โขนเอย…โขนที่รัก….

Posted: December 1, 2006 in Jam

คงไม่ช้าไปสักหน่อยนะครับที่จะพูดถึงงานประจำปีเมื่อวันเสาร์ทีผ่านมา ปีนี้ก็พิเศษกว่าทุก ๆ ปี (ที่แค่ไปเดิน ๆ ดูตามประสาศิษย์เก่า) ที่มีโอกาสได้แสดงโขนในงานประจำปี

 

ผมเองเริ่มเล่นโขนมาตั้งแต่อยู่ป. ๔ ครับ เล่นจนจบม. ๖ พอขึ้นปีหนึ่งก็มาร่วมงาน ๓๐ ปีโรงเรียนอีก จากนั้นก็ร้างราไปไม่ได้เล่นอีกเลย เพิ่งมีโอกาสได้มาเล่นก็ปีนี้แหละครับ (นี่ถ้าอยู่ม.เกษตรคงเข้าชมรมโขนไปแล้ว) คิดถึงโขนมาก ๆ เหมือนกันครับ วันแรกที่กลับมาซ้อมโขน ได้ยินเสียงกรับ เสียงระนาด แล้วขนลุกซู่เลย ดีใจมาก ๆ ที่มีโอกาสกลับมาเต้นโขนอีกครั้ง (ถึงแม้ว่าวันแรกกลับไป กล้ามเนื้อจะระบมไปทั้งตัวก็ตาม) ถ้าถามว่าชีวิตนี้มีอะไรที่เป็นความภาคภูมิใจบ้าง ถ้าไม่นับอินเตอร์แรคท์ ก็มีโขนนี่แหละครับ ที่สมัยอยู่โรงเรียนรู้สึกเหมือนเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตจริง ๆ

 

เราเริ่มซ้อมตั้งแต่ตอนช่วงปิดเทอมครับ เรียกมาเฉพาะศิษย์เก่ามาซ้อมที่โรงเรียน เพราะแต่ละฅนก็ร้างราไปนาน ต้องมาฟื้นกันใหม่ แล้วจะได้มาคุยกันเรื่องฉาก เรื่องการแสดง พอรู้เรื่องแล้ว ถึงเวลาซ้อมกับน้อง ๆ จะได้ช่วยกันดูแล ไม่ได้เจอพี่ ๆ มานานร่วม ๕ ปี ก็ดีใจที่ได้กลับมาเจอกันอีกครั้งครับ ทุก ๆ ฅนก็ยังสนิทสนมเป็นกันเองเหมือนเดิม บางฅนก็แต่งงานแล้ว มีบุตรและภรรยาแล้ว บางฅนก็ดูเปลี่ยนแปลงอย่างเห็นได้ชัด (เช่นศีรษะ และพุง เป็นต้น) ในขณะที่บางฅนก็ดูไม่เปลี่ยนแปลงจากสมัยก่อนเลย

 

ปีนี้เราเล่นตอนเดียวกับ ๑๐ ปีที่แล้วเด๊ะครับ (ตอนโรงเรียนฉลองครบรอบ ๒๕ ปีก็มีการรวมพลศิษย์เก่าชมรมโขนครั้งใหญ่อย่างนี้เหมือนกัน) การซ้อมปีนี้ฉุกละหุก แล้วก็มั่ว ๆ ซั่ว ๆใช้ได้เลยฮะ พวกเราศิษย์เก่าเริ่มซ้อมกันก่อนสักพักก็จริง แต่กับน้อง ๆ ศิษย์ปัจจุบัน เพิ่งจะเรียกรวมพลก็หลังเปิดเทอม ซึ่งก็เท่ากับมีเวลาซ้อมแค่ ๔ หน พวกศิษย์เก่าเอง ด้วยความที่มาได้มั่งไม่ได้มั่งเพราะภารกิจส่วนตัว ก็เลยมาซ้อมกันไม่เคยครบสักที แม้กระทั่งวันซ้อมใหญ่ก็มากันไม่ถึงครึ่ง (มากันครบจริง ๆ ก็วันแสดงนู่นเลยอ่ะครับ) เวลาซ้อมก็อาศัยแทนบทกัน ประมาณว่าฅน ๆ หนึ่งก็ลงไปซ้อมหลายบทเวลาตัวจริงไม่มา (บางฅนลงเล่นตั้ง ๘ บท) แล้วด้วยความที่ฅนมามั่งไม่มามั่ง เวลาจัดสรรบทก็เลยไม่ลงตัวสักที ผมเองกว่าจะรู้ว่าเล่นตัวอะไรฉากไหนก็วันซ้อมใหญ่นู่นแหละครับ (ซึ่งก็คือก่อนวันแสดงจริงสองวัน) น้องชายผมหนักกว่าอีก เพราะโดนเปลี่ยนบทหนึ่งวันก่อนการแสดง (วันจริงแต่งตัวแล้วยังมาถามเลยว่า เฮ้ย ชั้นต้องยืนตำแหน่งไหนวะ) แต่ที่สุด ๆ ก็คือรุ่นน้องศิษย์เก่าอีกฅนครับ วันจริงเพิ่งรู้ว่าต้องอีกอีกฉากเพิ่มเพราะมีฅนไม่สบายกะทันหัน ก่อนการแสดงเริ่มแค่สิบกว่านาที เรียกได้ว่าเล่นกันสด ๆ เลย

 

ผลที่ออกมาก็ตื่นเต้นดีครับ พวกเราไม่ซีเรียสเท่าไหร่ เพราะอย่างที่บอกไปว่าตอนซ้อมก็แทนกันเป็นว่าเล่น เพราะฉะนั้นจับไปเล่นบทไหนก็ได้ อีกอย่างงานนี้ก็เล่นกันเอง ดูกันเองครับ ฅนดูก็พี่ ๆ น้อง ๆ ผู้ปกครองในสาธิตเกษตรทั้งนั้น เล่นผิดเล่นถูกก็ขำ ๆ ชิล ๆ งานนี้เราเน้นศิษย์เก่าให้มีส่วนร่วม แสดงให้เห็นถึงความผูกพันที่มีกับโขนสาธิตเกษตรมากกว่า ไม่ได้เน้นว่าจะต้องสวยงามถูกต้องอะไร ผลที่ได้ก็ออกมาน่าประทับใจครับ เห็นศิษย์เก่าไม่ห่างหายไปไหน มาเจอกันได้เยอะขนาดนี้ก็น่าชื่นใจแทนอาจารย์ชะมัด

 

ปีนี้ได้ผมเล่นเป็นตัวหนุมานครับ ฟังแล้วดูเท่ดีนะฮะเพราะใคร ๆ จะคิดว่าได้เล่นเป็นตัวเอก ว่ากันตามจริงแล้ว ฅนเล่นเองก็ไม่ได้ตื่นเต้นว่าจะได้เป็นหรือไม่ได้เป็นหนุมานหรอกครับ เพราะมันขึ้นอยู่กับตอนที่เล่นมากกว่า ว่าบทไหนเป็นบทที่เด่นของตอนนั้น (หนุมานกลายเป็นตัวประกอบก็บ่อยไป) ปีนี้เล่นเป็นตอนยาว หนุมานก็ไม่ใช่ตัวเด่นของเรื่องครับ แถมอย่างปีนี้ ฅนที่เล่นเป็นหนุมานก็มีตั้ง ๓ ฅน ออกกันฅนละฉากสองฉาก เกลี่ย ๆ บทกันไป

 

แต่พอถึงเวลาแต่งเครื่องจริง ๆ ไปที่สนามแล้วก็ถือหัวหนุมานไปด้วย เจอคุณพ่อคุณแม่ชี้ชวนลูก ๆ ดูว่า ดูสิ ๆ หนุมานเชียวนะ หรือเอาน้อง ๆ ตัวเล็ก ๆ มาขอถ่ายรูป ยังกับเป็นมาสคอตในสวนสนุก ก็อดรู้สึกตัวลอยนิด ๆ ไม่ได้ (แค่ได้บอกใคร ๆ ว่าผมเล่นเป็นหนุมานก็เท่แล้ว…ทำนองนั้น)

 

โดยรวมแล้วงานวันประจำปีก็ประทับใจมาก ๆ ครับ ทั้งได้กลับมาเล่นโขนที่รักอีกครั้ง ทั้งได้กลับมาเจอพี่ ๆ น้อง ๆ ในวงการเดียวกัน นี่เป็นอาจจะเป็นครั้งสุดท้ายที่จะได้รวมฅนเยอะขนาดนี้แล้วก็ได้ เพราะอาจารย์ก็จะเกษียณแล้ว ซึ่งก็คงขาดศูนย์รวมจิตใจที่จะดึงพวกเรากลับมา ศิษย์เก่าชมรมเราอาจจะไม่ได้รวมตัวกันเข้มแข็ง เหมือนกับชมรมกีฬา หรือซิมโฟนิคแบนด์ แต่เวลากลับมาเจอพี่ ๆ มาเจออาจารย์ทีไรก็เป็นความรู้สึกที่ดีมาก ๆ ครับ (ก็ขนาดน้องชายผมที่ยุ่งสุด ๆ ก็ยังละกิจกรรมที่คณะมาเพื่องานนี้โดยเฉพาะละฮะ)

ก็แอบหวังไว้นิด ๆ ว่า… นี่คงจะไม่ใช่การเล่นโขนครั้งสุดท้ายในชีวิตนะเอ้อ

Comments
  1. EIG says:

    ผมว่า ไม่ได้เล่นโขนตอนเด็กๆ นิสัยคงจะต่างจากนี้เยอะเลย
    แต่ตอนนี้ไม่ค่อยอยากเล่นเท่าไหร่ เพราะเหนื่อย คอนเทคเลนส์ก็ไม่มี ร่างกายไม่ไหว (ข้ออ้างเยอะ)
    ผมว่า ทุกๆคนที่เคยเล่นโขนสาธิตเกษตรมาตั้งแต่เด็ก ต้องมีอะไรที่เหมือนๆกันคือ จะรู้สึกผูกพันกับโขนและอาจรย์ทัศไนยจริงๆ

  2. EIG says:

    ผมว่า ไม่ได้เล่นโขนตอนเด็กๆ นิสัยคงจะต่างจากนี้เยอะเลย
    แต่ตอนนี้ไม่ค่อยอยากเล่นเท่าไหร่ เพราะเหนื่อย คอนเทคเลนส์ก็ไม่มี ร่างกายไม่ไหว (ข้ออ้างเยอะ)
    ผมว่า ทุกๆคนที่เคยเล่นโขนสาธิตเกษตรมาตั้งแต่เด็ก ต้องมีอะไรที่เหมือนๆกันคือ จะรู้สึกผูกพันกับโขนและอาจรย์ทัศไนยจริงๆ

  3. Sunida says:

    ได้เล่นเป็นหนุมานด้วย ดูเท่ห์นะพี่ก้อน
    อ่านแล้วคิดถึงโรงเรียนตัวเองบ้าง วันก่อนได้คุยเอ็มกับเพื่อนสมัยประถมหลายๆคน คิดถึงตอนอยู่ประถมมาก
    สังเกตคำว่า คน พี่ก้อนใช้ตัว คอ.คน ซึ่งเรามองหาในแป้นพิมพ์ไม่เจอ แป้นพิมพ์พี่ก้อนมีด้วยเหรอ แล้วจริงๆมันต้องเขียนอย่างงี้ใช่ป่าวอ่ะ
    ว่าแล้วก็ยังแปลกใจว่าพิมพ์โดยใช้ตัวอักษรนั้นได้ยังไง แป้นพิมพ์เราไม่เห็นมีเลย
    ป.ล.น้องพี่มันยุ่งด้วยเหรอ มิน่าล่ะไม่ค่อยโผล่ไปเรียน
    555

  4. Jang says:

    ปีนี้ฉุกละหุกจริงๆด้วยก้อน
    เห็นอ.ทัศไนย์บอกว่าชุดการแสดงก็โดนขโมยไป
    ท่านคงยุ่งมาหลายงานแล้ว ปีที่ผ่านมางานโรงเรียนเยอะมากๆ
     
    ถ้ากลับมาดูน้องทุกปีและเจียดเวลามาช่วยซ้อมก่อนวันแสดง..พี่ว่าน้องๆคงดีใจและความผูกพันธ์มันคงไปได้ไกลนะคะ
     
    ปีนี้เจ้าตัวเล็กดีใจใหญ่ที่ได้เล่นกับพี่ก้อน โม้อยู่นั่นแหล่ะ โทรไปตามคุณตาคุณยายมาดูด้วย
    เป็นปีแรกที่คุณพ่อคุณแม่พี่ยอมลงมาดูหลาน(เป็นประเภทไม่ชอบอยู่ในงานที่มีคนเยอะๆ)
     
    มีคนฝากมาชมว่าเต้นได้สวยมาก..
     
    เดี๋ยวอัดรูปมาให้นะ..งานยุ่งสุดๆ
     
    ป.ล.1 ลุคใหม่ไฉไลนะน้อง..หุหุ
    ปล2 เดินกะคุณแม่ทุกปีเลยป่ะนี่..แล้วจะมีเวลาหาคนรู้ใจเร้อ…5555

  5. c e r e a l says:

    แนน(ที่เล่นเป็นกวาง)อุตส่าห์ชวนแอ้ไปดูด้วย
    เสียดายง่ะ ตรงกับงานคืนสู่เหย้าที่คณะพอดี
     
    ว่างๆมารำให้ดูที่คณะหน่อยนะคะ

  6. Prarinya says:

    อืม ชอบความคิดในการใช้ตัว ฅ.ฅน
    ไม่รู้เด็กสมัยนี้รู้จักตัว ฅ.ฅน ปะ
    เล่นเป็น หนุมาน เหรอ
    พี่ว่าพี่ชอบยักษ์มากกว่านะ ฟังดูแล้วมีพลังดี
    555+

  7. gibt says:

    กลับมาไม่ทันดูอ่ะ เสียใจ พลาดไปวันเดียวเอง

  8. SoM says:

    อ๊าาา อยากเม้นมั่งจะสายไปมั้ยอ่า เข้าสเป๊ดไม่ได้มานานแระ วันนี้เข้าได้ซักทีนู๋ขอเม้นหน่อย หึ หึจำได้ว่าตอนซ้อมพี่ก้อนบอกส้มว่าพี่ก้อนเล่นเปน…ซักอย่างอ่ะที่ไม่ใช่หนุมานอ้ะแล้ววันงานจิงๆที่ยืนคุยกะพี่ก้อนอยู่ก้มีคุนแม่มาขอให้ถ่ายรูปกะน้องหน่อย แล้วคุณแม่ก้ถามว่า"พี่เป็นตัวอะไรคะ?" ฟังแล้วแอบแหม่งๆ 555เสียดายไม่ได้ดูพี่ก้อนแสดงอ้ะ คนเยอะไม่อยากเบียดเข้าไปอ้ะ ปีนี้กลางแจ้งแค่เบียดเข้าไปถ่ายรูปน้องตัวเองก้ทำเอาระบมไปทั้งตัวแล้ว TT-TTปีนี้ก้ปีสุดท้ายของส้มที่จะมีส่วนร่วมแล้ว แอบเศ้า แต่ก้คงได้มามางานนี้ทุกปีเพราะต้องมาถ่ายรูปน้องเต้นอีกนานเลย – -คิดถึงพี่ก้อนจัง อิอิ

  9. ก้อน Masatha says:

    eig >>> นั่นน่ะสิฮะ ต่อไปพออาจารย์ทัศไนยเกษียณไปแล้ว จะเป็นไงต่อไปก็ไม่รู้เหมือนกัน แรงจูงใจที่จะกลับไปดูน้อง ๆ เล่นโขนคงหดหายลงไปเยอะเลยอ่ะ

    ตาล >>> ตัวฅ.ฅน อยู่ตรงแป้นพิมพ์ที่ติดกับ back space น่ะคับ (ลองหา ๆ ดู ถ้าไม่ได้อยู่ติดทางซ้ายก็อยู่ข้างล่าง) บางเครื่องจะมีบอกนะ แต่บางเครื่องก็ไม่มีบอกตรงแป้นพิมพ์ (มันจะอยู่อันเดียวกับตัว ฃ. ฃวด น่ะฮะ แต่ต้องกด shift เอา)

    ¤°•TwïѬ߱┢┦ømë•°¤ >>> ปกติก็มาแต่วันจริงเลยฮะ ไม่ได้มาตอนวันซ้อม (เพราะมาก็ไม่รู้จะช่วยยังไง เพราะน้อง ๆ มันเก่งกว่าเราซะอีก) เพิ่งรู้ว่ามีเครื่องโขนหายด้วย ฟังแล้วเซ็งแทนอาจารย์ รู้สึกว่าวันนั้นจะมีรองเท้าแตะของน้องหาย แล้วก็มีตัวแสดงเป็นลมก่อนการแสดงด้วย… ปัญหารุมเร้าจริง ๆ

    [ere@! >>> อ๊ะ เห็นโอก็บอกเหมือนกันว่าต้องรีบกลับไปช่วยงานคืนสู่เหย้า (ไม่รู้ว่าแนนไปด้วยรึเปล่า) ไปรำให้ดูที่คณะก็พอได้(มั้ง) แต่คงเขินน่าดูเลย (เจอโอก็ลองขอโอดูดิ)

    Miracle-Bear >>> จริง ๆ แล้วผมอยากเล่นเป็นพระนะฮะ ดูเท๊เท่ ลิงน่ะมีเป็นสิบ ๆ ตัว ยักษ์มีเป็นสิบ ๆ ตัวแต่พระมีแค่สองตัวเอง (แต่ชาตินี้คงยากแล้วล่ะ – -)

    gibt >>> ไม่เป็นไรหรอกจ้า ก็เหมือน ๆ ทุก ๆ ปีที่เคยเล่นนั่นแล (แต่ก็แอบเสียดายแทนเหมือนกันนะฮะ)

    ||SoM"Z|| >>> คิดถึงเหมือนกันจ้า ไม่ได้เจอตั้งนาน ตอนนั้นที่บอกส้มไป เพราะยังไม่ชัวร์ว่าจะได้เล่นเป็นหนุมานรึเปล่าไง (บอกแล้วว่าบทมันเปลี่ยนกลับไปกลับมาแบบฉุกละหุกจริง ๆ) ถึงจบไปแล้วก็ยังมาทุกปีเลยจ้า เพราะงานประจำปีจะเป็นวันที่นัดเพื่อน ๆ มาเจอกันเพื่อไปต่อที่อื่น(ฮา)

  10. ณัฐพันธ์ says:

    …..ในฐานะศิษย์ปัจจุบันสาธิตเกษตรที่เล่นโขนมาตั้งแต่ป.3จนถึงปัจจุบัน(ม.5อ่ะครับ)ก็มีความผูกพันธ์อยู่มากเช่นเดียวกันครับ ตอนที่ผมต้องขึ้นชั้นไปม.6ก็จะประจวบเหมาะกับปีสุดท้ายของอาจารย์ทัศไนยเลย…ถ้าอาจารย์เกษียณไปผมคงคิดถึงลูกเตะก้านคอของอาจารย์เขามากทีเดียวเชียว…ในสภาพปัจุบันนี้มีอาจารย์2คนที่สอนดีมากมาช่วยดึงเด็กเข้ามาโขนได้แล้วครับ(ปล.ผมรุ่น36น่ะครับ) ถึงกับว่ามีเด็กผู้หญิงที่สนใจมาร่วมซ้อมโขนแทนที่จะไปรำไทยด้วยเลย แต่สิ่งหนึ่งที่ผมว่าทำให้อาจารย์ทัศไนยเกือบวิ่งไล่เตะผมได้แล้วคือ พลาดลืมส่งงานติด ร. เลยอดเกียรติบัตรประเภทที่4ไปเนื่องจากผมไปเล่นโขนให้โรงเรียนในหลายๆโอกาส(คิดแล้วแค้นไม่หายลืมส่ง2งานทำให้ติด ร. ไม่รู้ทำไมวิชาอื่นๆไม่ลืมส่ง มาลืมส่งงานวิชาเคมี) ปีนี้และปีหน้าของงานประจำปีพวกพี่ๆก็ไปร่วมด้วยล่ะกันครับแสดงโขนงานประจำปีน่ะ พวกผมก็คุมน้องไม่ไหวสักเท่าไหร่ (แหะๆ)ตัวเองก็มีหลงลืมท่าแล้ว เนื่องจากมาฟิตซ้อมเฉพาะเวลาที่จะไปตามงานต่างๆ แต่ถึงอาจารย์จะเกษียณไปแล้วแต่อาจารย์ก็ยังมีแอบพูดขำๆกับพวกผมด้วยว่าวันงานจะกลับมาหากใครไม่ซ้อมให้ดีอาจารย์แกจะเตะไม่เลี้ยงเลยล่ะครับ ปล.ผมเล่นยักษ์น่ะครับ เมื่อก่อนเป็นลิงแต่จากการบริโภคเยอะเกินเลยทำให้…….เอ่อ…คงรู้กันแล้วนะครับ

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s