รื้อบ้านรื้อช่อง

Posted: January 3, 2007 in ทำนั่นทำนี่-เจอนู่นเจอนี่

ปีใหม่หยุดอยู่บ้านตลอดครับ แทบไม่ได้ไปไหนเลย (มีไปดูหนัง แล้วก็รวมญาตินิด ๆ หน่อย ๆ) สิ่งที่ประทับใจ นอกจากจะลุกขึ้นมาทำข้าวเช้ากับท่านพ่อครั้งแรกในรอบหลายปี (เพราะแม่บ้านไม่อยู่) แล้ว ก็ได้จัดห้องครั้งใหญ่นี่แหละครับ 

ห้องผมโคตรรกเลยฮะ มีของที่ไม่สมควรจะอยู่วางเกะกะเต็มไปหมด ไม่ค่อยมีเวลาจัดห้องเท่าไหร่ครับ (ข้ออ้าง ๆ) ก็จะมีเวลาอย่างน้อย ๆ ช่วงปีใหม่นี่แหละ ที่จะลุกขึ้นมาจัดห้องใหม่ โละของที่ไม่จำเป็นทิ้งเสียที และเนื่องจากมีนิวาสถานอยู่ถึง ๔ ที่ ก็ทำทีเดียวหมดไม่ไหวหรอกครับ ค่อย ๆ แบ่งทำกันไป อย่างช่วงปีใหม่ที่ผ่านมา ก็จัดห้องที่หอพักนักศึกษา กับที่บ้านใหญ่ไปครับ

ที่หอก็จะมีพื้นที่เล็ก ๆ แค่เตียงนอน ตู้เสื้อผ้า แล้วก็โต๊ะเขียนหนังสือครับ ตู้เสื้อผ้าก็ไม่มีอะไรต้องจัด เตียงก็งั้น ๆ แค่เปลี่ยนผ้าปูที่นอน ปลอกหมอน ลากเตียงออกมาตบฝุ่นออกซะบ้าง แล้วก็ล้างพัดลม ตัวปัญหาใหญ่ก็คือโต๊ะเขียนหน้งสือเนี่ยแหละ

 

โต๊ะเขียนหนังสือผมเนี่ย เป็นที่วางกองขยะชั้นดีเลยฮะ ไม่ได้ใช้เขียนหนังสือเท่าไหร่ เพราะปกติผมจะทำงานที่แล็บ กลับไปหอก็ไปซุกหัวนอนอย่างเดียว มีอะไรก็กอง ๆ ไว้บนโต๊ะ สิ่งที่ต้องทำก็คือ โกยของออกมาจากโต๊ะลงมาอยู่บนพื้นให้หมด เช็ดโต๊ะ แยกเอาขยะออกไป แล้วก็จัดของขึ้นไปใหม่

การแยกขยะเป็นส่วนที่ใช้เวลานานที่สุดครับ เพราะของบางอย่างเราก็ลังเลว่าควรจะเก็บไว้ดี หรือควรจะโยนทิ้งไปดี อย่างเช่นหนังสือที่ยังไม่ได้อ่าน และก็คงจะยังไม่ได้อ่าน แต่สภาพยังดีอยู่ ของที่มีฅนให้มา ยังดูดี แต่ไม่แน่ใจว่าจะได้ใช้เมื่อไหร่ รูปภาพ สมุดโน้ต ฯลฯ

นอกจากนี้ก็มีการจัดโต๊ะใหม่ เพื่อสร้างบรรยากาศแปลกใหม่ให้ชีวิตครับ ที่มักง่ายที่สุดก็คือ สลับซ้ายขวา อย่างปีที่ผ่านมา กองหนังสือจะอยู่ทางขวา พวกเครื่องตกแต่งร่างกาย (แป้ง วิตามิน หวี กรรไกร กรรไกรตัดเล็บ น้ำหอม) จะอยู่ทางซ้ายมือ ปีนี้ก็กลับด้านซะ ก็จะได้บรรยากาศแปลกใหม่ไปจากเดิม (มักง่ายจริง ๆ)

 

อีกวันก็คือจัดของในห้องนอนที่บ้านครับ ส่วนสำคัญที่สุดก็คือลิ้นชักแห่งความทรงจำ ในนั้นมีของที่ไม่มีมูลค่า แต่มีคุณค่ามาก ๆ อยู่ อันได้แก่ ไดอะรี่ อัลบั้มรูป การ์ด จดหมาย เฟรนด์ชิป ป้ายชื่อ ของสำคัญจากฅนสำคัญ ฯลฯ ของในนั้นผมรักมาก ๆ เลยครับ เพราะเก็บตัวตนของผมในแต่ละช่วงเวลาอยู่ เรียกได้ว่า ถ้าไฟไหม้บ้านขึ้นมา สิ่งที่ผมจะแบกหนีไป คงไม่ใช่ตู้เย็น ทีวี ฯลฯ แต่เป็นตู้ลิ้นชักอันนี้แหละครับ

สิ่งสำคัญในการจัดลิ้นชักพวกนี้ก็คือ ต้องตั้งสมาธิดี ๆ ครับ เพราะถ้าเผลอวอกแวก หยิบอัลบั้มเก่า ๆ มาดู หรือหยิบจดหมายมาอ่าน หรือกระทั่งเผลอเปิดไดอะรี่สมัยม.ปลายมาชำเลือง … จะโดนดูดเข้าไปในมิติแห่งกาลเวลา ผ่านพ้นไป ๓-๔ ชั่วโมงโดยไม่รู้ตัว

ปีนี้สิ่งที่นั่งทำเป็นพิเศษคือการคัดกรองจดหมายกับการ์ดครับ ปกติเวลาผมได้การ์ดหรือจดหมาย ก็จะใส่ไว้ในลิ้นชักอันนึง ใส่รวม ๆ น่ะครับ ไม่ได้แยกประเภทอะไร ปีนี้มีเวลานั่งเปิดทีละอัน ๆ จดวันที่ลงบนซอง แล้วก็แยกเป็นประเภท ๆ เอาไว้ได้เป็นสามกลุ่มใหญ่ ๆ ก็คือ จดหมาย/การ์ด จากฅนในครอบครับ ญาติผู้ใหญ่, จากเพื่อนสนิทมิตรสหายจากต่างแดน แล้วก็จากเพื่อนสนิท เพื่อนในกลุ่ม รุ่นพี่รุ่นน้องในชมรม + จิปาถะอื่นๆ 

สิ่งที่ทำคือจัดเรียงตามลำดับเวลาครับ แล้วก็หาแฟ้มพลาสติก แยกใส่ไว้ออกเป็นสามแฟ้ม ตอนที่ผมทำมีความสุขมากเลยครับ บางทีก็หยิบจดหมายของเพื่อน ๆ มาอ่าน ก็ขำดี บางอันก็พูดถึงผมตอนสมัยก่อน อ่านแล้วก็ เออเนาะ สมัยก่อนเราเป็นฅนอย่างนี้เองเหรอเนี่ย หรือว่า สมัยก่อนฅนอื่นเขามองเราอย่างนี้นี่เอง บางทีก็ต่างจากสมัยนี้ลิบลับ

ส่วนตัวแล้ว ผมชอบการ์ด/จดหมายพวกนี้มาก ๆ นะครับ ผมชอบมากกว่าของขวัญที่เป็นสิ่งของเสียอีก อย่างปีนี้ หลายอย่างที่ได้รับมาก็หมดอายุใช้งาน ไม่ว่าจะเป็นรองเท้า เป้ กระเป๋าสตางค์ แต่อย่างจดหมายหรือการ์ด บางอันเก็บมาแล้วตั้งสิบปีแน่ะ ยังเอาออกมาอ่านได้อยู่เลย (แม้จะต้องอ่านเบา ๆ เพราะกลัวมันจะบุบสลายคามือก็ตาม)

 

เพราะฉะนั้น ใครที่จะหาของขวัญให้ผม ออกตัวไว้ก่อนว่า ไม่จำเป็นต้องมานั่งเลือกของขวัญอะไรให้ยุ่งยากหรอกครับ ซื้อการ์ดมาสักใบ แล้วก็เขียนอะไรนิด ๆ หน่อย ๆ ถึงตัวผมแล้วลงวันที่ไว้ ก็พอแล้ว การใช้การ์ดหรือจดหมายมีข้อดีหลายอย่างครับ อย่างแรก ประหยัด อย่างที่สอง ง่าย อย่างที่สาม เก็บไว้ได้นาน อย่างที่สี่ ไม่เปลืองเนื้อที่ (แค่แฟ้มอันเดียวก็เก็บจดหมายได้เป็นสิบแล้ว) อย่างที่ห้า เครือข่ายความสัมพันธ์กับฅนรอบข้างเป็นสิ่งที่น่าทะนุถนอมเสมอครับ (เพื่อนจากต่างประเทศบางฅนไม่ได้ติดต่อกันมาร่วมสิบปีแล้ว… ถ้ามีเวลามากกว่านี้ ผมอาจจะลุกขึ้นมาเขียนจดหมายถึงพวกเขาเหล่านี้ก็ได้)

อ้อ วาระพิเศษอย่างวันเกิด หรือวันปีใหม่ เอาเข้าจริง ไม่ต้องเป็นการ์ดก็ได้นะครับ ผมเองก็ไม่ได้คาดหวังอะไรขนาดนั้น (อย่างการ์ดวันเกิด ได้จากฅนในครอบครัวก็เพิ่งสองสามปีนี้เอง) มีฅนจำวันเกิดเราได้ โทร.มาอวยพร หรือส่งข้อความมา แค่นี้ก็ปลื้มมาก ๆ แล้วล่ะครับ

  

การที่เราอยู่ในความทรงจำของใครบางฅน… เป็นเรื่องดีเสมอ

Comments
  1. Rata says:

    happy New Year ka
    Bonne année
     
    P.S.
    totally agree with you.
    Card is a really good present.
     

  2. Jang says:

    ปีนึงจัดที
     
    พี่ปีนึงจัดมันทุกเดือน…จะเปลี่ยนเป็นปีนึงจัดทีดีป่ะเนี๊ยะ..เหนื่อยปีละครั้ง555
     
    เวลาจัดบ้านเสียเวลาตรงเจอ"ความทรงจำ" นี่แหล่ะค่ะ  บางทีกว่าจะเสร็จก็มัวแต่ย้อนเวลากันเนิ่นนาน^_^
     
    พี่มีจดหมายของเพื่อนสนิทอยู่คนนึง  เก็บไว้ทุกวันนี้ จดหมายเป็นร้อยๆฉบับที่เขียนโต้ตอบกัน วันนึงเธอมาที่บ้าน
    พี่เอาจดหมายออกมาให้ดู  เอามาอ่านแล้วนั่งหัวเราะกับเรื่องในนั้น 
    เวลาที่เรามีความทรงจำดีๆร่วมกับใครสักคน..ก็เป็นเรื่องที่ดีนะ  บางเรื่องแม้เป็นวันเวลาที่เลวร้าย แต่วันนี้ก็ทำให้เรายิ้มกับมันได้
    ถึงได้เก้บอะไรแบบนี้ไว้เรียบร้อยกว่าของอื่นๆในบ้าน
     
    อยากให้คนที่บ้านเข้ามาอ่านจัง..จะได้รู้ว่าการเก็บบ้านก้ไม่ใช่เรื่องง่ายๆนะ(ยะ)คะ
    เห็นเรียบร้อยๆทุกวัน…สายตัวแทบขาด (ถึงไม่รู้ว่า"สายตัว"นี่มันอยู่ตรงไหนของร่างกายก็เหอะ)
    ถ้ามีวินัยเก็บเข้าที่ทุกๆวันก้ไม่เหนื่อยสาหัสอ่ะค่ะ ( ถ้าเป็นคุณหญิงมร"สุม"กะคุณชาย"พาด"สกร กันหมด เวลาเก็บทีก็กระอัก..)
    (ขนาดนี้ก็ยังเหลือที่ขวางหูขวางตาพี่เป็นกระตั๊ก ยังมึนๆอยู่เลยว่าจะเก็บยังไงให้หมด )
     
    เพิ่งมีคนบอกว่า…มนุษย์เรา..คนๆนึงจะเป็นส่วนประกอบของความทรงจำของใครอีกสักคนเสมอ  การถูกระลึกถึงหรืออยู่ในความทรงจำของคนๆนึงจะเป็นการยอมรับการมีตัวตนของเราให้คงอยู่บนโลกนี้..
    การถูกระลึกถึง..มันเป็นเรื่องพิเศษจริงๆนั่นแหล่ะ
     
    อย่างน้อยมันดีกว่า..การถูกเดินหนีขณะที่มีตัวตนเยอะ..ว่ามะ
     
     
    ปีนี้เอาการ์ดที่ได้มาติดบอร์ด  กะไว้ว่าจนถึงกุมภาถึงจะเอาออก  เวลานั่งดูก็อิ่มใจนะ…มีคนยอมให้เราอยู่ในความทรงจำของเขาตั้งหลายคน
     
    เรายังมีตัวตนอยู่บนโลกสำหรับใครอีกหลายคน..เป็นเรื่องดี..ดีมากๆเชียวล่ะ..
     
     
     
     

  3. gibt says:

    เราก็รื้อของที่ไร ก็นั่งจมอยู่กับสิ่งเหล่านี้นานทีเดียว วันดีคืนดีก็เอาเฟรนด์ชิพมานั่งอ่านเป็นชั่วโมง คิดถึงเพื่อนๆจัง
     
    glückliches neues Jahr noch einmal!

  4. Mig says:

    นี่พี่ก้อนรึป่าว?
    คิดว่าพี่ก้อนคงจำเราไม่ได้อ่าค่ะ

     
    นี่ มิก ที่อยู่พหุ’3 ค่ะ (=kus’34)
    ฟันแคมป์’2 อยู่สีเหลือง (คนคิดบูมปลาบู่)
    ตอนไปฟันแคมป์อ่ะ พี่ก้อนเซ็นหมวกให้เราว่า "แล้วอย่าลืมมาสอนภาษาจีนพี่อีกนะ p’ก้อน"
     
    จำไม่ได้อ่าดิ 555+
     
    ปล. เอ่อ เมื่อปีที่แล้วอ่ะ ใช่พี่ก้อนรึป่าวที่เดินสวนกับเราที่เตรียมอุดมอ่ะ
    ถ้าใช่ เราเองแหล่ะที่เป็นคนหวัดดี แล้วพี่ก้อนก้ทำหน้าเอ๋อๆงงๆ
    (ดูจากหุ่น และเครา เลยคิดว่าน่าจะใช่)
     
    ถ้าจำไม่ได้ก้ช่างเหอะค่ะ
     
    ปล.2 จาบอกพี่ก้อนว่า
    ขอบคุณมากกกกกกกๆๆๆ สำหรับพี่ก้อน พี่นัท แล้วก้พี่ๆทุกคน
    สิ่งที่เราได้รับจากฟันแคมป์ เป็นอะไรที่เป็นประโยชน์ต่อเรามาก และหาจากที่อื่นไม่ได้อีกแล้วจิงๆ
    พวกพี่ๆทำให้เรารู้สึกรัก รร มากขึ้น รู้จักคำว่า "เสร่อ" มากขึ้น
    รักพี่ๆนะคะ
    12 123 12 12 1 i love u!!!!
     
    HNY’07 ค่า!!!????
     
    ตอนไปฟันแคมป์ พี่ก้อน
     
     
     

  5. May-ya says:

    +++ สิ่งสำคัญในการจัดลิ้นชักพวกนี้ก็คือ ต้องตั้งสมาธิดี ๆ ครับ เพราะถ้าเผลอวอกแวก หยิบอัลบั้มเก่า ๆ มาดู หรือหยิบจดหมายมาอ่าน หรือกระทั่งเผลอเปิดไดอะรี่สมัยม.ปลายมาชำเลือง … จะโดนดูดเข้าไปในมิติแห่งกาลเวลา ผ่านพ้นไป ๓-๔ ชั่วโมงโดยไม่รู้ตัว << ถูกกกกกก ที่สุดอะค่าพี่ก้อน วันนั้นเมย์เคยเหงาๆ หยิบเฟรนด์ชิพมาเปิด แค่เฟรนด์ชิพนะ หันมาอีกทีผ่านไปเกือบ 3 ชั่วโมง โอยยยยยย
     
    +++ ยิ่งตอนไหนนั่งอ่านเฟรนด์ชิพที่ให้อาจารย์เซ็นที จะร้องไห้ จริงๆเคยร้องไห้ไปแล้วด้วยอะค่ะ ไม่เข้าใจเหมือนกันแฮะ ตอนอาจารย์เซ็นให้ใหม่ๆ ก็ไม่รู้สึกอะไรเล้ย 55555 แต่พอจบมานานๆแล้วนั่งอ่าน รู้สึกอยากโดดไปหาอาจารย์ซะตั้งแต่ตอนนั้นเลยอะ
     
    +++ บางทีเวลานั่งอ่านเฟรนด์ชิพจากเพื่อนๆ ก็จะชอบนึกถึงวันเวลาเก่าๆที่เคยอยู่ด้วยกันสมัยโรงเรียน ก็พาลอยากเจอ อยากสร้างบรรยากาศเดิมๆ 5555 แต่พอมาเจอเข้าจริงๆ ทุกคนก็เปลี่ยนกันไปหมดแล้ว ทั้งสไตล์ นิสัย บุคลิก อะไรๆก็เปลี่ยนไปหมด อย่างตอนงานประจำปีนี่ชัดเลยอะค่ะ รู้สึกผิดหวังนะ รู้สึกว่านี่มันไม่ใช่แบบที่เราเคยมีนี่นา
     
    +++ สิ่งหนึ่งที่ได้เรียนรู้ ก็คือบางครั้งความทรงจำ มันก็เป็นได้แค่ความทรงจำ ถ้าเรายังจะดื้อดึงทำมันให้เป็นจริง เราเองก็คงจะเสียใจ
     
    +++ ว่าแต่ว่าเมย์อัพสเปซแล้วค่าพี่ก้อน แหะๆๆ อัพตามอารมณ์

  6. Prarinya says:

    อืม จริงของน้องก้อนนะ
    พี่ก็เคย จัดห้องทีเจออะไรที่ไม่ได้อ่านนาน
    รู้สึกเหมือนโดนมิติแห่งกาลเวลาดูดเข้าไป
    หลายๆครั้งได้นึกว่าชีวิตพาพบผู้คนมากมาย
    ตอบช้าไปนหน่อยแต่ก็สวัสดีปีใหม่นะน้อง
     
    ว่าแต่พี่ความจำสั้นอะ ทำไงดี ความทรงจำก็ไม่มีอะ 55+

  7. sine says:

    นี่ทรายพหุนะคะ พี่เลี้ยง thinkingกะICT
    พี่ก้อนจำได้ป่ะ
     
    ทรายก้อเป็นเหมือนกัน เวลารื้อตู้ออกมาจัด
    ถ้าจารื้อมาจัด ต้องใช้เวลาทั้งวันเลย จนโดนแม่ดุประจำ
     
    มะได้เจอตั้งนาน คิดถึงน้าคับ

  8. khajirat says:

    อ่านจบแล้วพึ่งรู้ว่าผู้ชายเค้าก็มีอารมณ์ละเอียดอ่อนเหมือนกันนะเนี่ย ^^…
    เวลาเขียนการ์ดให้ผู้ชายก็จะเขียนอะไรที่มันสั้นๆซะมากกว่า
    เพราะคิด(เอาเอง)ว่าเค้าคงไม่ได้สนใจจะอ่านสิ่งที่เราเขียนมากนัก.. อาจจะสนใจแค่ว่ามันเป็นอะไรมากกว่า^^
    ส่วนเวลาเขียนการ์ดให้ผู้หญิงก็จะพล่ามอย่างเต็มที่(เกี่ยวกับคนๆนั้น)
     
    น่าสนใจดีเหมือนกัน… (วันหลังจะลองทำโพลดู^^,)
     
    เวลาเราหวนนึกถึงอดีตเรามักจะรู้สึกดีๆเสมอ ไม่ว่ามันจะเป็นความทรงจำที่ดีหรือไม่ดี
    เค้าบอกว่า"คนเราโหยหาอดีต.. ไขว่ขว้าอนาคต แต่ลืมเลือนปัจจุบัน"
     
    (^^")… เข้าใจยากอีกแล้ว…

  9. ก้อน Masatha says:

    ก้อน Masatha

    Pum+PiM+ >>> สวัสดีปีใหม่เช่นกันจ้า.. ปีใหม่นี้ขอให้อบอวลไปด้วยความสุขนะจ๊ะ
     
     
    ¤°•TwïѬ߱┢┦ømë•°¤ >>> เคยเอาจดหมายที่ได้มากองแล้วนั่งอ่านอยู่หนนึงเหมือนกันครับ น้ำตาร่วงเช่นกัน (แต่ไม่ได้ขนาดเป็นร้อย ๆ ฉบับอย่างพี่แจงนะฮะ)
    เรื่องจัดบ้านเนี่ย… เข้ามหาลัยถึงได้รู้ว่าสาหัสขนาดไหน (ถึงว่า แม่ชอบบ่นจังว่าบ้านรก บ้านรก) แต่มาอยู่หอบางทีก็รำคาญความรกของห้องตัวเองฮะ แต่ถ้าให้จัดทุกวันก็… ทำไม่ได้อ่ะ "- -)
    ขอบคุณสำหรับของขวัญปีใหม่… และการมี ‘ตัวตน’ ในความทรงจำของพี่แจงนะฮะ
     
    gibt >>> นั่นนะสิ คิดถึงเพื่อน ๆ เหมือนกันจ้า… นี่เราไม่ได้มีเลี้ยงรุ่นมานานเท่าไหร่แล้วนะเนี่ย?
     
    M!c >>> มิกเองรึ… จำได้สิ… น้องฅนที่พี่เรียกให้มาหาเพื่อจะคืนป้ายชื่อให้… แต่กลับวิ่งหนีเข้าห้องไป ทำไมจะจำไม่ได้!
    ตอนเจอกันที่เตรียมฯ ก็จำได้นะ แต่ที่ทำหน้างง เพราะว่า ตอนนั้นนึกไม่ออกว่าเด็กพหุภาษามาทำอะไรที่เตรียม… แล้วอีกอย่าง ตอนอยู่ค่ายเราใส่แว่นนี่นะ พอเจอตอนที่ไม่ใส่วันแล้วก็ต้องใช้เวลานึกนิดหน่อย 🙂
    จะผ่านมาสองปีแล้วรึเนี่ย เร็วจังนะฮะ คิดถึงน้อง ๆ ทุกฅนมากเลย
    นึกไม่ถึงว่าจะยังจำโค้ดปรบมือที่พี่สอนได้อยู่นะเนี่ย (ซึ้งชะมัด)
    HPNY 07 เช่นกันจ้า
     
     
    SailorMay >>> แวะเข้าไปอ่านแล้วจ้า (เม้นท์ให้แล้วด้วย) เวลาเจอเพื่อน ๆ แล้วรู้สึกว่ารูปลักษณ์เปลี่ยนไปเยอะนะ… แต่เวลาคุยกันทีไร ก็รู้สึกว่าไม่ค่อยเปลี่ยนทุกที มุกที่ใช้แซวกัน อำกัน ก็ยังเป็นมุกสมัยม.ปลายอยู่นั่นแหละ แต่ถ้ามีการเปลี่ยนแปลงก็เป็นเรื่องที่ดีนะ ถ้าฅนเราไม่มีอะไรเปลี่ยนไปเลยคงเป็นเรื่องน่าเบื่อชะมัด
     
    Miracle-Bear >>> ใช้ชีวิตมาได้ถึงขนาดนี้ ความจำสั้นคงไม่ใช่ปัญหาแล้วละมั้งครับ (ฮา) เวลาพูดถึงเรื่องเก่า ๆ เรื่องในอดีต รู้สึกตัวเองแก่ชอบกล สวัสดีปีใหม่ด้วยฅนครับ
     
    saiii >>> โอ้ว ไม่ได้เจอตั้งนาน เห็นตี๋น้อยบอกว่า ปีนี้จะมาทำ fun camp#4 ด้วยใช่มะ… แล้วเจอกันที่ค่ายนะฮะ
    im ann >>> เอ่อ…ถ้าไม่รู้จักกันมาก่อนคงนึกว่าพี่แอนยังอยู่ในโรงเรียนหญิงล้วนนะฮะเนี่ย(ฮา) ผู้ชายก็มีมุมละเอียดอ่อนเหมือนกันนะฮะ แต่ไม่ค่อยแสดงออกเท่านั้นเองใครบอกว่าพี่แอนพูดเข้าใจยากฮะ ผมเถียงขาดใจเลย ฅนพูดเข้าใจยากกว่าพี่แอนน่ะ แถวนี้มีเยอะแยะ(ฮา)

  10. Kade says:

    hi ka p’Koan
    How r u ka????
    I’m Kade na. Do u remember me??
    Happy lately New Year ka!!

  11. c e r e a l says:

    ขอซื้อบรรทัดสุดท้ายได้มั้ยคะ?
     
    แฮปปี้ปีใหม่ค่ะพี่ก้อน..

  12. praew says:

    เข้ามาอ่านหลายรอบแล้วค่ะ ไม่รู้จะคอมเม้นอะไรดี
     
    สวัสดีปีใหม่ย้อนหลังมากๆๆๆๆๆ
     
    แล้วเจอกันที่ค่ายนะคะ

  13. ก้อน Masatha says:

    Kade^^ >>>> ดีจ้า… เกดไหนวะ (พอดีมีหลายเกด) ใช่น้องพิชานนรึเปล่าเนี่ย
    ปล. เข้าบล็อกไม่ได้ว้อย กรุณา add เมล์พี่ด่วน
    [ere@! >>> โอ๊ะ บรรทัดสุดท้ายไม่ขายจ๊ะ…. ยกให้ฟรี!
    pяãέω³² >>> สวัสดีปีใหม่จ้า… ไม่ต้องเมนท์ทุกบล็อกก็ได้ หลาย ๆ ฅนก็เมนท์บ้างไม่เมนท์บ้าง… เรื่องปกติ!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s