oแอบฝากถึงป่าน(อีกแล้ว) น้าซีเรียสกับเหล้าขาวมากกว่าป่าน แถวบ้านนอกไม่เห็นโฆษณาเลยมันยังเมาแอ๋กันทุกวัน เมาถุก ภาษีน้อย เลยเมาได้อย่างเมามัน
    โฆษณากับไม่โฆษณาต่างกันยังไง  "สำนึก"รู้ผิดชอบชั่วดีกับสิ่งที่อยู่ตรงหน้ามันไม่ได้ขึ้นกับโฆษณาเดียวหรอก
    พ่อเมาแอ๋ในบ้าน สูบบุหรี่ควันโขมง แล้วจะบอกลูกไม่ให้ดื่มไม่ให้สูบ มันคงได้หรอกนะ
    ขนาดเห็นญาติคนไข้ไปเยี่ยมคนไข้ที่โรงพยาบาล คนไข้เป็นถุงลมโป่งพอง จากการสูบบุหรี่ ญาติเดินออกมาถามว่า "มีที่สูบบุหรึ่แถวๆนี้ไม๊ครับ"
    (อยากตบด้วยถาดยาในมือเหมือนกันแหล่ะป่าน555)
     
    ไอ้ที่แทบจะแก้ผ้าออกทีวีอยู่แล้ว ไม่เอาไปถกกันในสภามั่งเนาะ (หรือใครแก้ผ้าไม่ใช่ปัญหาของผม)
    ฟังข่าวนึงดีจัง เมืองนอกเขาไม่ให้นางแบบหุ่นกุ้งแห้งขึ้นแคทวอร์ค แล้วนะ (จะรอดูว่าสถิติคนเป็นบลูลิเมีย หรือคนตายเพราะลดความอ้วนจะลดลงหรือเปล่า)
    คนที่เมืองไทยอาจจะ"เลียนแบบ"มั่ง 
     
    ปล. ก้อนจะรออ่านคงอีกนานค่ะ เอาว่าตอนนี้อยากเที่ยวเมืองนอกพี่ต้อง"ทำใจรับ" ก็แบบ อยากมีความสุขกับสิ่งที่มีให้ได้นี่คะ
    ยังแอบ"ปันใจ"ให้สนามบินสิงคโปร์ อยู่ดี น่ายู้ น่าอยู่ ^_^
     
     

     

  11. Ploi says:

    ไอ้ร้านอะไรอิชิๆเนี่ยพลอยจำชื่อร้านไม่ได้ซักทเวลาเรียกก็จะเรียกว่าร้านดงบังชินกิ (รู้สึกว่ามันคล้ายกัน) 555 ไอ้โอเคยพาไปกินแล้วแหละพี่ก้อน โดยรวมพลอยว่าสมราคาดีนะ เมนูเบสิคมันก้อใช้ได้ แต่เมนูที่ใช้วัตถุดิบแพงๆมันไม่ไหวอ่ะ เค้าใช้วัตถุดิบถูกไป 555 

  12. c e r e a l says:

    คิ ด ถึ ง ท อ ฝั น ก ะ ม า วิ น

  13. ก้อน Masatha says:

    cereal22 >>> นั่นสิเนอะ ไม่ได้ดูละครไทยมาตั้งนานแล้วอ่ะ
     
    — 
     
    superPLOI>> ช่าย ๆ ราคาเค้าไม่ค่อยแพงเท่าไหร่ กินเสร็จแล้วก็รู้สึกดีว่า เออ ตรูกินอาหารญี่ปุ่นมานะเฟร้ย (โดยที่กระเป๋าไม่แฟบเท่าไหร่)
     
    — 
     
    ¤°•TwïѬ߱┢┦ømë•°¤ >>> วันก่อนไปเข้า onopen.com อ่านเรื่องแนวคิดเกี่ยวกับการรัฐประหารคราวนี้ รัฐธรรมนูญ แล้วก็ความคิดด้านประชาธิปไตยจนตาลายเลยครับ อ่านแล้วก็สนุกดี เรื่องการเมืองตอนนี้ก็เลยชักเอือม ๆ (ไว้รอเลือกสภาร่างรัฐธรรมนูญคงฟัดกันนัวอีกรอบ)
     
    — 
     
    tanlookchoop >>> เบื่อ ๆ ก็ลองไปทำอย่างอื่น อาจจะดีก็ได้นะฮะ จริง ๆ แล้วด้านฟิล์มก็มีหลากหลายให้ทำนะ ไม่ได้มีแต่ทำหนังอย่างเดียว…(ลองมาอ่านวารสารวิทยาศาสตร์มั่งสิ เอิ๊ก ๆ)
     
    — 
     
    gibt แวะเข้าไปดูแล้วจ้า แล้วจะเข้าไปเยี่ยมอีกบ่อย ๆ นะจ๊ะ
     

     
    *+ SailorMay +* โอ้ว เห็นด้วยทุกประการเลยจ้า แต่เวลาเจอกันที่คณะ หน้าตาก็ยังดูสดใสดีนี่จ๊ะ สรุปว่า ชีวิตที่เป็นอยู่ตอนนี้ก็ยังโอเคเนอะ (แม้จะมีเบื่อ ๆ อยาก ๆ ขึ้น ๆ ลง  ๆ ก็ตาม)
     

     
    AnGeL_HipZ* >>> วันนั้นไม่คิดว่าจะเจอเรานะเนี่ย (หมดแรงจากสาธิตสามัคคีแล้วยังมีแรงไปเย้ว ๆ ที่คอนเสิร์ตอีกเรอะ เจ๋งมา ก ๆ)
    หายเหนื่อยยังฮะ ต่อจากนี้ก็คงวุ่น ๆ กับงานประจำปีสินะ

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s