บอลคู่ ชมพู-เหลือง/แดง

Posted: May 18, 2008 in Jam
 

เมื่อวานไปขึ้นแสตนด์ฟุตบอลประเพณีจุฬา-ธรรมศาสตร์ครับ…

 

สำหรับฅนที่งง ๆ ว่าอีนี่เด็กมหิดลแล้วมึงไปเจ๋ออะไรด้วย ขออนุญาตเท้าความ

 

ผมขึ้นแสตนต์งานบอลตั้งแต่อยู่ปีหนึ่งแล้วครับ สาเหตุก็ไม่มีอะไรมาก เป็นสาเหตุง่าย ๆ ตื้น ๆ คือ

 

– สาวที่ชอบชวนขึ้นแสตนด์ธรรมศาสตร์-

 

ปีแรกขึ้นเดี่ยวด้วยฮะ คือไม่รู้ว่าสาวเจ้าเป็นสต๊าฟแล้วไม่ได้ขึ้นแสตนด์ เห็นแมสเสจมาชวนให้ไปก็ไป ไปถึงนึกว่าจะหาเจอกันง่าย ๆ พอเดินขึ้นแสตนด์ไปถึงปุ๊บก็เพิ่งรู้ตัวว่าคิดผิดถนัดเพราะฅนเป็นล้าน (นึกถึงตอนนั้นแล้วก็ยังฮาอยู่เลย ว่าช่างบ้าดีเดือดจริง ๆ แค่ผู้หญิงชวนก็บุกตามไปไม่คิดหน้าคิดหลัง….ความรักทำให้ฅนตาบอดจริง ๆ)

 

 

ปีถัดมาก็แก้ไขได้ครับ นัดมาเจอกันก่อนแล้วค่อยขึ้นแสตนด์ด้วยกัน ก็ขึ้นฝั่งธรรมศาสตร์อยู่หลายปี ตั้งแต่ฅนที่ผมชอบฅนนี้ยังไม่มีแฟน… จนเจ้าตัวมีแฟนแล้ว… จนกระทั่งเลิกกับแฟน เราก็ยังขึ้นแสตนด์ด้วยกันอยู่ (ดู ๆ ไปก็ช่างทรหดจริง ๆ ปกติก็ไม่ค่อยได้เจอหน้ากัน เลยกลายเป็นได้เจอหน้ากันปีละหนก็เพราะงานนี้แท้ ๆ )

 

ตอนนี้สาวเจ้าไปเรียนเมืองนอกแล้วครับ ผมก็กลับมาขึ้นแสตนด์ฅนเดียวเหมือนปีแรกตามเคย แต่ตอนนี้ไม่ได้ขึ้นเพราะความรักบังตาแล้วฮะ ขึ้นเพราะผูกพันมากกว่า (เจ็ดปีแล้วนะเนี่ย)

 

ทุก ๆ ปีจะขึ้นแสตนด์ธรรมศาสตร์ครับ แต่มีปีนึงที่ขึ้นแสตนด์ฝั่งจุฬาก็คือปีที่น้องชายเข้าจุฬาปีแรก (ตอนนั้นอยากรู้ว่าแสตนด์ฝั่งจุฬาเป็นไง ก็เลยขอติดสอยห้อยตามน้องชายไปด้วย)

 

ส่วนปีนี้เดินขึ้นแสตนต์จุฬาอย่างองอาจครับ ขึ้นฅนเดียว แต่ชินซะแล้ว แล้วเวลาทำอะไรฅนเดียวก็ทำให้มีเวลาสังเกตสังกาเหตุการณ์รอบ ๆ ตัวเหมือนกัน

 

สำหรับน้องที่ชินกับการขึ้นแสตนด์ของสาธิตสามัคคี แสตนด์ของบอลประเพณีจะมีรูปแบบที่แตกต่างกันอยู่นิดหน่อยครับ มีการแปรอักษรก็จริง ๆ แต่ว่าที่นั่งจะไม่ฟิกซ์ แปลว่าใครจะนั่งตรงตำแหน่งไหนก็ได้  แต่ไม่ห่วงเรื่องการแปรอักษร เพราะแต่ละที่นั่งจะมีใบโค้ดอยู่ สิ่งที่ต้องทำก็คือ ฟังผู้นำเชียร์ให้เข้าใจว่าโค้ดแต่ละอันมันหมายถึงอะไร แล้วก็ทำตามที่ผู้นำเชียร์บอกเวลาให้สัญญาณ (ไม่ยากครับไม่ยาก ผมไปปีแรกยังเข้าใจรู้เรื่องเลย)

 

อุปกรณ์เวลาเดินขึ้นแสตนด์จะมีแจกเป็นสองถุงครับ ถุงแรกเป็นถุงยังชีพ ในนั้นก็จะมีอุปกรณ์ยังชีพทั้งหลาย ได้แก่น้ำดื่ม หมวก ขนมปัง ลูกอม ยาดม พัด ฯลฯ มีกระทั่งโรลออน! (ไม่รู้มีทำไม แต่เข้าใจว่าคงขอสปอนเซอร์ได้เลยใส่ ๆ มา) แล้วก็มีหนังสืองานบอล มีรายละเอียดเกี่ยวกับงานบอล  แล้วก็รูปลีดส์ต่างๆ  สี่สีทั้งเล่ม (น่าเก็บมิใช่น้อย)

 

อีกถุงเป็นถุงใส่อุปกรณ์ครับ สำหรับแปรอักษร และเล่นบนแสตนด์ต่าง ๆ นา ๆ เช่น พู่ คันฉ่อง (แผ่นโลหะตีบาง ๆ ใช้สะท้อนแสง) ร่ม กระบองลม ไฟฉาย กะป๊าบ(มือพลาสติกสำหรับทำเสียงปรบมือ) พัด ฯลฯ แล้วก็จะมีเพลทขนาด 1×1 (คือ 1 ฅนเป็นเพลท 1 สี) กับเพลท 16 (เพลทสำหรับ 1 ฅน จะประกอบด้วย 16 แผ่นย่อย) เพลท 16 นี้ไว้สำหรับแปรอักษรเป็นรูปที่มีความละเอียดสูง พวกรูปพระมหากษัตริย์ หรือรูปตราพระเกี้ยวสวย ๆ ไว้ช่วงพิธีการครับ (เพราะความละเอียดจะเป็น 16 เท่า) ส่วนเพลท 1x1 จะไว้ใช้แปรอักษรแซวกัน หรือเป็นลายง่าย ๆ ไม่ซับซ้อน ภาพการ์ตูน เป็นต้น

 

เวลาขึ้นแสตนด์นี่ทำใจได้เลยครับว่าเป็นฟันเฟืองเล็ก ๆ ของกลไกจริง ๆ ต้องนั่งนานมากร่วมๆ  4 ชั่วโมงเป็นอย่างน้อย (ตั้งแต่ราว ๆ บ่ายสองโมง จนถึงเกือบสองทุ่ม- ถ้าขึ้นเร็วนะครับ) แล้วใครที่คิดจะไปดูลีดส์ ดูดรัมเมเยอร์ หรือว่าขบวนพาเหรด อันนี้แนะนำให้ดูทีวีอยู่กับบ้านครับ อย่ามาขึ้นแสตนด์ เพราะฅนบนนี้จะมองไม่เห็นอะไรเลย (เห็นตัวละครเป็นเข็มหมุด) พวกลีดส์ก็จะไปเต้นหน้าประธานเป็นส่วนใหญ่ แวบเข้ามานำเชียร์เราแค่ไม่กี่หนเท่านั้น แถมไกลก็ไกล ไกลจนดูไม่ออกเลยว่าลีดส์ฅนไหนเป็นฅนไหน (เพราะแต่งตัวแต่งหน้าทำผมเหมือน ๆ กันไปหมด)

 

พูดถึงลีดส์ ผมว่าวันจริงเป็นอะไรที่ทรหดมากนะครับ ดูแล้วเหนื่อยมาก เป็นสิ่งมีชีวิตที่ไม่น่าอิจฉาเลยแม้แต่น้อย ใครที่คิดว่าเป็นลีดส์แล้วจะได้แต่งตัวฉุยฉายเดินกรายไปกรายมาละก็คิดผิดถนัด วันจริง จะต้องแต่งตัวตั้งแต่เช้า ยืนกลางแดดร้อน ๆ หลายชั่วโมง แล้วต้องฉีกยิ้มทีหลายชั่วโมงอีก ต้องมานำเชียร์หน้าแสตนด์นู้นแสตนด์นี้(ทั้งแสตนด์แปรอักษร แสตนด์ฅนดู แสตนด์ศิษย์เก่า หน้าประธาน ฯลฯ) ต้องวิ่งไปวิ่งมาตลอดไม่ได้พัก (แล้วคิดดูว่าวิ่งทั้ง ๆ ที่ใส่ส้นสูงปริ๊ดนั่นแหละ) ชุดก็ต้องเปลี่ยนทั้งชุดกลางวันกลางคืน (ของธรรมศาสตร์จะเน้นเพรียว ๆ โทนสีดำ แดง เหลือง แต่ของจุฬาจะฟูฟ่องอลังการกว่า โทนสีชมพู ขาว เป็นอย่างนี้ทุกปี) อีกอย่าง แสตนด์ก็ร้องเพลงไม่ค่อยจะได้ เอะอะ ๆ ก็บูมมหาลัย กับร้องเพลงง่าย ๆ (ถ้าจุฬาก็เป็นจุฬาน่ารัก ถ้าธรรมศาสตร์ก็เป็นแช่วับ กับธรรมศาสตร์สู้) เห็นลีดส์ฝึกซ้อมเพลงยาก ๆ ยาว ๆ แล้วก็เสียดายแทนว่าคงไม่ค่อยได้ใช้งานจริงเท่าไหร่ แถมเวลาสั่งเพลง กับปรบมือ แสตนด์ก็ไม่ค่อยได้ยิน+ไม่ค่อยให้ความร่วมมือด้วย… เป็นลีดส์ก็น่าเศร้าเหมือนกันนะครับ

 

สำหรับแสตนด์ปีนี้อยู่ในช่วงไว้ทุกข์ครับ ก็เลยมีอะไรที่เปลี่ยนแปลงจากทุกปีนิดหน่อย เช่น ปีนี้จัดที่สนามจุ๊บ ไม่ใช่สนามกีฬาแห่งชาติเหมือนทุกปี แล้วก็ไม่มีการแปรอักษรเป็นภาพโดยใช้เพลท ซึ่งก็ทอนอรรถรสไปเยอะ เพราะไม่มีการแปรอักษรโต้ตอบกัน หรือมีการแปรเป็นจังหวะ หรือมีการแปรโดยใช้เพลท 1 ต่อ 16 แต่ไม่ใช่ว่าแสตนด์ไม่ต้องทำอะไรนะครับ ก็มีการใช้อุปกรณ์อื่นทั่ว ๆ ไป ทั้งพัด ร่ม พู่ หมวก ส่วนการแปรออกมาเป็นรูปใช้ป้ายผ้าผืนใหญ่ ๆ คลุมแทน (เห็นเค้าเรียกว่าไวนิล) ก็ง่าย ๆ ไม่ซับซ้อน (แต่ไม่ค่อยสวยเท่าไหร่)

 

ด้วยความที่เคยขึ้นมาแล้วทั้งสองมหาลัย ผมคิดว่าพอจะบอกความแตกต่างของแสตนด์ทั้งสองฝั่งได้ครับ ฝั่งธรรมศาสตร์จะใช้งานน้อง ๆ ที่ขึ้นแสตนด์คุ้มครับ คือให้แปรอักษรตลอดเวลา มีอะไรมาให้เล่นตลอด นอกเหนือไปจากการแปรภาพตามพิธีการแล้ว เดี๋ยว ๆ ก็ให้หยิบนู่นมาเล่น หยิบนี่มาเล่น แป๊บ ๆ ก็ให้แปรโค้ดแซวการเมืองเป็นกลอน ฯลฯ แล้วพี่นำเชียร์ของธรรมศาสตร์จะปากจัด แล้วก็มุกเยอะกว่าของจุฬาครับ (แต่เข้าใจว่าเพราะทำมาหลายปี อย่างเวลาผมไปขึ้นก็จะเห็นพี่หน้าเดิม ๆ เป็นฅนนำ) ระบบการส่งของ โฟลว์ของก็จะดีกว่าของจุฬาครับ ของจุฬาเวลาให้ส่งของไม่ว่าจะเป็นอุปกรณ์ น้ำ อาหารก็จะส่งแบบตัวใครตัวมัน มั่วเล็กน้อย มาถึงก็หยิบ ๆ ส่งเลย แต่ของธรรมศาสตร์จะให้ส่งเป็นระบบเป็นขึ้นตอน ขนาดส่งขวดน้ำยังให้ส่งเป็นจังหวะไปพร้อม ๆ กันทั้งแสตนด์เลยครับ

 

แต่ข้อดีของจุฬาก็คือมีการเอนเทอร์เทนฅนขึ้นแสตนด์ดีมาก ๆ ครับ ในขณะที่ของธรรมศาสตร์จะแปรอักษรลูกเดียว ของจุฬาจะมีการแสดงมาคั่น ๆ เยอะมาก (ไม่แปลกใจที่เวลามองจากฝั่งธรรมศาสตร์จะไม่ค่อยเห็นจุฬาแปรอักษรเท่าไหร่ เพราะว่าดูการแสดงอยู่นี่เอง) การแสดงจะมีมาให้ดูตลอด ทั้งปอม ปอม แดนซ์ต่อตัว รำไทย เต้นจากชมรมต่าง ๆ ร้องเพลง ฯลฯ ทั้งสองแบบก็ต่างสไตล์กันนะฮะ แล้วแต่ว่าชอบแบบไหน(พอดีผมขึ้นแสตนด์ของธรรมศาสตร์บ่อยกว่าครับ ก็เลยชินมากกว่า แต่ต่อ ๆ ไปคงขึ้นแสตนด์ของจุฬามากขึ้น)

 

สิ่งที่เรียนรู้อย่างหนึ่งและอยากเอามาปรับใช้ก็คือ

 

การมีแสตนด์คือการเอนเทอร์เทนครับ ไม่ว่าจะเป็นการเอนเทอร์เทนฅนดู หรือว่าจะเป็นการเอนเทอร์เทนฅนที่อยู่บนแสตนด์ด้วยกันเอง

 

พอขึ้นแสตนด์ฟุตบอลประเพณีแล้ว ทำให้มีเรื่องอยากจะมาปรับเปลี่ยนระบบของแสตนด์กีฬาสาธิตสามัคคีเป็นบ้าเลย

 

ผมไม่แน่ใจว่าระบบของแสตนด์เชียร์สาธิตสามัคคีในตอนนี้เป็นอย่างไรนะครับ แต่ถ้าสมัยผม บอกได้เลยว่าเราเน้นไปที่การแสดงชุดพิเศษมาก…. มากจนเกินไป

 

ของแสตนด์สาธิตสามัคคี เราต้องขึ้นแสตนด์ตั้งแต่เช้าครับ แต่ไม่ได้ทำอะไรเป็นชิ้นเป็นอัน ไม่มีการแปรอักษรใด ๆ มีแค่ฝึกซ้อม พูดคุย นั่งดูเค้าวิ่งแข่งกันจนถึงเย็น เพื่อทำหน้าที่คือเชียร์ชุดพิเศษแค่ 5 นาที จากนั้นก็กลับบ้าน

 

จริง ๆ แล้วผมคิดว่าต้องปรับความคิดใหม่ครับ เราไม่ควรวางแผนแค่ 5 นาที แต่ควรจะวางแผนทั้งวันเลยว่า เราจะทำอะไรบ้างเมื่อต้องอยู่บนแสตนด์ร่วม ๆ เกือบ 10 ชม. (สมัยผมตอนนั้นอยากทำอะไรก็คิดทำกันตอนนั้นเลยครับ ไม่ได้วางแผนอะไรเลย ไม่รู้สมัยนี้เป็นอย่างไรบ้าง)

 

เราน่าจะมีการแปรอักษรเล่นกับฅนดูมากกว่านี้ครับ หรือแปรอักษรให้กำลังใจนักกีฬาก็ยังดี ฅนที่มาดูตั้งแต่เย็น ๆ น่าจะได้เห็นแสตนด์ทำอะไรบ้าง นอกจากจะแค่ฝึกซ้อมสำหรับเชียร์ชุดพิเศษเท่านั้น

 

ยิ่งไปกว่านั้น เราไม่มีการเอนเทอร์เทนฅนบนแสตนด์เลยครับ

 

เอาล่ะ ถ้าคิดจะให้มีการแสดงมาคั่นให้แสตนด์ดู อาจจะเว่อร์ไป (จริงๆ  แล้วมีก็ดีนะ) แต่อย่างน้อยก็น่าจะมีเกมให้เล่น มีกิจกรรมให้ทำบนแสตนด์ไม่ให้เบื่อ เพราะที่ผ่านมาจะเป็นการซ้อมการแปรแบบเบา ๆ เงียบ ๆ ที่เหลือก็นั่งคุย ให้แสตนด์นั่งเฉย ๆ ดูนักกีฬาวิ่งแข่งกันไป

 

เราน่าจะวางแผนให้มากกว่านี้ครับ ให้มีกิจกรรมครอบคลุมทั้งวัน มีความประทับใจเกิดขึ้นทั้งวัน ไม่จำเพาะไปแค่เชียร์ไม่กี่นาที จากนั้นก็เสมือนภารกิจเสร็จสิ้น ไม่ต้องทำอะไรอีก….

 

เคยคิดเล่น ๆ อยู่เหมือนกันว่า เด็กโรงเรียนเราก็เข้าจุฬา-ธรรมศาสตร์กันทุกปี น่าจะได้เห็นระบบของแสตนด์มาตั้งเยอะ ทำไมไม่มีใครคิดจะกลับไปเล่าให้รุ่นน้องฟังเลยเหรอว่า ระบบของมหาลัยมันเป็นแบบนี้? สมัยรุ่นผมทำเชียร์สาธิตสามัคคีก็งมโข่งกันเอง.. ถ้ารู้ว่ามหาลัยเค้าทำกันอย่างงี้กัน เค้าวางแผนให้แสตนด์มีกิจกรรมทำตลอด 5-9 ชั่วโมงที่อยู่บนนั้น แสตนด์สาธิตสามัคคีของเราคงมีระบบมากกว่านี้ และฅนที่ขึ้นแสตนด์คงได้รับประสบการณ์ที่ดีกว่านี้แน่ ๆ

 

เสียดายที่ไม่มีใครเคยบอกเท่านั้นเอง

 

กลับมาที่เรื่องของแสตนด์จุฬา-ธรรมศาสตร์กันต่อนะครับ ปีนี้ผลบอลเสมอ 0-0 (จริงๆ  ผมไม่ค่อยแคร์ผลบอลเท่าไหร่ แต่ไม่รู้ทำไม เป็นอะไรที่ทุกฅนต้องถามทุกทีเวลาพูดถึงงานบอล) การได้ขึ้นแสตนด์สำหรับผมก็สนุกดีครับ ฅนที่ทำงานนี้ต้องเก่งมากเลยทีเดียว เพราะต้องประสานงานกันตลอด ฅนนำเชียร์ก็ต้องคอยเอนเทอร์เทนแสตนด์ ต้องหาอะไรทำไม่ให้ฅนเชียร์ว่าง ต้องประสานกับฝ่ายพิธีการว่าจะร้องเพลงสรรเสริญแล้วนะ ให้แสตนด์หยุดเล่นได้แล้ว ฝ่ายพัสดุก็ต้องเตรียมอุปกรณ์ของฅนหลายพันฅน ฝ่ายอาหารก็ต้องเตรียมน้ำ เครื่องดื่ม สำหรับฅนหลายพันฅนเช่นกัน ซึ่งกว่าจะสั่งอาหาร กว่าจะขนมา ไม่น่าจะเป็นเรื่องง่ายเลยแม้แต่น้อย (แถมข้าวกล่องยังร้อน ๆ แล้วน้ำดื่มยังเย็นเฉียบด้วยนะครับ) แล้วยังมีฝ่ายพาเหรด เชียร์ปีศาจ(สันทนาการ) ถ่ายรูป ฅนเชิญพระเกี้ยว ฯลฯ

 

ถึงจะได้แค่ขึ้นแสตนด์ แต่ผมก็รู้สึกดีนะครับ ได้ประสบการณ์ดี ๆ เยอะ ได้เห็นการทำงานที่ใหญ่ระดับนี้ (มหิดลไม่ได้มีงานกีฬาที่สเกลใหญ่ระดับนี้)

 

แล้วปีหน้าจะหาสาวที่ไหนไปขึ้นแสตนด์ด้วยกันดีน้อ….

Comments
  1. Paul_012 says:

    ปีนี้ไม่ได้ไปครับ… ทั้งเพราะใกล้สอบ (ความจริงคราวก่อนก็ใกล้สอบเหมือนกันยังไปได้) และรู้สึกว่าดูงานย่อสเกลเล็ก จะกร่อย ๆ หรือเปล่าก็ไม่ทราบ ไปคงไม่คุ้มเท่าไร (เพราะไม่มีใครไปเป็นเพื่อน)
     
    ที่พี่ก้อนพูดเรื่องมุมมองเรื่องสแตนด์ก็จริงนะครับ… แต่มันก็ไม่ใช่เป็นแค่กับสแตนด์สาธิตสามัคคีของที่โรงเรียนฯ… สแตนด์กีฬาสี กีฬาต่าง ๆ ของโรงเรียนอื่น ๆ ก็เหมือนจะดูเน้นไปทางเดียวกัน? (จากประสบการณ์อันจำกัด… ไม่รู้ว่าจตุรมิตรเป็นยังไงนะครับ)
     
    อาจจะเป็นวัฒนธรรมอะไรบางอย่างของกีฬาระดับนักเรียนที่สนับสนุนให้เน้นไปในแนวนี้กันก็ได้นะครับ?

  2. katachi says:

    เคยขึ้นแสตนด์สาธิตสามัคคี(ครั้งที่จัดที่รร.เราเลยน่ะแหละค่ะ) ครั้งเดียวเอง
    แต่ก็จริงที่ว่า ต้องนั่งรอนานมากๆ แล้วมาตู้มการแสดงชุดใหญ่ชุดเดียว
           จะไปโทษพี่ๆสตาฟรร.เราไม่ได้นะคะ เพราะพี่แก (มีทั้งพี่เอ พี่จวง ฯลนฯ) พยายามเอนเตอเทนสุดฤทธิ์
    ทั้งตีฆ้องร้องป่าว แหกปากร้องเพลงทักทายโรงเรียนข้างๆ (รู้สึกจะประสานมิตรนะ) ผลที่ได้รับกลับมา
                       ………เ งี ย บ ………..
    ไอ้เด็กเกษตรก็คึกต่อ ร้องเพลงแซวเค้าบ้าบอ ก็ยังคง
                       ………เ งี ย บ………..
    เหนื่อย เสียงหาย เราเลย
                      ………เ งี ย บ ….มั่ง …..
    (ปล.แต่การได้ขึ้นแสตนก็ยังถือเป็นความทรงจำที่ดีค่ะ ไม่ดีอยู่อย่างเดียว แดดเผาจนหน้าเกรียม ขาวเป็นรอยแว่น มจน ณ บัดนี้)

  3. May-ya says:

    +++ อ่าจริงๆด้วย มหิดลที่แข่งๆกันจริงๆก็เฟรชชี่ ถ้าใหญ่กว่านั้นก็สี่เส้า หรืออะตอม (ใหญ่แล้วรึนั่น 55555) จะว่าไปเอสซีก็ไม่มีการเอนเตอร์เทนคนอยู่บนสแตนด์นะคะพี่ก้อน เมฟังไปฟังมา รู้สึกว่าสแตนด์เอสซีโคตะระเครียด (ถึงจะไม่เท่า NS/NR ก็ตาม) แต่สแตนด์เอสซีสวยเริ่ดนะคะคู้ณณ 5555
     
     
    +++ หลีดลำบากจริงๆพี่ก้อน ตอนซ้อมต่อตัวตกลงมาปวดหลังไปเป็นอาทิตย์เลย ฮืออออ มันจะมีช่วงนึงที่หลีดทุกคนต้องพัดไอ้ผ้าแก้เคล็ดอ่ะค่ะ ไม่แขนก็ขา ก็ศอก ก็เข่า 55555 พิการกันได้อีก

  4. Prarinya says:

    บอกตรงๆเลยว่าไม่เคยขึ้นแสตนด์งานบอล
    ขึ้นแต่แสตนด์ของจตุรมิตรตอนเรียนที่โรงเรียน
    แสตนด์ของจตุไม่มีการเอนเตอร์เทนหรือไม่มีอะไรทั้งนั้นก้อน
    (หลีดนี่แทบเป็นสิ่งมีชีวิตที่คนไม่สนใจเลย)
    ทุกอย่างว่าด้วยเรื่องเทคนิคการแปรอักษรล้วนๆ (ไม่รู้ตอนนี้เป็นไงบ้าง)
    ภาพโคดการแปรอักษรที่มีความหมายแอบแฝงว่ากัดใคร
    เทคนิคตบมือ โคดวิ่ง อะไรพวกนี้
    ขึ้นแสตนด์ตั้งแต่เที่ยงครึ่งลงอีกทีก็เกือบสองทุ่ม
    แต่สนุกดีนะ ลงมาตัวดำกันทั่วหน้า
    (ตอนเตรียมของเหนื่อยแถบขาดใจ)

  5. Chayanin says:

    มีเพื่อนชวนไปอยู่เหมือนกัน ทั้งฟากเหลืองแดง และชมพู แต่ก็ไม่ได้ ด้วยเหตุผลบางประการ ส่วนแสตนด์เชียร์สาธิตสามัคคี ก็ไม่เคยขึ้นอีกเหมือนกันรู้สึกชีวิตขาดๆ อะไรไปแฮะ

  6. Rinrada says:

    ขึ้นแสตนด์สนุกกว่าเยอะ= =’
    แล้วเกษตรไม่มีแสตนด์ T_______T

  7. ก้อน Masatha says:

    /paːn/ >>> ไม่ขาดหรอกจ้า ไม่ได้ทำอันนี้ เราก็เอาชีวิตไปทำอย่างอื่น คุ้มจะตาย
     
    Miracle-Bear >>> จริงๆ  สนใจเรื่องเทคนิคการแปรอักษรมากเลยครับ เพื่อนที่อยู่สวนก็เคยมาโม้ว่าของมันเจ๋งอย่างงู้นอย่างงี้ แต่พอมีเชียร์ของเฟรชชี่ก็ไม่เห็นจะเอามาสอนอะไร เสียดายความรู้เล็ก ๆ เค้าว่ากันว่าลีดส์ของจตุรมิตร ไม่มีใครดูเลย จริงรึเปล่าครับ?
     
    *+ SailorMay +* >>> สวยเริ่ดจริง ๆ ด้วยค่า อุอุอุ ลีดส์ก็สวยนะเอ้อ (หมายถึงท่า) ถึงได้ต้องมีแยกลีดส์พิธีการกับลีดส์แดนซ์ ดูตอนซ้อมแล้วทรหดอดทนมากมาย
     
    -ฆ่าวฏู– >>> อ้อ นึกออก ๆ เห็นเอเคยมาถามเกมกับเพลงเหมือนกันว่าอยู่บนแสตนด์จะเล่นเพลงอะไรดี หลัง ๆ คงดีขึ้นแล้วมั้งฮะ ว่าง ๆ ก็อยากไปดูแสตนด์สาธิตสามัคคีเหมือนกัน (ไปดูล่าสุดก็ปีที่โรงเรียนเราเป็นเจ้าภาพ อันนี้พี่ก็ชอบนะ การแปรอักษรของเราเป็นเอกลักษณ์เฉพาะมากเลย)Paul_012 >>> เรื่องวัฒนธรรมผมว่าก็มีส่วนนะฮะ แต่ถ้าเป็นสมัยผม ทำเพราะไม่รู้มากกว่าครับว่าเราควรทำยังไง (เหมือนถูกฝังหัวมาว่า เน้นตอนโชว์เชียร์) นี่ถ้ามีสีใดสีหนึ่ง หรือโรงเรียนใดโรงเรียนหนึ่งเริ่มเอาการเอนเทอร์เทนฅนบนแสตนด์มาใช้ ผมว่าพรึ่บเดียววัฒนธรรมการลอกเลียนแบบคงทำกันกระจาย (มั้ง)
     
     
     
     
     

  8. Prarinya says:

    เทคนิคก็มีเยอะแหละ
    สมัยพวกพี่เรียน ม.ปลาย
    พวกเพื่อนพี่มันเขียนโปรแกรมการลงโคดสีกันเอง
    (สมัยนั้นยังเป็น dos อยู่เลยน้อง)
    หลีดจตุร…..มีด้วยเหรอ ๕๕๕๕

  9. gibt says:

    อิอิ อ่านบล็อคนี้แล้วยิ้ม ^_____^
     
    เป็นความทรงจำที่น่าประทับใจนะ สำหรับการทำแสตนด์เชียร์ หรือขึ้นแสตนด์ทุกครั้ง
     
    ตอนแรกกะว่ากลับไปจะชวนไปขึ้นฝั่ง มธ.อีกสักหน่อย แต่อ่านประโยคลงท้ายแล้วเปลี่ยนใจ เพราะข้าพเจ้าไม่สาวแระ ชริส์
     
    555
     
    มุมมองการเอาไปปรับใช้กับงานสาธิตสามัคคีนี่น่าคิดมากๆ จำได้ว่าตอนนั้นมันแอบน่าเบื่อจริงๆ ซ้อมมานานเพื่อ 5 นาทีนั่น แล้วแบบว่าเห็นแสตนด์โรงเรียนอื่นเค้าสนุกกันก็แอบอิจฉานิดๆ
     
    แต่คนนำเชียร์ต้องเก๋าพอตัวเลยหล่ะ ไม่งั้นเพื่อนๆคงไม่ร่วมมือกันเท่าไหร่
     
    (ไม่รู้ทำไมเหมือนจะประทับใจการขึ้นแสตนด์สาธิตสามัคคีตอนอยู่ ม. 2 มากกว่านะ จะได้ว่าพี่ๆเค้าฮาๆ แล้วก็เหมือนจะพยายามเอนเตอร์เทนน้องๆพอสมควร)

  10. ก้อน Masatha says:

    Miracle-Bear >>> ๕๕๕ พูดซะเห็นภาพเลยครับ ว่าแต่ว่า พี่หมียังไปงานจุตุรมิตรรึเปล่ฮะเนี่ย?
    Suchada >>> ๕๕ เขียนเอนทรี่นี้แล้วนึกถึงความหลังมากเลยล่ะ…กลายเป็นว่าได้เจอบิ๊กปีละหนก็เพราะงานบอลเนี่ยแหละ ^^ ช่วงนี้จะขึ้นแสตนด์จุฬานะจ๊ะ แล้วพอบิ๊กกลับมาเมื่อไหร่ สัญญาว่าจะกลับไปขึ้นธรรมศาสตร์ตามเดิม (ถ้าบิ๊กยอมขึ้นกับเราอ่ะนะ) เรื่องสาวเนี่ย…โหย ถ้าบิ๊กแก่ ผมก็แก่เหมือนกันแหละจ้า (ยิ้ม)

  11. jungvimutipan says:

    พึ่งจะมาอ่านบล๊อกพี่ก้อนอะครับหลังจากที่เคยเข้ามาดูเมื่อนานมาแล้ว
    คิดเหมือนกันเลยอะพี่ก้อนว่าแสตนด์สาธิตสามัคคีน่าจะเอารูปแบบนี้ไปใช้บ้างขึ้นแสตนด์จุฬานี่มันเหมือนมาดูโชวจริงๆเลย
    ขึ้นแล้วความรู้สึกไม่มีเบื่อเลยอะ ตอนแรกก็งงว่าไม่มีซ้อมแล้วจะนไปแปลอักษรได้ยังไงเพราะเห็นที่โรงเรียนเราซ้อมกันเป็นเดือน
     

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s