Ithaca trip

Posted: March 30, 2011 in Travel

 

หลาย ๆ ท่านก็คงทราบว่าตอนนี้ผมอยู่เมืองนอกเมืองนานะครับ ช่วงนี้ได้มีโอกาสพักผ่อนสองสามวัน ก็ได้รับเชิญไปเยี่ยมหมิ่น (@Mint Tipaluck) ที่เมือง อิ๊ทาขะ (Ithaca) นิวยอร์ค

มาที่นี่ก็มีอะไรแตกต่างจากที่แอแลแบแม่ง (Alabama) ที่ผมอยู่พอสมควรนะครับ เพราะตอนอยู่ที่นั่น วัน ๆ ก็เอาแต่ไปทำแล็บ ตอนเย็นก็ไปเรียนพระคัมภีร์ แถมเมืองที่อยู่ก็เป็นเมืองเล็ก ๆ ไม่ได้ออกมาเห็นแสงสีเท่าไหร่  (คือไม่ได้รู้สึกว่าได้มาสัมผัสประสบการณ์แปลก ๆ เท่าไหร่เลย)

พอเดินทางมานิวยอร์คก็มีเรื่องน่าสนใจหลายอย่างครับ

อย่างแรกเลย เนื่องจากเมืองที่ผมอยู่เดิมนี่ ค่อนมาทางใต้ อากาศร้อนมาก (ไม่ต่างจากเมืองไทยตอนนี้เลยล่ะครับ) แต่ที่นิวยอร์คก็มีแต่ฅนบอกว่า หนาวนะ หนาวนะ … พอเช็คอุณหภูมิเข้า ก็เอ้า แค่ 20 องศาเองนี่กว่า ไม่เห็นจะเท่าไหร่เลย เสื้อโค้ทไม่ต้องเอาไปด้วยซ้ำ

…แต่พอเลื่อนหน้าเว็บลงมา ก็แปลกใจตะหงิด ๆ ว่า 20 องศานี่ ทำไมมันหิมะตก (วะ)….

สุดท้ายก็พบว่า มันเป็นหน่วยฟาเรนไฮครับ (ฮา) เอาเข้าจริง ๆ แล้ว อุณหภูมินี่ ต่ำกว่าศูนย์องศาอีก…

สรุปแล้ว ผมก็ยังไม่ชินกับการใช้ระบบอื่นนอกจากเมตริกอยู่ดีแหละครับ อย่างมีฅนถามว่าผมหนักกี่ปอนด์ สารภาพตามตรงว่าจนบัดนี้ยังไม่รู้เลย (บอกตรง ๆ ว่า ถึงไปชั่งน้ำหนักก็ไม่รู้ และไม่สามารถบอกได้ครับ ว่าอยู่ที่นี่แล้วน้ำหนักขึ้นหรือน้ำหนักลด)

 

เรื่องที่สอง มีประสบการณ์น่าตื่นเต้นเล็กน้อยครับ คือก่อนจะเดินทางมาสนามบินแค่ 15 นาที ผมก็ได้รับเมสเสจจากสายการบิน (คือผมซื้อตั๋วออนไลน์) มีข้อความมาบอกสั้น ๆ ว่า “สายการบินของท่านยกเลิกเที่ยวบิน”

 

… (สบถ)….

 

ผมก็ตาลีตาเหลือกเช็คเมล์ใหญ่เลยครับ แล้วก็ไม่มีข้อมูลอะไรเลยนอกจากว่าสายการบินยกเลิก ก็เลยต้องโทรไปถามที่สายการบินนี้เอง สรุปว่า สภาพอากาศไม่เอื้ออำนวยครับ สุดท้ายเจ้าหน้าที่ก็เปลี่ยนเที่ยวบินให้ แต่ก็ใจหายใจคว่ำกันพอสมควร (คือมันยกเลิกกันนาทีสุดท้ายจริง ๆ นะครับ เพราะคืนก่อนเดินทาง ผมยังเข้าไปยืนยันเที่ยวบินออนไลน์อยู่เลย)

ที่ตอนนั้นน่ากังวลอีกอย่างก็คือว่า ผมไม่ชอบติดต่ออะไรทางโทรศัพท์เลยครับ เพราะผมฟังภาษาอังกฤษไม่รู้เรื่อง ยิ่งสำเนียงอันไพเราะเสนาะหูของทางใต้ (ประชด) ด้วยแล้ว ยิ่งฟังยากจริง ๆ  ผมเคยติดต่อทางโทรศัพท์แบบนี้ตอนที่เดินทางมาถึงใหม่ ๆ พบว่า ฟังไม่รู้เรื่องจนท้อเลยครับ

แต่โชคดี เจ้าหน้าที่น่าจะเป็นฅนอินเดีย (ฟังจากสำเนียง) แล้วฟังไม่ค่อยยากเท่าไหร่ เลยเอาตัวรอดได้ (แต่ขอให้เขาพูดทวนซ้ำบ่อยหน่อยเท่านั้นเอง)

 

สำหรับที่เมืองอิ๊ทาขะ นี่ เป็นเมืองเล็ก ๆ ครับ ตอนแรกคิดว่าอยู่ใกล้เมืองนิวโย๊ก แต่ถามหมิ่นแล้ว บอกว่าต้องขับรถไป 3-4 ชั่วโมง ทริปนี้ก็เลยได้เที่ยวใกล้ ๆ แทน

สิ่งที่น่าสนใจก็คือว่า ผมมานอนอยู่กับเจ้าของบ้านที่เป็นผู้หญิงครับ ซึ่งก็ค่อนข้างชัดว่าห้องค่อนข้างจะสะอาด ไม่รกบัดซบเหมือนอพาร์ทเมนท์ของผม ที่แตกต่างมากที่สุดก็น่าจะเป็นเวลาทำอาหารนี่แหละครับ สาว ๆ นี่ เวลาทานอาหารก็จะเก็บเล็กเก็บน้อยนะฮะ อย่างผมเอง เวลาทานอาหารอะไรแล้วเหลือนิดหน่อย ก็จะทานให้หมดไปเลย (ไม่ก็ทิ้ง) แต่นี่ ในตู้เย็น แอปเปิ้ลครึ่งซึกก็เก็บ ส้มสองสามกลีบก็เก็บ แม้กระทั่งเป็ดชิ้นเดียวยังเก็บเลย …. ก็สมกับเป็นสาว ๆ จริง ๆ นั่นแหละ

กิจกรรมที่สนุกที่สุดก็คือตอนเตรียมอาหารครับ เนื่องจากฅนที่อยู่ด้วยกันมี 5 ฅน (หมิ่น, sahoko, P’Day & P’ B) เวลาทำอาหารก็จะสนุกสนานมาก เนื่องจากครัวมีพื้นที่จำกัด ผมกับพี่เดย์ ก็จะต้องระเห็จมาอยู่ข้างนอก ทำหน้าที่หั่นผัก ปอกเปลือกตามแต่แม่ครัวจะบัญชา Sahoko ทาขนมปังกับชีส ส่วน หมิ่น กับ P’B เป็นฅนปรุง

 

อันนี้หมายถึงมื้อที่ใหญ่ที่สุดน่ะนะครับ ส่วนมื้อเช้า มื้อกลางวันก็เวียนกันเป็นฅนทำอาหาร ผมทำมื้อเช้าบ้าง Sahoko ทำมื้อกลางวันบ้าง P’B กับ P’Day ทำมื้อกลางวันบ้าง … ส่วนหมิ่นล้างจาน (ฮา)

 

ตอนมาอยู่ที่นี่ก็ไม่ได้ไปเที่ยวไหนไกลครับ ไม่ได้ไปชอปปิ้งด้วย ที่ไปเที่ยวชมก็ไปดูมหาวิทยาลัยคอร์เนลครับ ซึ่งก็ไม่ได้ต่างจาก UAB ที่ผมอยู่เท่าไหร่ (เป็นเมืองมหาวิทยาลัย ตึกไม่สูงมากนัก ตัวตึกก็เป็นอิฐธรรมดา ไม่ได้อลังการเป็นปราสาทหลายร้อยปีเว่อร์ ๆ เหมือนในหนังนะฮะ) แต่ก็สวยมากครับ เพราะอยู่บนเนินเขา ในแคมปัสมีน้ำตกส่วนตัว มีแม่น้ำส่วนตัว แถมเลยแคมปัสนิดหน่อยไปมีทะเลสาบอีก

 

อีกอย่างที่ผมชอบมากคือหิมะครับ เพราะที่ที่ผมอยู่นี่ปีนึง หิมะตกปรอย ๆ แค่วันสองวันเองมั้ง มานี่ก็เลยตื่นเต้นกับหิมะอลังการเป็นพิเศษ เวลาเดิน ๆ แล้วหิมะตกหนัก ๆ นี่ สวยชะมัดเลยครับ มีวันหนึ่งที่เดินไปดูน้ำตก สองข้างทางเป็นหิมะหมดแล้ว แล้วน้ำตกก็สวยมาก ตรงน้ำตกน่ะเป็นน้ำ แต่หยดน้ำที่กระเด็นออกมาเกาะตามที่ต่าง ๆ กลายเป็นน้ำแข็ง สวยได้ใจมากครับ (ถ่ายรูปมาเยอะเลย)

โดยรวม ทริปนี้ก็เป็นการพักผ่อนที่มีความหมายดีครับ ใช้เวลานอนกลิ้งไปกลิ้งมา เดินเขา คุยกับแฟน แบบไม่ต้องรีบ analyse ผล ไม่ต้องอยู่โต้รุ่งนั่งทำแล็บ ไม่ต้องรีบไปเรียนนู่นนี่ ไม่ต้องเตรียมทำ presentation ก็คุ้มค่ากับที่อดหลับอดนอนปั่นงานจนเสร็จก่อนเดินทางมากครับ

 

สุดท้ายนี้ สารภาพตามตรงว่า ตอนที่หมิ่นชวนมาพักครั้งแรก ไม่ค่อยแน่ใจเลยครับว่าจะไปดีรึเปล่า เพราะผมไม่เคยเจอหน้าหมิ่นเลยครับ คุยกันยังไม่เคยคุยกันเลย เวลาเจอกันทาง facebook ก็แค่คอมเมนท์นิด ๆ หน่อย ๆ กลัวจะเป็นกับดักหรือหลุมพรางน่ะครับ (ฮา) จะว่าไป ผมว่าผมกลัวหมิ่นมากกว่าฐิง หรือมาม๊าเสียอีก (ฮา) ถึงขั้นต้องโทรไปปรึกษาทั่นแม่เลยทีเดียว พอถามแม่ แม่ก็ตอบกลับมาเป็นปริศนาธรรมว่า “ถ้าไม่เข้าถ้ำเสือ ก็ไม่ได้ลูกเสือ” (ฮา)

แต่มานึกดูอีกที สมมติว่าน้องชายผมมีแฟน แล้วก็ทำท่าจะแต่งงานกับผู้หญิงฅนนั้น ผมก็คงอยากรู้เหมือนกันแหละครับ ว่าผู้หญิงฅนนั้นหน้าตาเป็นยังไง นิสัยเป็นยังไง มีชีวิตความเป็นอยู่อย่างไร ถ้ามีโอกาส ก็คงอยากเจอตัวจริง แล้วถ้าดูท่าดูทางแล้วพอใช้ได้ ก็จะได้สบายใจว่า น้องชายของเราเลือกผู้หญิงไม่ผิดฅน… ผมคิดว่า หมิ่นก็คงคิดแบบเดียวกันน่ะฮะ

 

… ก็ไม่รู้ว่าจะสอบผ่านรึเปล่านะครับ (ฮา)

 

 

ปล. เขียนบล็อกนี้เสร็จแล้ว ยังไม่มีจังหวะอัพ ปรากฎว่า หมิ่นมาแปะใน FB ว่า ผมผ่านแล้วครับ (น้ำตาจะไหล) ก็ขอบคุณครูหมิ่นมาก ๆ ที่ให้โอกาสนะครับ…

 

Comments
  1. Sud-suay says:

    หมิ่นล้างจาน….ฮาฮาฮา….

    ปล. ทะเลสาบเล็กๆในคอร์เนลก็มีนะ จำไม่ได้หรอ? ข้ามสะพานสีเขียวไป หลังจากไป Johnson Museum of Art.. นั่นอะ ทะเลสาบนะ

    • masatha says:

      อ๊ะ จำได้แล้ว เป็นทะเลสาบเหรอเนี่ย นึกว่ามันเชื่อมกับแม่น้ำเสียอีกนะ

  2. BeeR says:

    ดีใจด้วยครับที่ได้ไปเที่ยว ถึงแม้ว่าจะไม่ราบเรียบก็ตาม (แต่ก็ทำให้สนุกป่ะครับ 555+) แล้วก็ดีใจด้วยที่สอบผ่าน พี่ก้อนดีใจกว่า QE/Prop/Def ผ่านอีกป่าวเนี่ย 555+

    • masatha says:

      เอ่อออ อันนี้มันก็ดีใจฅนละแบบอ่ะจ้า แต่ก็ดีใจมาก ๆ เหมือนกันเลยเหอะ

  3. Pao says:

    จากที่อ่าน เข้าใจว่าก้อนคงไปเที่ยวดับพี่สาวของฐิงแล้วผ่านการพิจารณา เพราะฉะนั้น ดีใจด้วยนะคะ^^

    แล้วก็ยินต้อนรับกลับประเทศไทย (แต่เปายังไม่ได้กลับ T^T) เห็นรูปทีุ่่ถ่ายกับฐิง (Facebook) ชอบคำบรรยายรูปมากๆ น่าประทับใจนะคะ มีความทรงจำ จดจำเดี่ยวกับเวลาได้นี่ ดีจริงๆ…อ้อ..ที่เกาหลีนิยมฉลองการคบหากันทุกๆร้อยวันนะคะ เพราะงั้นจะมีวันพิเศษของกันทุกๆร้อยวัน ถ้าไปตามสถานที่ออกเดทอาจเห็นโน๊ตของคู่รักโพสไว้ ว่ามาฉลองร้อยวันบ้าง สองร้อยวันบ้าง น่าสนใจทำตามไหมคะ

    เปายังไม่เคยไปอเมริกาเลย ตอนเด็กๆ้เคยตั้งเป้าไว้ว่าประเทศแรกที่จะไป ต้องเป็นอเมริกา แต่ความจริงกับไม่ใช่ จนป่านนี้ยังไม่เคยบินไปทวีปนั้นเลยด้วยซ้ำ สำเนียงอเมริกันตอนนี้กลายเป็นฟังยากสำหรับเปาไปแล้ว สำเนียงอังกฤษนี่ชอบมาก แต่ให้ฟังเค้าพูดยาวๆอาจไม่ไหว ตอนนี้สำเนียงอังกฤษของญี่ปุ่นกับเกาหลี จะลื่นหูมาก อาจเำพราะอยู่ด้วยกันมานานก็เลยชิน

    เปาชอบหิมะ เวลาหิมะตกจะสวยมาก แต่หลังจากนั้นไม่ต้องพูดถึงเกลียดที่สุด คือ..พอหิมะหยุดตก มันจะ melt แล้วก็มารวมกันกลายเป็นน้ำแข็ง คนเกาหลีใส่ส้นเข็มเดินได้ แต่จันทิกาต้องไปหาบู้ทพื้นยางมาใส่เพื่อจะได้ไม่ต้องกลิ้งไปมหาลัย ยิ่งอพาร์ทเม้นอยู่บนเนิน ถ้าเช้าวันไหน เจ้าของไม่ออกมากวาดหิมะ ไม่ออกจากบ้านล่ะค่ะ เพราะมีประสบการณ์กลิ้งลงมาเรียบร้อย -.-;

  4. tingallerina says:

    Hahaha,,, ฐิงอ่านจบตอนแรกก็แอบคิดแล้วว่า อาจจะมีคนเข้าใจผิดว่า หมิ่นน่ะเป็นพี่สาว ปรากฏว่า เปาเข้าใจอย่างนั้นแล้วจริงๆ นี่คุณมษฐา,,, คุณน่าจะแนะนำท้าวความสรรพคุณซักนิดว่า หมิ่นเป็นน้องสาวฐิงที่เฮี้ยบมากกก เพราะงั้นถ้าน้องสาวคนนี้สกรีนแล้วว่าที่พี่เขยเคนนี้นี่ยโอเค,,, มันก็คงจะน่าดีใจไม่แพ้การผ่าน QE/Prop/Def มั้งเนอะ:p CongratulationSsss ja, Gon!!!!

    ส่วนหมิ่น,,, อยากบอกว่า ตอนที่อ่านถึงตอนทำกับข้าว ก็แอบสงสัยว่า อ้าววว,,, แล้วหมิ่นเตรียมมื้อไหนหว่า??? ปรากฏ มาเห็นตอนท้ายว่า หน้าที่หมิ่นใหญ่หลวงกว่าแค่ทำกับข้าว,,, ก็ฮาาาาเลยทีเดียว:)) สรุปหมิ่นกลับไทย เรื่องทำอาหารก็คงไม่ได้พัฒนามาก เเต่ฝีมือล้างจานคงขั้น Ph.D เลยทีเดียว 5555

  5. Pao says:

    แหะๆ ต้องขอโทษค่ะที่เข้าใจผิด งั้นน้องของฐิง คงเหมือนเปาที่เฮี้ยบกับพี่สาวเหมือนกัน ที่บ้านเค้าเรียกเปาว่าน้องคนโต –> น้องเล็กแต่อิทธิำพลมากกว่าพี่ใหญ่ คริๆ😛

    • masatha says:

      @ฐิง เออ กลับมาอ่านแล้วถึงเพิ่งรู้สึกว่ามันรวบรัดไปหน่อยแฮะ ชวนให้เข้าใจผิดจริง ๆ ด้วยสิ

      @P’Pao, นั่นแหละครับ ตามที่ฐิงบอกเลย ^^

      เรื่องฉลองครบร้อย หรือสองร้อยวันนี่ นับไม่เก่งกันทั้งคู่ครับ (แหะ ๆ) คงนับเป็นเดือน ๆ หรือเป็นปี ๆ น่าจะง่ายกว่าครับ

      ผมเอง คราวนี้คงเป็นการเดินทางไปอเมริกาที่นานที่สุดแล้วครับ หลังจากนี้คงไม่ได้ไปอยู่นาน ๆ แบบนี้แล้ว (อย่างมากก็คงเป็นแค่เที่ยวฮะ) จะว่าไปก็ชักเสียดายเหมือนกัน แต่ก็คิดว่าได้ทำอะไรจนคุ้มแล้วล่ะน่า

      อยากไปเที่ยวเกาหลีเหมือนกันครับ

  6. แบลล์ says:

    ยินดีด้วยนะคะที่สอบผ่าน

    อยากดูรูปน้ำตกหิมะอะคะอัพให้ดูบ้าง ฮ่าๆ

    ปล.ตอนแรกแบลล์ก็คิดว่าพี่หมิ่นเป็นพี่สาวพี่ฐิงเหมือนกันค่ะ ฮ่าๆ

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s